Uzasadnienie
We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPPr T. Sp. z o.o. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, z uwagi na gwałtowne obniżenie przychodów w wyniku spadku cen usług budowlanych oraz liczby zleceń. Skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Sądu Najwyższego wskazała, że prawo do sądu nie może być ograniczane przez bariery finansowe.
Spółka oświadczyła, że wysokość jej kapitału zakładowego wynosi [...] zł a wartość środków trwałych [...] zł. Ostatni rok obrotowy spółka zamknęła stratą w wysokości 703.583 zł. Skarżąca oświadczyła, że zalega z płatnościami do ZUS i US.
W odpowiedzi na wezwanie do przedłożenia dokumentów dotyczących sytuacji majątkowej Spółki nadesłano: sprawozdanie finansowe za 2012 r., zeznanie podatkowe CIT-8 za 2012 i 2013 r., deklaracje VAT-7 za trzy ostatnie kwartały, wyciągi z rachunków bankowych.
Skarżąca wyjaśniła również, że w poszukiwaniu najlepszego segmentu do prowadzenia działalności gospodarczej zmieniła siedzibę licząc na nowy rynek klientów. Mimo poczynionych działań przez ostatnie trzy miesiące (od lutego do kwietnia 2014 r.) nie dokonała żadnej sprzedaży.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Przyznanie prawa pomocy stanowi odstępstwo od wynikającej z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm. - dalej "P.p.s.a.") zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego, które są dochodami budżetu państwa (zob. art. 212 § 2 P.p.s.a.). Jest to zatem swoista forma dotowania strony przez państwo, poprzez zapewnienie jej bezpłatnego udziału w tym postępowaniu. Stosownie do art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. osoba prawna, a także inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (tak w niniejszej sprawie) - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Oceniając wniosek skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Z nadesłanych materiałów wynika, że skarżąca, mimo podnoszonych trudności związanych ze spadkiem cen usług budowlanych oraz ilości zleceń, w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą nie najmniejszych rozmiarów. Nadesłane zeznanie CIT-8 za 2013 r., nie potwierdza oświadczenia spółki o zamknięciu tego roku podatkowego stratą.
Z zeznania tego wynika, że w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. spółka osiągnęła przychód w wysokości 549.010,90 zł, przy kosztach 242.012,17. Za 2013 r. uzyskała dochód w wysokości 306.998,73 zł. Podobnie z nadesłanych deklaracji VAT-7 wynika, że spółka uzyskuje przychód ze świadczenia usług i dostawy towarów. Za II kwartał 2013 r. sprzedaż opodatkowana wyniosła 201.721 zł, za IV kwartał wyniosła w prawdzie tylko 6.600 zł, ale już za I kwartał 2014 r. - 148.250 zł. Wprawdzie w porównaniu z 2012 r., spółka rzeczywiści odnotowała znaczący spadek przychodów (za 2012 r. przychód wyniósł 1.527.173,65 zł, przy kosztach – 2.230.756,86 zł), jednakże nie oznacza to, że skarżąca – jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą – nie jest wstanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z prowadzonym przezeń sporem sądowym. Na obecnym etapie kosztem takim jest wpis od skargi w kwocie 967 zł.
Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.