Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy w dniu 30 czerwca 2008 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. – zwana dalej Skarżącą lub Spółką - uchwałą w formie aktu notarialnego podwyższyło kapitał zakładowy Spółki z kwoty 50.000 zł do kwoty 130,450.000 zł, poprzez utworzenie 2.608.000 nowych udziałów o wartości nominalnej 50 zł każdy. Nowe udziały objęte zostały w ten sposób, że:
- - 1.534.000 nowych udziałów o łącznej wartości nominalnej 76.700.000 zł objął dotychczasowy wspólnik "R." Sp. z o.o. z siedzibą w W., pokrywając je wkładem niepieniężnym w postaci przedsiębiorstwa "R." Sp. z o.o., w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego,
- - 470,000 nowych udziałów o łącznej wartości nominalnej 23.500.000 zł objął "R." Sp. z o.o. z siedzibą w W., pokrywając je wkładem niepieniężnym w postaci przedsiębiorstwa "R." Sp. z o.o., w rozumieniu art. 551 k.c,
- - 326.000 nowych udziałów o łącznej wartości nominalnej 16.300.000 zł objęła Spółka "A." z siedzibą w W., pokrywając je wkładem niepieniężnym w postaci przedsiębiorstwa "A." Sp. z o.o., w rozumieniu art. 551 k.c,
- - 278.000 nowych udziałów o łącznej wartości nominalnej 13.900.000 zł objęła Spółka "R." z siedzibą w L., pokrywając je wkładem niepieniężnym w postaci przedsiębiorstwa "R." Sp. z o.o., w rozumieniu art. 551 k.c.
Od powyższej czynności notariusz jako płatnik pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych zgodnie z ustawą z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 450 ze zm.) dalej "u.p.c.c.", w kwocie 651.957 zł.
Wnioskiem z dnia 7 lipca 2009 r. (uzupełnionym pismem z dnia 23 lipca 2009 r.) Spółka wystąpiła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 651.957 zł na podstawie art. 75 § 1 w związku z art. 72 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.).
W złożonym wniosku podniosła, iż organ podatkowy zobowiązany jest pominąć regulację ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych jako sprzeczną zarówno z treścią jak i celem Dyrektywy Rady z dnia 17 lipca 1969 r. (69/335/EWG) dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. U. UE z 1969 r. L 249, poz. 25 ze zm.) zwaną dalej,,Dyrektywą 69/335/EWG’’, ponieważ wniesienie przez spółkę kapitałową wkładu niepieniężnego w postaci przedsiębiorstwa do spółki kapitałowej podlega zwolnieniu od podatku kapitałowego na podstawie art. 7 ust. 1 Dyrektywą 69/335/EWG w obecnie obowiązującym brzmieniu (nadanym Dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., zmieniającą dyrektywę 69/335/EWG.
Spółka podniosła, że na podstawie art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG wniesienie przez spółkę kapitałową wkładu niepieniężnego w postaci przedsiębiorstwa do spółki kapitałowej podlega zwolnieniu od podatku kapitałowego, występującego w Polsce pod nazwą podatku od czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, państwa członkowskie zwolnią z podatku kapitałowego operacje, które w dniu 1 lipca 1984 r. były zwolnione z podatku lub opodatkowane stawką 0,50% lub niższą.
Zdaniem Spółki w celu ustalenia zakresu zwolnienia przewidzianego w tym przepisie należy prześledzić zmiany Dyrektywy 69/335/EWG, a w szczególności zmiany art. 7 w związku z odesłaniem do jego brzmienia obowiązującego w dniu 1 lipca 1984 r.
Spółka przytoczyła zmiany Dyrektywy dokonane Dyrektywą 73/80/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. dotyczącej ustalenia powszechnie obowiązujących stawek podatku kapitałowego, ze skutkiem od 1 stycznia 1976 r., art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG ograniczył prawo państw członkowskich do pobierania od w/w operacji podatku według stawki od 0% do 0,50%. Mając powyższe na uwadze Spółka wysunęła wniosek, iż Dyrektywa 69/335/EWG w stanie prawnym obowiązującym na dzień 1 lipca 1984 r., w stosunku do operacji polegającej na wniesieniu przez spółkę kapitałową do innej spółki kapitałowej aportu w postaci przedsiębiorstwa w zamian za udziały, podlegała zwolnieniu od podatku lub opodatkowaniu stawką nie wyższą niż 0,50%.
