Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego pełnomocnik Skarżącej – A.S., wnioskiem zawartym w piśmie z 5 kwietnia 2012 r., zwrócił się o zwolnienie od wpisu sądowego.
Pismem z 13 kwietnia 2012 r. referendarz sądowy wezwał pełnomocnika Skarżącej do udzielenia dodatkowych informacji dotyczących stanu majątkowego Skarżącej oraz nadesłania wypełnionego formularza PPF – w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania – który z woli ustawodawcy jest niezbędny do rozpoznania wniosku.
Pełnomocnik Skarżącej odebrał wezwanie referendarza w dniu 19 kwietnia 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 21 akt sądowych). W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik nadesłał wypełnione oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania
Z tych względów, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej "p.p.s.a."), referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 2 maja 2012 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu podkreślił, że pomimo upływu wskazanego terminu, strona nie przekazała żądanych dokumentów, w szczególności wypełnionego formularza PPF.
Pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia 21 maja 2012 r., dochowując ustawowego terminu, wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia zarzucając naruszenie prawa poprzez brak uwzględnienia złożonego wniosku. Podniósł, iż rodzaj formularza nie może mieć znaczenia, bowiem obydwa są dopuszczalne w polskim systemie prawnym, a z informacji w nich zawartych, w obu przypadkach, wynika taka sama konkluzja.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
Zgodnie z przepisem art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPF, który został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245).
Konsekwencje niezłożenia wniosku w określonej formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wyjaśnił Naczelny Sad Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (I OPS 1/08) złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w formie innej, niż przewidują przepisy stanowi jego brak formalny.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 21 akt sądowych) pełnomocnik Skarżącej otrzymał w dniu 19 kwietnia 2012 r. wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPF. W wezwaniu został pouczony, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej formularz PPF. Pełnomocnik jednak w zakreślonym przez referendarza sądowego terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawił stosownego formularza. Tymczasem dopóki formularz taki nie zostanie złożony, dopóty wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany.
Odnosząc się zaś do zarzutów podnoszonych w sprzeciwie podkreślenia wymaga, że skoro w zakresie zwolnienia do kosztów sądowych odrębne druki obowiązują w postępowaniu cywilnym jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zgodnie z wolą ustawodawcy, to strona wezwana do wypełnienia takiego druku nie może dowolnie interpretować takiego wezwania. Od przestrzegania przepisów regulujących zasady przyznawania prawa pomocy zależy bowiem wynik tego postępowania. W konsekwencji wniosek o zwolnienie od wpisu od skargi – jako złożony w innej formie, niż przewidują to przepisy w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., należało pozostawić bez rozpoznania (por. postanowienie NSA z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I FZ 526/11).
Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 257 w związku z art. 252 p.p.s.a. i art. 260 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie.