Uzasadnienie
Skarżący – R. Z. wraz ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 791/12 złożył na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 18 marca 2013 r. pismem z dnia 20 marca 2013 r., wezwano Skarżącego do złożenia dodatkowych informacji o stanie majątkowym Skarżącego, w terminie siedmiu dni.
Pismem z dnia 28 marca 2013 r. Skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", - prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - stosownie do treści art. 199 p.p.s.a. ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy powinna być zatem stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Jednocześnie, zawarte w omawianym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tego prawa. Zatem rozstrzygnięcie będzie zależało od tego, co zostanie przez wnioskodawcę udowodnione.
W sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości, na podstawie art. 255 p.p.s.a., można wezwać taką osobę do złożenia dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, jak i potwierdzającego wykazywane przez nią okoliczności.
W przedmiotowej sprawie, oświadczenie zawarte we wniosku skarżącego złożonym na urzędowym formularzu PPF było niewystarczające do oceny czy strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dlatego też niezbędne okazało się wezwanie wnioskodawcy do podania informacji pozwalających na lepszą ocenę jego sytuacji majątkowej. Należy wskazać, iż wezwanie nie zostało przez wnioskodawcę wykonane w zakreślonym terminie, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Jednakże Sąd zauważa, iż Skarżący pismem z dnia 28 marca 2013 r. Skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wprawdzie przepisy p.p.s.a. nie zawierają normy, która pozwalałaby w takiej sytuacji umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jednak zdaniem Sądu takie właśnie rozstrzygnięcie najpełniej oddaje istotę cofnięcia wniosku. Stanowi ono mianowicie wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania o przyznanie prawa pomocy w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych.
Skoro zatem Skarżący zrezygnował z chęci skorzystania z pomocy państwa w sfinansowaniu niniejszego postępowania, postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 254 § 1, p.p.s.a.