Uzasadnienie
B. Sp. z o.o z siedzibą w W. – dalej "skarżąca" lub "spółka", wniosła do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek wskazała, że nie jest w stanie uiścić wpisu sądowego w całości. Aktualnie spółka nie prowadzi żadnej działalności i nie zatrudnia żadnego pracownika. Spółka nie posiada majątku trwałego, który mógłby zostać sprzedany celem uiszczenia wpisu od skargi, ani środków pieniężnych na rachunkach bankowych. Skarżąca podniosła, że z uwagi na spór z organami podatkowymi w księgach spółki utworzono rezerwę z tytułu ewentualnego zobowiązania podatkowego w kwocie 1.605.110,48 zł.
W oświadczeniu o majątku i dochodach skarżąca wskazała kapitał zakładowy w wysokości 100.000,00 zł, wyjaśniła również, że nie posiada środków trwałych a za rok 2011 wykazała stratę w wysokości 1.796.817,06 zł.
Skarżąca przedłożyła również informację o zamknięciu rachunków bankowych oraz rachunek zysków i strat i bilans za 2010 i 2011 r.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), zwaną dalej p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a może zostać przyznane, gdy osoba prawna wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).
Prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. Sąd może zwolnić osobę prawną z kosztów postępowania, jeśli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na pełne ich poniesienie (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, gdyż wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Przystępując do rozpoznania wniosku, przypomnieć należy, że co do zasady, każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania stanowi wpis od skargi w wysokości 8.864 zł oraz stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony
Nadesłany bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2011 r. wskazuje, że spółka posiadała aktywa obrotowe w wysokości 90.892,54 zł w tym należności krótkoterminowe w kwocie 4.072,08 zł oraz środki pieniężne w kasie i na rachunkach w wysokości 86.820,46 zł. Skarżąca posiada również rezerwy na zobowiązania w kwocie 1.605.110,48 zł.
Skarżąca zatem nie wykazała, że nie posiada środków na uiszczenie wpisu należnego od skargi. Podkreślić należy, że zobowiązania wskazane przez spółkę nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami z tytułu wpisu od skargi, co oznacza, że obowiązek spłaty innych zobowiązań, nie wyklucza partycypowania spółki w kosztach postępowania. Koszty sądowe jako należności budżetu państwa należy uiszczać na równi z innymi koniecznymi wydatkami obciążającymi skarżącą, a warunkiem przyznania stronie prawa pomocy w zakresie częściowym jest wykazanie przez skarżącą, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.