Ponadto w opinii Spółki z dniem wejścia w życie Dyrektywy 85/303/EWG przeniesienie wszystkich aktywów i pasywów spółki kapitałowej lub jednej lub więcej gałęzi jej działalności do jednej lub więcej spółek kapitałowych, które są w trakcie tworzenia lub już istnieją, gdy wynagrodzenie następuje wyłącznie w postaci przyznania udziałów lub akcji, a centrum zarządzania lub statutowe siedziby spółek biorących udział w operacji znajdują się na terytorium Państwa Członkowskiego zostały zwolnione z podatku we wszystkich Państwach Członkowskich. W konsekwencji bez względu na moment przystąpienia danego państwa do Wspólnot Europejskich od dnia wejścia w życie Dyrektywy 85/303/EWG we wszystkich państwach członkowskich obowiązywało zwolnienie z podatku kapitałowego transakcji polegających na wniesieniu wkładu niepieniężnego w postaci przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w zamian za udziały lub akcje.
Prawidłowa implementacja Dyrektywy 69/335EWG powinna polegać na całkowitym zwolnieniu z opodatkowania podatkiem kapitałowym między innymi transakcji polegających na wniesieniu wkładu niepieniężnego w postaci przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, ponieważ przepis ten w przypadku takiego kraju jak Polska należy interpretować z uwzględnieniem kontekstu historycznego tj. faktu, ze wdacie 1 lipca 1984 r. Polska nie była członkiem Wspólnoty Europejskiej, lecz gdyby była to musiałaby wprowadzić stawkę 0,5% lub niższą. Wnioskodawca zauważa, że art. 7 ust. 1 Dyrektywy wyraża bezwarunkową i jasną normę wiążącą wszystkie państwa członkowskie, w tym również Polskę oraz polskie organy podatkowe, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie ETS, a zwłaszcza w wyroku ETS z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie C-397/07 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii i wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] października 2009 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych, stwierdzając iż przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, na podstawie których płatnik pobrał podatek od zmiany umowy spółki, są zgodne z przepisami Dyrektywy 69/335/EWG na które powołuje się Spółka.
Na decyzję organu I instancji Skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i zwrot uiszczonego podatku, zarzucając naruszenie:
- - art. 72 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 7 ust.1 Dyrektywy 69/335/EWG dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału w brzmieniu ustalonym Dyrektywą 85/303/EWG, przez odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu podwyższenia kapitału zakładowego spółki;
- - art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 69/335/EWG w brzmieniu ustalonym Dyrektywą z 1985 r. w związku z art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k) i art. 1 ust. 3 pkt 2 u.p.c.c., przez jego niezastosowanie wynikające z błędnego przyjęcia, że przepis ten pozwala na opodatkowanie podatkiem od czynności cywilnoprawnych czynności podwyższenia kapitału zakładowego z tego względu, iż odwołuje się do stanu prawnego w zakresie opodatkowania p.c.c. istniejącego w Polsce Ludowej w dniu 1 lipca 1984 r., a w konsekwencji, że u.p.c.c. nie narusza w tym zakresie prawa wspólnotowego;
- - art. 1 ust. 1 pkt 3 lit. d) ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o opłacie skarbowej w związku z § 54 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 maja 1083 r. w sprawie opłaty skarbowej oraz art. 41 pkt 8 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lipca 1952 r. przez uznanie, iż przepis rozporządzenia w sprawie opłaty skarbowej ma zastosowanie w sprawie pomimo wprowadzenia go bez delegacji ustawowej.
