Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 754/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną w niniejszej sprawie przez stronę skarżącą interpretację indywidulaną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 7 października 2016 r. nr IPPB5/4510-780/16-4/PW w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oraz jednocześnie w pkt 2 sentencji tego wyroku zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). W niniejszej sprawie zaistniała taka właśnie okoliczność.
Należy stwierdzić, że w pkt 2 sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 754/17, na skutek oczywistej omyłki pisarskiej wpisano błędnie nazwę organu administracji publicznej od którego tut. Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Wskazano bowiem, że organem tym jest Szef Krajowej Administracji Skarbowej, podczas gdy był to Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. Taką oczywistą omyłkę pisarską należało sprostować, co też Sąd uczynił niniejszym postanowieniem.
Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.