Uzasadnienie
Skarżący – B.C., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na postanowienie Ministra Finansów z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 marca 2016 r. pełnomocnik Skarżącego został wezwany pismem z 14 marca 2016 r. do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie wskazanego braku w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.
Jednocześnie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 marca 2016 r., pismem z 14 marca 2016 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł.
Powyższe wezwania pełnomocnik Skarżącego otrzymał 31 marca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 12 akt sądowych), a zatem termin do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego upływał 7 kwietnia 2016 r.
W odpowiedzi na wezwania Skarżący pismem z 7 kwietnia 2016 r. na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." cofnął wniesioną skargę.
Z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczącej opłat sądowych wynika, że wpis sądowy nie został uiszczony do 14 kwietnia 2016 r. W zakreślonym terminie nie uzupełniono również braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a., stanowi, że jeżeli pismo strony, w tym skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni. Nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest skarga. Sąd, stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
Z akt sądowych sprawy wynika, iż zarówno wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, jak i zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, zawierały prawidłowe pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwań w wyznaczonym terminie. Powyższe wezwanie i zarządzenie zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 31 marca 2016 r. - na adres do doręczeń wskazany w skardze. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu rozpoczął bieg 1 kwietnia 2016 r. i upłynął 7 kwietnia 2016 r. (czwartek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że do 7 kwietnia 2016 r. Skarżący powinien uiścić wymagany wpis sądowy oraz usunąć brak formalny skargi, czego jednak nie uczynił. Do 14 kwietnia 2016 r. nie odnotowano bowiem wpływu wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie. Skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił także braku formalnego skargi.
Ustosunkowując się do wniosku Skarżącego, dotyczącego cofnięcia skargi wskazać należy, że jego merytoryczne rozpatrzenie jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207). Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli Skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.
W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.