Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF R. O. (dalej jako skarżąca), podpisanym przez A. W. – córkę skarżącej – wniosła o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z 19 maja 2009 r., doręczonym 26 maja 2009 r., referendarz sądowy zwrócił się – m.in. - o nadesłanie wypełnionego formularza ppf, podpisanego osobiście przez skarżącą.
Skarżąca, pismem z 2 czerwca 2006 r., poinformowała, że jest pełnomocnikiem swojej matki, a podpisanie formularza osobiście przez matkę jest – ze względu na jej pobyt za granicą – niemożliiwe.
Przepisy art. 252 - 257 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazują na formę w jakiej strona powinna złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z treści przywołanych przepisów wynika, iż ów wniosek należy złożyć na urzędowym formularzu, którego wzór określają przepisy wykonawcze, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). W przypadku osoby prawnej jest to formularz o symbolu PPPr, w przypadku osoby fizycznej – o symbolu PPF.
Referendarz sądowy wskazuje, że dane zawarte w formularzu dotyczą stanu majątkowego i dochodów skarżącej. Są one zatem oświadczeniem wiedzy i nie mogą być podpisane przez inną osobę niż strona, w tym przypadku uprawniony do reprezentowania skarżącej - matkę. Tym bardziej, iż podpisując urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, strona składa jednocześnie oświadczenie o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenia prawdy.
Zaznaczyć przy tym należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się już wcześniej w tej kwestii, tj. dopuszczalności rozpoznania wniosku o przyznanie pomocy złożonego na urzędowym formularzu nie podpisanym przez samą stronę (postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2006r., sygn. akt II FZ 466/06, postanowienie z 23 kwietnia 2007 r. I Fz 121/07, 28 styczeń 2005 syg. FZ 191/05), stąd referendarz sądowy nie może uwzględnić racji skarżącej.
Z tych względów, na podstawie art. 257 u.p.p.s.a., należało zarządzić, jak w sentencji.