Uzasadnienie
Skarżąca – Z.G., w skardze na powołane w sentencji postanowienie SKO w W., zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika.
Na podstawie zarządzenia z 31 marca 2017 r. wezwano skarżącą do złożenia w sądzie podpisanego i wypełnionego wniosku o przyznanie prawa na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przekazano jej zarazem formularz PPF, zaś wezwanie doręczono w dniu 18 kwietnia 2017 r.
Starszy referendarz sądowy, zaskarżonym zarządzeniem z 5 czerwca 2017 r., pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, ponieważ zakreślony w wezwaniu termin upływał w dniu 25 kwietnia 2017 r., zaś skarżąca nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu.
Skarżąca, pismem nadanym na poczcie 4 lipca 2017 r., złożyła sprzeciw od orzeczenia z 5 czerwca 2017 r. wskazując, że nie doręczono jej tego orzeczenia. Wniosła o ponowne doręczenie przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Treść art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Sąd wskazuje, że zaskarżone zarządzenie z 5 czerwca 2017 r. zostało doręczone Skarżącej, w trybie art. 73 p.p.s.a., w dniu 27 czerwca 2017 r., zaś sprzeciw został wniesiony, jak wynika ze stempla nadawczego, 4 lipca 2017 r., czyli w przepisanym dla tej czynności terminie.
Zgodnie z art. 73 § 1 – 4 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Sąd zauważa, że skuteczność doręczenia zastępczego została potwierdzona zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, zaś skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, z których możnaby wnioskować o wadliwości doręczenia zastępczego. Wadliwości tych Sąd nie dostrzega również z urzędu.
Zdaniem Sądu, skarżąca, w złożonym sprzeciwie nie zawarła również jakichkolwiek argumentów, które mogłyby skutkować uwzględnieniem sprzeciwu. Niesporne zatem jest w sprawie, że wezwanie z 31 marca 2017 r. o przekazanie wypełnionego formularza PPF zostało doręczone skarżącej, wraz z pouczeniem o terminie i rygorze pozostawienia bez rozpoznania - 18 kwietnia 2017 r., co skarżąca poświadczyła własnoręcznym podpisem (zwrotne potwierdzenie odbioru – k 15 akt sądowych). Z akt sądowych wynika, że skarżąca nie przekazała wypełnionego formularza, co zobowiązywało referendarza sądowego do zastosowania art. 257 p.p.s.a. i pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania.
W związku z powyższym wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a., zaś Sąd jest zobowiązany, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.