W uzasadnieniu podniosła konieczność bezpośredniego zastosowania przepisów Dyrektywy, które wprowadziły obowiązkowe zwolnienie między innymi dla zmiany umowy spółki kapitałowej poprzez podwyższenie jej kapitału w wyniku wniesienia wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci przedsiębiorstwa. Zdaniem Spółki, Polska przystępując do Wspólnoty Europejskiej powinna z dniem 1 maja 2004 r. zwolnić z opodatkowania tego rodzaju transakcje.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że sporna w sprawie jest zasadność opodatkowania czynności podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1 ust. 3 pkt 2 u.p.c.c., który zdaniem Spółki, pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 7 Dyrektywy 69/335/EWG.
W ocenie organu normy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w zakresie odnoszącym się do opodatkowania czynności podwyższenia kapitału zakładowego spółki, nie stoją w sprzeczności z Dyrektywą 69/335/EWG. Niemożliwym jest bowiem odnoszenie do Polski warunków zwolnienia z podatku kapitałowego sformułowanych ww. Dyrektywie na dzień 1 lipca 1984 r. skoro w tym dniu Dyrektywa ta w Polsce nie obowiązywała.
Organ odwoławczy wskazał na obowiązujące w dniu 1 lipca 1984 r. przepisy, ustawy z dnia 19 kwietnia 1975 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 1975 r. nr 45, poz. 226 ze zm.), zwana dalej "ustawą o opłacie skarbowej" oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 maja 1983 r. w sprawie opłaty skarbowej (Dz. U. z 1983 r. nr 34, poz. 161 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Podkreślił, że w tej dacie opłata skarbowa od umowy spółki (którą zastąpił podatek od czynności cywilnoprawnych) wynosiła zgodnie z § 54 ust. 1 rozporządzenia: od wkładów, których przedmiotem była nieruchomość lub prawo użytkowania wieczystego - 10 %, od innych wkładów - 5%.
Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że dniem implementacji Dyrektywy nr 69/335/EWG przez Polskę jest dzień 1 maja 2004 r. na mocy art. 2 Aktu. W konsekwencji jedyną wersją Dyrektywy nr 69/335/EWG wiążącą Polskę jest jej wersja obowiązująca na dzień 1 maja 2004 r. Jest to wersja po nowelizacjach Dyrektywy, w tym nowelizacji wprowadzonej Dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. zmieniającą dyrektywę 69/335/EWG. Organ odwoławczy podkreślił, że harmonizacja prawa polskiego z prawem Unii Europejskiej w tej materii nastąpiła przed 1 maja 2004 r., poprzez zmianę stawki podatku na 0,5%. Dostosowując polskie przepisy do przepisów Unii Europejskiej ustawodawca miał właśnie na uwadze przepis zawarty w art. 7 ust. 1 Dyrektywy
Organ wyjaśnił, że Dyrektywa 69/335/EWG zakłada eliminację podwójnego opodatkowania zdarzeń stanowiących przedmiot jej unormowań w ramach Wspólnoty Europejskiej. Pierwszym jej motywem jest wspieranie swobodnego przepływu kapitału. W tym celu Dyrektywa ta, co wynika z treści artykułów 1-9, zmierza do ujednolicenia podatków od wkładów kapitałowych do spółek w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej. Artykuł 7 określa stawki podatku kapitałowego. Ten przepis Dyrektywy w swym pierwotnym brzmieniu w ust. 1 lit. a) przewidywał, że stawka podatku kapitałowego nie może być wyższa niż 2% i niższa niż 1%. W ustępie 1 lit. b) przepis ten stanowił, że ta stawka zostanie zmniejszona o 50% lub więcej, jeżeli jedna lub więcej spółek kapitałowych przeniesie wszystkie swoje aktywa i pasywa, lub jedną bądź więcej gałęzi swej działalności do jednej lub więcej spółek kapitałowych, które są w trakcie tworzenia lub już istnieją.
