Uzasadnienie
W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych złożonym na urzędowym formularzu PPF, P. B. (dalej "skarżący") wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i nie jest w stanie zgromadzić środków na uiszczenie wpisu sądowego, który w ocenie skarżącego wynosi 11.299,88 zł.
Skarżący jest redaktorem [...] "[...] i otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości 2000 zł (netto). Opiekuje się pięciomiesięcznym synem. Nie posiada żadnych oszczędności ani majątku, który mógłby zostać spieniężony. Nie dysponuje również samochodem, innym pojazdem mechanicznym oraz urządzeniem, których sprzedaż umożliwiłaby uzyskanie określonych środków pieniężnych. Skarżący posiada działkę, na której znajdują się dwa domy - mieszkalny o powierzchni 150 m. kw. oraz wymagający generalnego remontu dom z 1922 r.
Pismem z 5 czerwca 2009 r. skarżący został wezwany do nadesłania dodatkowych dokumentów i przedstawienia informacji dotyczącej stanu majątkowego oraz dochodów. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie referendarza sądowego.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., Sąd może – na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl art. 245 § 2 i 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a w zakresie częściowym - zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w części. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Obecnie jedynym kosztem sądowym w sprawie jest wpis od skargi w wysokości 100 złotych.
Przystępując do rozpoznania wniosku, przypomnieć należy, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od szczególnie rozważnej oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy wykazanej w treści wniosku tak, aby można było jednoznacznie stwierdzić, iż skarżący nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne, zakres żądania oraz stan faktyczny sprawy, w ocenie referendarza sądowego brak podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony. Skarżący nie jest pozbawiony źródeł dochodu, ponieważ posiada stałą pracę i uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 2000 zł (netto). Ponadto, skarżący oświadczył, że jest właścicielem domu (150 m.kw.) oraz drugiego domu, który kwalifikuje się do generalnego remontu.
W ocenie referendarza sądowego informacje przedstawione we wniosku złożonym na formularzu PPF nie były wystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego. Dlatego na podstawie art. 255 p.p.s.a. skarżący został wezwany do przedstawienia dodatkowych oświadczeń oraz przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego i dochodów. Skarżący nie odpowiedział jednak na wezwanie doręczone w dniu 10 czerwca 2009 r.
Podkreślenia wymaga, że rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, należy mieć na uwadze, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, do Referendarz sądowy natomiast ocenia powołane informację i nie spoczywa na nim obowiązek udowadniania, że strona środki na pokrycie kosztów sądowych jednak posiada.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie dopełnił w sposób należyty, ciążącego na nim obowiązku rzetelnego i wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej. Nie odpowiedział bowiem na wezwanie referendarza sądowego skierowane do niego na podstawie art. 255 p.p.s.a. W konsekwencji nie jest możliwe dokonanie oceny sytuacji materialnej skarżącego i ustalenie, czy skarżący spełnia ustawowe przesłanki do uzyskania prawa pomocy. Informacje przedstawione we wniosku nie są wystarczające do przyznania prawa pomocy i wymagały uzupełnienia, co przez skarżącego nie zostało zrealizowane.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.