Uzasadnienie
Skarżący – P. R., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W osnowie wniosku Skarżący podniósł, że niewstrzymanie zaskarżonej decyzji może spowodować, zważywszy na orzecznictwo sądowe w zakresie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa w skardze, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Według Skarżącego w realiach niniejszej sprawy przesłanką pozwalającą na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest sytuacja, w której są widoczne poważne podstawy przeciwko zaskarżonemu aktowi, a więc gdy wstępna ocena zaskarżonego aktu wskazuje, że w toku sądowej kontroli zostanie on uchylony. Kolejna przesłanką może być zaś wyrządzenie znacznej szkody, której naprawienie będzie możliwe jedynie ze trudem.
Skarżący chowa około 130-160 sztuk trzody chlewnej, co wiąże się z dużymi wydatkami związanymi z prawidłowym cyklem chowu i zachowaniem zasad dobrostanu zwierząt. Okres zimowo-wiosenny jest także czasem zwiększonych nakładów pracy i środków w poczynione zasiewy. Jest to również okres, kiedy należy dokonać zakupu środków ochrony roślin i nawozów mineralnych.
Według Skarżącego wstrzymanie wykonania decyzji pozwoli mu na prowadzenie działalności rolniczej w dotychczasowej wielkości. W przeciwnym przypadku Skarżący nie będzie w stanie zakupić odpowiedniej ilości paszy dla posiadanej trzody chlewnej i zapewnić prawidłowych warunków chowu, a tym samym będzie zmuszony do zaprzestania chowu. Brak możliwości zakupu nawozów mineralnych i środków ochrony roślin spowoduje zaś obniżenie plonów o 50%, co sprawi, że jego tegoroczne działania przyniosą stratę, a w przyszłości niemożliwym będzie prowadzenie gospodarstwa rolnego w obecnym kształcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku, choć nie wszystkie, dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd, dokonując oceny zasadności wniosku Skarżącego, wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, iż Skarżący, według oświadczenia, nie dysponuje w chwili obecnej kwotą pieniędzy umożliwiającą dokonanie zapłaty należności, bez uszczerbku dla bieżącego finansowania prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego. W przypadku zaś braku bieżącego finansowania Skarżący nie będzie w stanie zakupić odpowiedniej ilości paszy dla posiadanej trzody chlewnej i zapewnić prawidłowych, w tym również zgodnych z właściwymi przepisami prawa, warunków chowu, a tym samym będzie zmuszony do jego zaprzestania. Na uwzględnienie zasługiwała także argumentacja, że brak możliwości zakupu nawozów mineralnych i środków ochrony roślin spowoduje obniżenie plonów Skarżącego, co sprawi, iż jego działania przyniosą stratę, a w przyszłości niemożliwym będzie prowadzenie gospodarstwa rolnego w obecnym kształcie.
W ocenie Sądu powyższe okoliczności wypełniają znamiona zarówno przesłanki trudnych do odwrócenia skutków jaki i znacznej szkody. W przypadku wykonania zaskarżonej decyzji późniejszy ewentualny zwrot spełnionego świadczenia nie przywróciłby bowiem rzeczy do stanu pierwotnego, zaś utratę połowy plonów rolnych bez wątpienia należy uznać za znaczną szkodę. Należy przy tym mieć na uwadze przede wszystkim specyfikę tej dziedziny życia gospodarczego, jaką jest produkcja rolnicza.
Sąd uznał zatem, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez pod kątem zgodności z prawem.
Wyjaśnić też należy, odnosząc się do przekonania Skarżącego, że przesłanką pozwalającą na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest sytuacja, gdy wstępna ocena zaskarżonego aktu wskazuje, że w toku sądowej kontroli zostanie on uchylony, iż przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia prawidłowości i legalności tej decyzji, jako, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. o sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04).
W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.