W tym ostatnim przypadku chodzi o czynności łączenia się spółek, a obniżenie stawki podatku kapitałowego uzależnione jest od spełnienia określonych warunków. Artykuł 9 Dyrektywy zwiera ogólną klauzulę wyjątkową, pozwalającą na wyłączenie, obniżenie lub podwyższenie stawek, o ile przemawiają za tym względy sprawiedliwości podatkowej, społeczne lub aby umożliwić Państwu Członkowskiemu właściwe postępowanie w szczególnych sytuacjach. Po modyfikacjach i zmianach Dyrektywy Rady nr 69/335/EWG (zmiany wprowadzone Dyrektywą Rady nr 73/79/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r., Dyrektywą Rady 73/80/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. oraz Dyrektywą Rady nr 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r.), art. 7 ust. 1 Dyrektywy, w brzmieniu obowiązującym w dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, stanowi: "Państwa Członkowskie zwolnią z podatku kapitałowego operacje, inne niż operacje określone w art. 9, które w dniu 1 lipca 1984 r. były zwolnione z podatku lub opodatkowane stawką 0,50 % lub niższą.
Zwolnienie zależy od warunków, które w tamtym dniu były stosowane do przyznania zwolnienia lub, zależnie od okoliczności, nałożenia podatku według stawki 0,50% lub niższej". W ustępie 2 omawianego artykułu Dyrektywa przewiduje: "Państwa Członkowskie mogą zwolnić z podatku kapitałowego wszystkie operacje inne niż określone w ust. 1 lub naliczyć od nich podatek o jednolitej stawce nie przekraczającej 1%". Artykuł 4 ust. 1 zawiera wykaz czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem kapitałowym, w tym podwyższenie kapitału zakładowego spółki kapitałowej przez wniesienie wkładów jakiegokolwiek rodzaju.
Ponadto organ stwierdził, że Komisja Europejska zaproponowała, by całkowite zniesienie podatku kapitałowego nastąpiło do 2010 r., z tym że do roku 2008 kraje członkowskie musiałyby obniżyć jego wysokość do 0,5%. W ocenie Dyrektora o prawidłowości jego rozstrzygnięcia świadczyć ma także fakt, że podatek kapitałowy jest nadal pobierany w Grecji, Hiszpanii, Luksemburgu, Portugalii, Austrii i na Cyprze.
W kwestii przytoczonego orzeczenia ETS z 9 lipca 2009 r. w sprawie C-397/07 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Hiszpanii, organ odwoławczy wskazał, iż dokonując analizy tego orzeczenia Spółka pominęła, że Trybunał w przedmiocie pierwszego zarzutu oddalił skargę Komisji Wspólnot Europejskich.
Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa:
- - art. 72 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG w brzmieniu ustalonym Dyrektywą 85/303/EWG przez odmowę stwierdzania nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu podwyższenia kapitału zakładowego Spółki;
- - art. 7 ust. 1 Dyrektywy z 1969 r. (w brzmieniu nadanym Dyrektywą z 1985 r.) w związku z art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej: TWE) oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k) i art. 1 ust. 3 pkt 2 u.p.c.c. przez jego niezastosowanie wynikające z błędnego przyjęcia, że przepis ten pozwala na opodatkowanie podatkiem PCC czynności podwyższenia kapitału zakładowego z tego względu, iż odwołuje się wyłącznie do stanu prawnego w zakresie opodatkowania p.c.c. istniejącego w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej w dniu 1 lipca 1984 r. a w konsekwencji, że u.p.c.c. nie narusza w tym zakresie prawa wspólnotowego:
- - art. 1 ust. 1 pkt 3 lit. d) ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o opłacie skarbowej w związku z § 54 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 2 rozporządzenia oraz art. 41 pkt 8 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z dnia 22 lipca 1952 r. przez uznanie, iż przepis rozporządzenia w sprawie opłaty skarbowej ma zastosowanie w sprawie pomimo wprowadzenia go bez delegacji ustawowej.
W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Spółka powtórzyła poprzednią argumentację poprzez zakwestionowanie zgodności przepisów krajowych stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych w niniejszej sprawie z regulacjami prawa wspólnotowego.
