Uzasadnienie
Wyznaczony w sprawie przez OIRP, pismem z 18/112017 r., na podstawie postanowienia z 18/4/2017 r. III SA/Wa 79/17 pełnomocnik z urzędu – r.pr D. K. zwróciła się o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczyła na rozprawie, że opłaty te nie zostały uiszczone.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej jako u.p.p.s.a.). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, nie wspominając o udziale w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przedmiotem zaskarżenia jest należność w wysokości 150.060,- zł.
Zgodnie z § 22 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz 1715) wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie ma zastosowanie do niniejszej skargi wniesionej w grudniu 2016 r.
Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną, co w sprawie nastąpiło i znalazło wyraz w treści protokołu z rozprawy i sporządzonym zażaleniu.
Referendarz sądowy wskazuje, że, mając na uwadze rodzaj sprawy (wysokość zobowiązania podatkowego o wartości przedmiotu sporu wyrażonej powyżej), jak i sporządzone zażalenie z 3/10/2017 r., zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj. reprezentowanie przed Sądem I instancji oraz zapisy § 21 ust. 1 pkt 1 lit a w zw z § 8 oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit d rozporządzenia rozporządzenia w zw. z § 4 ust. 1 i 3 powodują, że wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 3720,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług (855 zł 60 gr). Referendarz sadowy, pomimo poszukiwań, nie znalazł podstaw do miarkowania wynagrodzenia, stad kwota w sentencji zbieżna z tą, uzyskaną w trakcie przedstawionych wyliczeń.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., należało stwierdzić, jak w sentencji.