Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia... marca 2004 r. Nr... Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia... grudnia 2003 r. Nr... określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych od umowy sprzedaży udziałów w nieruchomości w kwotach 2 x 1.033,90 zł i 2 x 516,90 zł.
Na podstawie aktu notarialnego Rep.... sporządzonego w dniu... czerwca 2003 r. R.R. nabył w drodze umowy sprzedaży: 2 udziały po 1/3 części i 2 udziały po 1/6 części stanowiące w całości nieruchomość gruntową ozn. Nr... o powierzchni 1.463 m 2 położoną przy ul.... w W.. Strony Określiły wysokość dokonanej transakcji w kwocie 15.000 zł. Od powyższego nabycia notariusz pobrał podatek w kwocie 300 zł.
W dniu 27 sierpnia 2003 r. Urząd Skarbowy W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych, uznając iż określona w akcie notarialnym wartość nieruchomości nie odpowiada wartości rynkowej. Organ wezwał Strony do podwyższenia wartości nabytych udziałów do łącznej kwoty 286.800 zł. Ze względu na brak akceptacji proponowanej wartości, organ podatkowy zlecił ustalenie nieruchomości biegłym.
W dniu 25 października 2003 r. biegły dokonał oględzin nieruchomości oszacowując jej wartość w kwocie 155.078 zł.
Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w dniu... grudnia 2003 r. wydał decyzję Nr... adresowaną do R.R., określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 516,90 zł. Za podstawę opodatkowania organ przyjął poszczególne udziały w nieruchomości stanowiące przedmiot transakcji.
Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego R.R. złożył odwołanie domagając się jej uchylenia z uwagi na zawyżoną wartość nieruchomości przyjętą do podstawy opodatkowania. Ponadto skarżący wskazał na liczne naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności:
- a) art. 124 poprzez zaniechanie obowiązku wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy przy załatwianiu sprawy,
- b) art. 187 § 1 poprzez uznanie za dowód w sprawie jedynie opinii biegłego i odstąpienie od zebrania materiału dowodowego umożliwiającego wyczerpujące rozpatrzenie sprawy,
- c) art. 188 poprzez nierozpatrzenie wniosku dowodowego złożonego w piśmie z dnia 29 września 2003 r., a dotyczącego odebrania wyjaśnień od wszystkich stron umowy kupna – sprzedaży,
- d) art. 190 § 1 poprzez nieskuteczne zawiadomienie o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego,
- e) art. 191 poprzez błędne uznanie organu podatkowego, że jedynym i wystarczającym dowodem do ustalenia wartości rynkowej nieruchomości jest wspominana opinia biegłego,
- f) art. 210 poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił im wiarygodności.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Dokonywana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
Sąd - oceniając legalność zaskarżonych orzeczeń - zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)- (zwanej dalej p.p.s.a.) -uwzględnia skargę na decyzję i ją w całości albo w części uchyla, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza ponadto nieważność zaskarżonego orzeczenia, jeżeli naruszenie prawa stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności.
Po rozpoznaniu niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu, w którym strona nie z własnej winy nie brała udziału w sposób przewidziany w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm) dalej ord.pod. Otóż w związku z nieprawidłowym doręczeniem zawiadomienia o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z oględzin i opinii biegłego Skarżący nie miał możliwości uczestniczenia w przeprowadzeniu tego dowodu. Zawiadomienie odebrał Skarżący w dniu przeprowadzenia dowodu, po godzinach, w których dokonywane były oględziny, a nie jak przewiduje art. 190 § 1 ord.pod. na siedem dni przed przeprowadzeniem dowodu.
(Dowód potwierdzenie odbioru k.12 akt podatkowych)
Niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, a stwierdzenie przez Sąd naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania stanowi przesłankę w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit. b ustawy o p.p.s.a. uchylenia zaskarżonej decyzji bez względu na to, czy miało ono wpływ na wynik sprawy. Uregulowanie zawarte w art. 145 §1 pkt 1 lit. b) cyt. ustawy ma, bowiem na względzie ochronę obiektywnego porządku prawnego.
Przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 4 ord.pod. zostaje spełniona zarówno wtedy, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu, jak i wtedy, gdy nie brała udziału w niektórych czynnościach istotnych dla rozstrzygnięcia. Natomiast brak winy ("nie z własnej winy") ma miejsce m.in. wówczas, gdy organ administracji nie zawiadamia strony o przeprowadzanych dowodach (art. 190), czy też o możliwości wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów, by okoliczność faktyczną można było uznać za udowodnioną (art. 192).
Z uwagi na powyższe Sąd, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.