Ponadto w opinii Spółki powołane przepisy Dyrektywy 69/335/EWG nie znalazły odzwierciedlenia w krajowej ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych, pomimo ich obowiązywania w momencie dokonania przez podatnika operacji polegającej na pokryciu kapitału zakładowego aportem w postaci przedsiębiorstwa. Istnieje zatem podstawa do bezpośredniego ich stosowania, gdyż w sposób jasny, precyzyjny i bezwarunkowy wyłączają możliwość opodatkowania podatkiem operacji, w której uczestniczyła Spółka.
Zdaniem Skarżącej w związku z brakiem implementacją zwolnienia określonego w przepisach Dyrektywy 69/335/EWG do krajowego porządku prawnego istnieje podstawa do bezpośredniego stosowania przepisów tej Dyrektywy.
Strona wskazała na preambułę do Dyrektywy 85/303/EWG, zgodnie z którą najlepszym rozwiązaniem w zakresie podatku kapitałowego byłoby jego zniesienie we wszystkich krajach członkowskich. Podniosła również, że stan prawny obowiązujący w PRL w dniu 1 lipca 1984 r. w zakresie czynności objętych podatkiem kapitałowym nie może prowadzić do zawężania normy art. 7 ust. 1 Dyrektywy z 1969 r. w brzmieniu nadanym Dyrektywą z 1985 r.
Spółka podniosła, że obowiązujące w Polsce w 1984 r. przepisy wykonawcze do ustawy o opłacie skarbowej wydane bez upoważnienia ustawowego.
Ponadto Skarżąca wniosła o zadanie Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na podstawie art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnoty Europejskie pytania prejudycjalnego: "Czy art. 7 ust. 1 Dyrektywy z 1969 r. w brzmieniu nadanym jej Dyrektywą z 1985 r. należy wykładać w ten sposób, że nałożony na Państwa Członkowskie w tym artykule obowiązek zwolnienia czynności podlegających 1 lipca 1984 r. opodatkowaniu stawką nie wyższą niż 0,5% stanowi o obowiązku zwolnienia przez państwo takie, jak Rzeczpospolita Polska, z opodatkowania wszystkich czynności wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b Dyrektywy z 1969 r. w brzmieniu obowiązującym 1 lipca 1984 r.?
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II FSK 2130/08 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym związanym z tożsamym - jak ten, który wystąpił w niniejszej sprawie - problemem prawnym, dotyczącym wykładni przepisów prawa wspólnotowego, tj. "czy przy wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 69/335/EWG sąd krajowy zobowiązany jest uwzględnić postanowienia dyrektyw zmieniających, w szczególności dyrektyw 73/79/EWG i 73/80/EWG, w sytuacji, gdy dyrektywy te nie obowiązywały już w momencie akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej? W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy wyłączenie aktywów spółki kapitałowej z podstawy opodatkowania podatkiem kapitałowym, określone w art. 5 ust. 3 tiret pierwsze dyrektywy 69/335/EWG dotyczy wyłącznie aktywów spółki kapitałowej, której kapitał ulega podwyższeniu?".
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Mając na uwadze treść powyższego przepisu, Sąd rozważył kwestię dopuszczalności zawieszenia postępowania w związku ze skierowaniem do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości pytania prejudycjalnego w innej - choć dotyczącej tego samego problemu prawnego - sprawie.
Wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wymieniono wprost Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, jednakże, zdaniem Sądu, nie przesądza to o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w związku z postawionym w innej sprawie pytaniem prejudycjalnym i toczącym się w związku z nim postępowaniem przed tym właśnie sądem, jeżeli problem prawny w obu sprawach jest identyczny.
Europejski Trybunał Sprawiedliwości jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), a więc postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego" użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, w świetle art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd administracyjny może zatem zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości. Ponadto ustawodawca używając sformułowania "może" pozostawił sądowi swobodę podjęcia decyzji w tym zakresie, pod warunkiem zaistnienia przesłanki wpływu wyniku postępowania przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości na rozstrzygnięcie sprawy przed sądem administracyjnym. W przedmiotowej sprawie taka przesłanka zaistniała, ponieważ wykładnia przepisów prawa wspólnotowego dokonana przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości na użytek sprawy II FSK 2130/08 będzie miała decydujące znaczenie także dla niniejszego postępowania.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.