Uzasadnienie
Skarżący – G.B. złożył do Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] sierpnia 2015 r. wydane w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym zgormadzonym w toku postępowania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić z uwagi na jej niedopuszczalność.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), skarga do sądu administracyjnego służy na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Tymczasem zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie może być zaliczone do postanowień, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Postanowienie to po pierwsze nie rozstrzyga bowiem o istocie sprawy administracyjnej, po drugie nie kończy postępowania, a po trzecie nie przysługuje na nie zażalenie. Jest tak, ponieważ postępowanie w przedmiocie przedłużenia terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym jest kwestią procesową i incydentalną w stosunku do samego przedmiotu postępowania podatkowego.
Trzeba w tym miejscu jeszcze oczywiście zwrócić uwagę, że Skarżący został błędnie pouczony tak przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o przysługującym mu zażaleniu, jak też przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. o przysługującej Skarżącemu skardze do Sądu.
Jednak zdaniem Sądu nawet błędne pouczenie przez organ o trybie wniesienia środka zaskarżenia na przedmiotowe postanowienie nie oznacza, iż postanowienie rzeczywiście podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Innymi słowy, o uprawnieniu do wniesienia skargi nie może przesądzać błędne pouczenie o dopuszczalności takiego środka (zob. postanowienie NSA z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt I OZ 769/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., postanowił, jak sentencji.