Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie.
W dniu [...] lutego 2003 r. pełnomocnik Skarżącej wystąpił do [...] Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o udzielenie pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych dochodu ze sprzedaży praw i roszczeń do nieruchomości przy ul. [...] firmie R. [...] Sp. z o.o.
Działając na podstawie art. 14 a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 ze zm.) zwana dalej: "ord.pod." Urząd Skarbowy, w piśmie z dnia [...] marca 2003r, udzielił odpowiedzi, że przychód uzyskany ze sprzedaży praw i roszczeń do nieruchomości korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm) dalej w tekście u.p.d.o.f.
Pismem z dnia [...] maja 2003r. Nr [...], działając na podstawie art. 14b § 1 ord.pod., Izba Skarbowa w W. zmieniła odpowiedź [...] Urzędu Skarbowego W. Izba Skarbowa stwierdziła, że uzyskany ze sprzedaży praw i roszczeń do nieruchomości przychód zaliczyć należy do przychodów z praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochód z tego tytułu wykazać należy w rocznym zeznaniu podatkowym i opodatkować na zasadach ogólnych.
W dniu [...] czerwca 2003r. [...] Urząd Skarbowy W., uwzględniając zmienioną przez Izbę Skarbową informację o stosowaniu prawa podatkowego, na podstawie art. 14a§ 1 ord.pod., poinformował Skarżącą, że uzyskany ze sprzedaży firmie R. [...] Sp. z o.o. dochód nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 u.p.d.o.f.
W dniu [...] sierpnia 2003 r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego) Skarżąca złożyła zeznanie podatkowe za 2002 rok PIT- 37, w którym wykazany został przychód z innych źródeł w kwocie [...] zł, podatek należny w kwocie [...] zł oraz kwota do zapłaty w wysokości [...] zł. Jednocześnie pełnomocnik strony wystąpił z wnioskiem o umorzenie odsetek od zaległości w podatku dochodowym za 2002 rok.
Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. określił podatek dochodowy za 2002 rok w wysokości wynikającej ze złożonego zeznania, tj. kwocie [...] zł. Stwierdził, że wniosek w przedmiocie umorzenia odsetek zostanie załatwiony odrębnym orzeczeniem.
W dniu [...] grudnia 2003 r. wniesione zostało odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego.
Decyzją z dnia [...] marca.2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu podjętej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok jest bezprzedmiotowe, ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego nie miał podstawy prawnej do wydania decyzji określającej podatek w wysokości takiej jak określona przez Skarżącą w zeznaniu. Skoro jednak organ I instancji określił w decyzji wysokość podatku w kwocie identycznej jak w zeznaniu złożonym przez Skarżącą, należało uchylić tę decyzję jako bezprzedmiotową.
W dniu [...] kwietnia 2004 r. Skarżąca wniosła za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W. skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art.2 ust. 1 pkt 3, art. 21 ust.1 pkt 32 lit. d) i art. 45 ust.6 u.p.d.o.f. oraz art.79 i art. 233 § 1 pkt 2 ord.pod.
W obszernym uzasadnieniu skargi Pełnomocnik Skarżącej przedstawił okoliczności faktyczne i prawne sprawy, przyznał, że brak jest podstaw prawnych do określenia zobowiązania w podatku dochodowym za 2002r., jednakże podniósł, iż Dyrektor Izby Skarbowej powinien był rozpatrzyć sprawę merytorycznie uwzględniając, iż od zbytych roszczeń Skarżąca zapłaciła podatek od spadków, a ponadto dochód ten jest zwolniony na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż stosownie do postanowień art. 21 § 3 ord.pod. organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego, jeżeli stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji. Natomiast w świetle art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że naczelnik urzędu skarbowego wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał ponadto, że w dniu [...] sierpnia 2003 r Skarżąca złożyła do [...] Urzędu Skarbowego W. zeznanie podatkowe za 2002 rok PIT- 37., w którym wykazała podatek należny w kwocie [...] zł i że podatek ten został zapłacony w dniu [...] września 2003 r. Ta okoliczność – zdaniem organu odwoławczego - przesądziła o tym, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. nie miał podstawy prawnej do wydania decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. Postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie jest z tego względu bezprzedmiotowe. Przesłanką bezprzedmiotowości jest bowiem brak podstawy prawnej zarówno do rozpoznania sprawy w postępowaniu podatkowym jak i do jej merytorycznego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji bądź aktów sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd - oceniając legalność zaskarżonych orzeczeń - zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)- dalej zwana "u.p.p.s.a." - uwzględnia skargę na decyzję i uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia.
