Uzasadnienie
III SA/Wa 8/05 Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. Decyzją [...] z dnia [...]08.2004 r. wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1 i 4, art. 193 § 4 i 6, art. 207 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 1, art. 6 ust 1 i 8, art. 10 ust 1 pkt 3 i 9, art. 45 ust 1, 4,6 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wobec H. G. w zakresie prawidłowości rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanowił określić zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości [...] zł.
Organ I instancji ustalił, że H. G. w 2002 r. dokonywał zakupu towarów handlowych bezpośrednio od rolników. Organ podatkowy stwierdził w czasie kontroli, że sprzedający nie posiadają oryginałów faktur RR, nie podpisywali ich oraz nie dokonywali transakcji z H. G. na towary ujęte w fakturach. W konsekwencji organ podatkowy uznał, że wymieniony zawyżył koszty zakupu towarów handlowych. W toku kontroli organ podatkowy odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, argumentując że u tych osób prowadzone były czynności kontrolne na okoliczność sprawdzenia zawartych transakcji.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł pełnomocnik H. G.. W odwołaniu tym zarzucił on rażące naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 188, art. 190 § 2, art. 285 § 1, art. 289 § 1 ordynacji podatkowej. Podniósł on, że organ podatkowy nie powiadomił go jako pełnomocnika o terminie przeprowadzenia czynności kontrolnych z udziałem kontrahentów handlowych podatnika, czym naruszył art. 190 § 2 w zw. z art. 285 § 1 i art. 289 § 1 ordynacji podatkowej. Ponadto nie uwzględniono jego wniosku o przesłuchanie tych osób w charakterze świadków, czym naruszono art. 188 ordynacji podatkowej. Organ podatkowy nie wyjaśnił także rozbieżności jakie istnieją pomiędzy ustaleniami z czynności kontrolnych a oświadczeniami rolników, mimo iż sam przyznał, że sprzeczności te istnieją.
Skarżący podniósł, że skoro te sprzeczności istnieją, to obowiązkiem organu podatkowego było ich wyjaśnienie. Tego jednak nie uczyniono, naruszając przez to art. 121 § 1, art. 122 i art. 123 § 1 ordynacji podatkowej. Organ podatkowy nie poczynił także ustaleń, czy faktycznie miały miejsce transakcje z rolnikami - W. Z., K. S. i S. T. Dyrektor Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w C. decyzją z dnia [...].11.2004 r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1 i 4, art. 193 § 4 i 6 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 6 ust 1 i 8, art. 10 ust 1 pkt 3 i 9 i art. 45 § 1, 4, 6 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176 z późn. zm.) po rozpatrzeniu tego odwołania postanowił utrzymać w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.
Organ II instancji stwierdził, że nie zostały naruszone wskazane przez Skarżącego przepisy ordynacji podatkowej. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 190 § 2 w zw. z art. 285 § 1 i art. 289 § 1 ordynacji. Czynności kontrolne dokonywane na podstawie art. 288 § 1 ordynacji mają na celu ustalenie, czy dokumenty - w tym przypadku kopie faktur RR - znajdujące się w dokumentacji kontrolowanego mają odzwierciedlenie w dokumentacji podatkowej jego kontrahentów (rolników kontraktowych). Czynności tych nie można utożsamiać z takimi czynnościami dowodowymi jak zeznania świadków. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji przeprowadził dowód z zeznań świadków, nie dokonał natomiast oględzin oryginałów faktur, gdyż zostały one zabezpieczone przez organy ścigania. Na podstawie porównania części tych faktur (od K. S. i W. Z.) i ich kopii znajdujących się w aktach sprawy organ II instancji stwierdził, że oryginały i kopie nie były wystawiane w tym samym czasie, różnią się bowiem datami wystawienia, numerami, kwotami, produktami na które zostały wystawione. Biorąc pod uwagę także zeznania świadków organ II instancji nie dał wiary oświadczeniom S. T., K. S., W. Z., że dokonywali transakcji z podatnikiem, których udokumentowaniem są faktury VAT RR.
