Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 maja 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 14 czerwca 2016 r. Skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2016 r. wezwano pełnomocnika Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego ww. sprzeciwu przez złożenie podpisanego sprzeciwu lub poprzez jego osobiste podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik Skarżącej przy piśmie z dnia 11 sierpnia 2016 r. poinformował, iż nie posiada pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącej w zakresie wniosku o zwolnienie Spółki z kosztów sądowych, w szczególności w zakresie wniesienia przez Spółkę sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, o sygnaturze akt III 760/16, z dnia 17 maja 2016 r. Wyjaśnił, iż Skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych oraz sprzeciw na przedmiotowe postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie we własnym zakresie. W świetle powyższego, wniósł o skierowanie wezwania w sprawie bezpośrednio do Skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", na postanowienie referendarza sądowego, którego przedmiotem jest przyznanie lub odmowa prawa pomocy, stronie służy prawo wniesienia sprzeciwu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia, przy czym sprzeciw taki wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione - sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Za braki formalne pisma uznaje się m.in. nie wypełnienie ogólnych wymogów stawianych każdemu pismu procesowemu, określonych w art. 46 i 47 P.p.s.a., jak również innych wymogów wynikających z odrębnych przepisów P.p.s.a. Jednym z takich wymagań jest określony w art. art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., obowiązek podpisania pisma przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
W przypadku natomiast, gdy pismo procesowe (sprzeciw) strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wyżej wymienionych warunków formalnych, to na zasadzie art. 259 § 2 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Zważyć przeto należy, iż termin siedmiu dni jest terminem ustawowym, który nie może ulec ani przedłużeniu, ani skróceniu, a czynność podjęta w postępowaniu przez stronę, po jego upływie, jest bezskuteczna.
Zgodnie z treścią art. 34 P.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, przy czym w myśl art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
W odniesieniu do kwestii umocowania pełnomocnika Skarżącej do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 17 maja 2016 r. Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 36 P.p.s.a. pełnomocnictwo może być: 1) ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, 2) do prowadzenia poszczególnych spraw, 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu.
Zdaniem Sądu z treści złożonego do akt sprawy pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania Skarżącej nie wynika ograniczenie jego zakresu poprzez umocowanie do podjęcia niektórych tylko czynności w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż powyższe pełnomocnictwo przewiduje wyłączenie umocowania pełnomocnika Skarżącej do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego. Zakres pełnomocnictwa złożonego do akt sprawy pozwalał na dokonywanie wszystkich łączących się ze sprawą czynności, w tym złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego jak również uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu.
W ocenie Sądu jeśli pełnomocnik miał wątpliwości w zakresie swojego umocowania, winien był niezwłocznie powiadomić Skarżącą o treści wezwania celem jego wykonania w wyznaczonym terminie i uniknięcia negatywnych skutków procesowych.
W rozpatrywanej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego poprzez jego podpisanie zostało skierowane na właściwy adres wskazany przez pełnomocnika jako adres do doręczeń podany w treści skargi. Powoduje to, iż powyższe wezwanie prawidłowo doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 4 sierpnia 2016 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej przez Sąd czynności, upłynął w dniu 11 sierpnia 2016 r. (czwartek). W zakreślonym terminie nie uzupełniono braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie. Wezwanie zawierało pouczenie, iż niezastosowanie się do jego treści spowoduje odrzucenie sprzeciwu.
Mając na względzie powyższe na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.