Stosownie do art. 134 § 1 u.p.p.s.a. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, rozstrzyga wyłącznie w granicach danej sprawy. Sprawa zakończona zaskarżonym orzeczeniem dotyczyła określenia zobowiązania Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002.
Wykonanie przez podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych zobowiązania podatkowego poddane jest rygorowi samoobliczenia. Oznacza to, że w terminie określonym w art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. podatnik ma obowiązek obliczyć prawidłową wysokość zobowiązania, wykazać je w zeznaniu sporządzonym wg. określonego wzoru, złożyć zeznanie do urzędu skarbowego i zapłacić podatek wynikający z zeznania. Wszystkie te czynności jak wynika z akt sprawy Skarżąca wykonała (chociaż złożenie zeznania podatkowego i zapłata podatku nastąpiły po terminie) przed wydaniem decyzji wymiarowej. Organ podatkowy w przypadku wprowadzenia przez przepisy podatkowe obowiązku samoobliczenia podatku ma możliwość wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania tylko w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 21 § 3 ord.pod. – tj. "jeżeli w postępowaniu podatkowym (...) stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji". Z ustaleń dokonanych przez organy podatkowe wynika, iż żadna z tych przesłanek nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie.
Skarżąca kwestionuje jedynie prawidłowość ustaleń dotyczących określenia wysokości zobowiązania. Jej zdaniem dokonane rozstrzygnięcie narusza art.2 ust. 1 pkt 3, art. 21 ust.1 pkt 32 lit. d) i art. 45 ust.6 u.p.d.o.f. oraz art.79 ord.pod. oraz art. 233 § 1 pkt 2 ord.pod.
Sąd nie uznał zasadności tych zarzutów.
Po pierwsze - dochód Skarżącej poddany opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych za rok 2002 jest dochodem ze sprzedaży praw i roszczeń do nieruchomości przy ul. [...] firmie R. [...] Sp. z o.o. Nie stanowi on przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn, bowiem podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: spadku, darowizny, zasiedzenia, nieodpłatnego zniesienia współwłasności, zachowku oraz nabycie praw do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci i nabycie jednostek uczestnictwa na podstawie dyspozycji uczestnika funduszu inwestycyjnego otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego na wypadek jego śmierci (art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn – Dz.U. Nr. 45, poz. 247 ze zm.). Dochód ze sprzedaży praw nie mieści się w tym katalogu przysporzeń. Niezasadny jest więc zarzut naruszenia art.2 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.
Po drugie – Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 21 ust.1 pkt 32 lit. d) u.p.d.o.f. Zwolnienie określone w art. 21 ust.1 pkt 32 lit. d) u.p.d.o.f. dotyczy bowiem przychodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. tj.: przychodów ze sprzedaży nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów.
Nie mieści się w zakresie przedmiotowym tego zwolnienia przychód ze sprzedaży praw i roszczeń do nieruchomości, który kwalifikuje się do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. - kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c).
Po trzecie – Bezpodstawny i niezrozumiały jest zarzut naruszenia art.79 ord.pod. oraz art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. Skarżąca jak wynika z akt sprawy nie wnosiła o stwierdzenie nadpłaty, również postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją nie dotyczyło stwierdzenia nadpłaty.
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza także art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. Zaskarżona decyzja uchyliła decyzję określającą zobowiązanie Skarżącej czyniąc zadość postanowieniom tego przepisu. Organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do określenia zobowiązania w innej wysokości i uznał, iż podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok podatkowy.
Po czwarte – Prawidłowa jest sentencja rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Jeżeli organ I instancji określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości takiej samej jak zeznana przez podatnika, a więc bez spełnienia wymogów określonych w art. 21 § 1 ord. pod., to decyzja taka podlegała uchyleniu, a postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.
Innych naruszeń prawa, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Z tego względu na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. oddalił skargę.