Skargę na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik H. G. Zarzucił on rażące naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122 ordynacji podatkowej polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dokonaniu w związku z tym błędnej oceny stanu faktycznego. Podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając zawarte w skardze zarzuty stwierdził, że organy skarbowe nie wyjaśniły sprawy, interpretując wątpliwości na niekorzyść podatnika. Organ II instancji podjął próbę usunięcia błędów Urzędu Skarbowego i przesłuchał wnioskowanych przez niego świadków. Nie wyjaśnił jednak ujawnionych rozbieżności przy analizie faktur RR. Nie odniesiono się także do wyjaśnień samego podatnika. Nie zostały uznane wszystkie zakupy od rolników dokonane w roku 2002 bez wskazania dlaczego każdy z tych zakupów nie zostaje uznany. Ograniczono się tylko do przywołania kilku przypadków niezgodności między oryginałami i kopiami faktur RR, a następnie nie uznano wszystkich tego typu dowodów księgowych w roku 2002. W rezultacie brak staranności organów skarbowych i niewyjaśnienie przyczyn rozbieżności pomiędzy oryginałami a kopiami faktur RR spowodował rozstrzygnięcie sprawy na niekorzyść podatnika.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w C. wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi tej podniósł te same argumenty jakie zawarł w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy stwierdzić, że skarżący słusznie zarzuca organowi podatkowemu II instancji naruszenie przepisów art. 120, art. 121 § 1 i 122 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tych przepisów organ podatkowy działa na podstawie przepisów prawa, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a w toku tego postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.
Zaskarżona decyzja wydana została bowiem z rażącym naruszeniem powołanych przepisów. Nie podjęto wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, nie wyjaśniono w rezultacie wszystkich okoliczności sprawy, czym naruszono zaufanie do organów podatkowych.
Bezpodstawnie organ I instancji odmówił przesłuchania świadków na okoliczność dokonywanych przez nich transakcji z podatnikiem, naruszając tym samym przepis art. 188 ordynacji podatkowej. Oczywiste było bowiem, że przedmiotem tego dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Przeprowadzenie czynności kontrolnych (art. 288a § 1 ordynacji) dla wyjaśnienia tych okoliczności było niewystarczające.
Organ II instancji przesłuchał wprawdzie wnioskowanych świadków S. T., K. S. i W. Z., ale słusznie skarżący podnosi, że nie wyjaśniono rozbieżności jakie ujawniły się między tymi zeznaniami a fakturami RR oraz między oryginałami a kopiami faktur co do dat wystawienia tych faktur, numerów, kwot i produktów na które zostały wystawione. Organ II instancji ograniczył się do podania w uzasadnieniu decyzji przykładów tych różnic, wyciągając wniosek że skoro były te rozbieżności, to transakcje te nie miały miejsca. W konsekwencji organ podatkowy nie uznał wszystkich zakupów od rolników. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Należało, jak słusznie podnosi to Skarżący, przeanalizować wszystkie transakcje między wskazanymi rolnikami a podatnikiem i dokładnie wyjaśnić rozbieżności jakie wystąpiły co do wskazanych wyżej okoliczności. Bardziej wnikliwe przesłuchanie świadków, konfrontacja ich zeznań co do okoliczności dokonywanych transakcji z treścią każdej kwestionowanej faktury, wyjaśnienie dlaczego na tych fakturach występują rozbieżności pozwoliłoby na dokładne ustalenie stanu faktycznego. Tymczasem organ podatkowy, bez wyjaśnienia tych rozbieżności, zinterpretował je na niekorzyść podatnika, co jest niedopuszczalne.
Słusznie również Skarżący zarzuca, że organ II instancji w ogóle nie odniósł się do wyjaśnień samego podatnika, które złożył on w czasie postępowania odwoławczego. Z tych wyjaśnień wynika, że dokonywał on transakcji w wymienionymi rolnikami w 2002 r., co zresztą oni również potwierdzili. Wynikłe rozbieżności należało w toku postępowania podatkowego wyjaśnić, a nie interpretować na niekorzyść podatnika.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.