Uzasadnienie
M. K. czterema skargami z 28 marca 2007r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie cztery decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W.:
- 1) jedną z [...] lutego 2007r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za lipiec i sierpień 2005r. Sprawę tę zarejestrowano pod sygnatura akt III SA/Wa 892/07;
- 2) dwie z [...] lutego 2007r., nr [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w pobranych przez płatnika zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za kwiecień, lipiec 2006r. Sprawy te zostały odpowiednio zarejestrowane pod sygnaturami akt: III SA/Wa 893/07 oraz III SA/Wa 895/07;
- 3) jedną z [...] lutego 2007r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwiec 2006r. Sprawę tę zarejestrowano pod sygnatura akt III SA/Wa 894/07.
Czterema pismami z 1 kwietnia 2007r. Skarżący złożył, wniosek zawierający oświadczenie o cofnięciu skarg na wskazane wyżej decyzje i wniósł o umorzenie postępowań oraz o zwrot uiszczonych wpisów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159).
Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skarg dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności.
Sąd rozpoznając wniosek strony skarżącej o cofnięciu skarg nie stwierdził, aby w sprawach wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skarg, o których mowa w art. 60 P.p.s.a.
W związku z tym, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 60 P.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego.
Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że zgodnie art. 232 P.p.s.a. nie zwraca kosztów postępowania, gdy strona cofnęła skargę po rozpoczęciu posiedzenia, na które sprawa została skierowana. W dniu 28 września 2007r. na rozprawie, po wywołaniu ww. spraw połączono je do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a następnie na wniosek strony zawieszono postępowanie sądowe. Tym samym nie można przyjąć, że zachodzi przesłanka z art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Skargi zostały bowiem cofnięte po rozpoczęciu posiedzenia, na które je skierowano.
Mając powyższe na względzie Sąd postanowił, jak w sentencji.