Uzasadnienie
Pismem z 4 grudnia 2011 r. A. B. odniosła się do postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2011 r. stwierdzającego niedopuszczalność jej zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] sierpnia 2011 r. o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia przed upływem 5 lat od daty nabycia lokalu mieszkalnego.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał powyższe pismo za skargę na postanowienie z [...] listopada 2011 r., wobec czego wraz z odpowiedzią na skargę przekazał je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie celem rozpatrzenia.
Pismem z 23 stycznia 2012 r. Strona poinformowała Sąd, iż jej pismo z 4 grudnia 2011 r. zostało mylnie przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. zakwalifikowane jako skarga. Podkreśliła, że przekazane do Sądu pismo nie jest skargą. Pismem tym zwróciła się ona jedynie do Organu celem uzupełnienia uzasadnienia postanowienia przyjmując, że występujące w nim błędy zostaną poprawione przez Organ bez angażowania Sądu.
Mając na względzie powyższe oświadczenie oraz przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) - dalej jako: "p.p.s.a", który stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (...), gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, należało orzec jak w sentencji postanowienia.
Wymaga tylko podkreślenia, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. błędnie odczytał treść pisma Strony i uznał je za skargę na wydane postanowienie, które zostało w tymże piśmie wymienione, w sytuacji kiedy Strona, prawidłowo pouczona o przysługującym jej środku zaskarżenia w postaci skargi sporządziła pismo skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej w W. Organ mimo nasuwających się wątpliwości nie wezwał strony do jednoznacznego określenia celu sporządzonego pisma. Uzyskane jednak przez Sąd oświadczenie wyklucza możliwość uznania pisma za skargę.
W tej sytuacji, wobec braku skargi zasadnym było umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a.