Uzasadnienie
Pismem z 25 października 2004 r. J. R. wniósł zarzut na tytuł wykonawczy [...] z powodu nieistnienia obowiązku uiszczenia kwoty opłaty za niespełnienie obowiązku ubezpieczenia określonej w tytule.
Postanowieniem z [...] grudnia 2004 r. Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego uznał zarzut za bezzasadny, ponieważ J. R. powołał się na dokumenty potwierdzające zawarcie umowy ubezpieczenia OC dotyczące samochodu o innych numerach identyfikacyjnych.
W zażaleniu na to postanowienie z [...] grudnia 2004 r. J. R. stwierdził, że pojazd będący przedmiotem sporu ma 22 lata, wykonano w nim wiele napraw blacharskich, wymieniono wiele części, lecz pomimo tego pozostaje tym samym – "w sensie prawnym" – pojazdem.
Zaskarżonym postanowieniem Rada Ubezpieczeniowego Fundusz Gwarancyjnego utrzymała w mocy postanowienie Zarządu Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z [...] grudnia 2004 r. i nie znalazła podstaw "do zawieszenia postępowania egzekucyjnego".
J. R. nie okazał podczas kontroli dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia OC pojazdu będącego przedmiotem kontroli, co – zdaniem Rady UFG – nie jest podstawą do zawieszenia postępowania w sprawie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. R. wniósł o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia, wstrzymanie wykonania aktu, obciążenie stronę przeciwną kosztami postępowania.
Według skarżącego wezwanie do zapłaty nakłada na niego obowiązek, do którego "nie poczuwa się" i nastąpiło z ewidentnym naruszeniem art. 90 e ust. 1 ustawy ubezpieczeniowej.
W odpowiedzi na skargę Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jego uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 13 § 1 i § 2 oraz art. 15 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako u.p.p.s.a. - do rozpoznania tej sprawy właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Stosownie do art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 u.p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, np. przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) lub c) u. p.p.s.a.).
Zarzut skarżącego z 25 października 2004 r. dotyczył nieistnienia obowiązku zapłaty należności (art. 33 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), zatem wypowiedź wierzyciela była – w tym zakresie wiążąca (art. 34 § 1 przywołanej ustawy).
Rozpatrując zażalenie na postanowienie o stanowisku wierzyciela Rada UFG utrzymała wprawdzie w mocy postanowienie Zarządu UFG, lecz w jego uzasadnieniu ustosunkowała się do istnienia podstaw zastosowania innej instytucji, do zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Instytucja zawieszenia postępowania i jej podstawy zostały przewidziane w art. 56 przywołanej ustawy i ich zastosowanie nie powinno być rozważane w zażaleniu na postanowienie o stanowisku wierzyciela, niezależnie od tego, że nie były przedmiotem wniosku skarżącego, ponieważ badanie – w trybie zażaleniowym – stanowiska wierzyciela dotyczy tylko kwestii wyszczególnionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i tylko te zagadnienia powinny zostać jednoznacznie rozstrzygnięte.
Postanowienie, w którym organ orzeka w postępowaniu dotyczącym jednej instytucji (stanowiska wierzyciela o istnieniu zarzutów), z przekroczeniem zakresu przedmiotowego środka odwoławczego (zażalenia), o istnieniu przesłanek zastosowania - zresztą błędnie - innej instytucji, czyli zawieszenia postępowania nie mogło zostać uznane przez Sąd za zgodne z prawem, zatem rozstrzygnięcie to Sąd zobowiązany był uchylić na podstawie art. 145 § 1 lit. c u.p.p.s.a..
O wykonaniu Sąd orzekł na podstawie art. 152 u.p.ps.a..