Uzasadnienie
Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego przez organy podatkowe, R. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca") 19 listopada 2014 r. (data wpływu) wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. odwołanie od decyzji Burmistrza W. z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2006-2011.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania od ww. decyzji.
Uzasadniając organ stwierdził, iż w sprawie zachodzi przesłanka niedopuszczalności odwołania, wynikająca z przyczyny o charakterze przedmiotowym, tj. w postaci wyczerpania już przysługującego środka odwoławczego od wskazanej na wstępie decyzji organu podatkowego I instancji z [...] lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wyjaśniło, że postanowieniem z [...] listopada 2014 r. w związku z wniesionym przez Skarżącą odwołaniem z 8 sierpnia 2014 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ zaznaczył, że wraz z ówczesnym odwołaniem Skarżąca nie wnosiła o przywrócenie terminu do wniesienia tego rodzaju środka zaskarżenia, a ponadto, że wymienione postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 162 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej "O.p." poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uprzednie wydanie przez organ postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, czyni niedopuszczalnym ponowne wniesienie tego odwołania wraz z podaniem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W ocenie Skarżącej wydanie postanowienia z [...] listopada 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nie czyni niedopuszczalnym złożenia kolejnego odwołania, jeśli to kolejne odwołanie składane jest z podaniem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta stosownie do art. 1 § 2 wymienionej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne są zatem właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności lub sprawiedliwości społecznej.
W niniejszej sprawie skarga okazała się zasadna. Jej przedmiotem było postanowienie SKO w O. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania Skarżącej. Przy czym odwołanie to zostało złożone przez Skarżącą wraz z wnioskiem z dnia 17 listopada 2014r. (data wpływu do SKO 19 listopada 2014r.) o przywrócenie terminu do jego złożenia.
W związku z tym wskazać należy, że stosownie do art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie natomiast z art. 162 § 2 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. A zatem z przepisu tego wyraźnie wynika, że wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności (w tym przypadku odwołania) należy dokonać tej czynności, o której przywrócenia terminu się wnosi (w tym przypadku złożenia odwołania).
Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że błędne jest stanowisko organu, jakoby odwołanie złożone przez Skarżącą wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia było niedopuszczalne z uwagi na fakt, że strona złożyła już wcześniej odwołanie. W tym zakresie w pełni należy podzielić stanowisko przedstawione przez stronę skarżącą w skardze, zgodnie z którym wydanie przez SKO postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nie czyni niedopuszczalnym złożenia kolejnego odwołania, jeśli to kolejne odwołanie składane jest z podaniem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Skarżąca zasadnie przywołała w tym zakresie regulację art. 162 § 2 O.p. Sąd podzielając argumentację Skarżącej stwierdza, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 162 § 2 O.p. i to w stopniu, który uniemożliwia pozostawienie tego rozstrzygnięcia w obrocie prawnym.
Ponadto wskazać należy, że skoro Skarżąca w dniu 8 sierpnia 2014r. złożyła odwołanie, to odwołanie to znajdowało się już w aktach niniejszej sprawy. A więc zbędnym było składanie go po raz kolejny wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Prawem strony jest jednak działanie w ramach tzw. ostrożności procesowej. Z powyższego wynika jednak, że w związku z takimi okolicznościami sprawy brak było postaw prawnych do wydawania przez SKO rozstrzygnięcia w stosunku do ponownie złożonego odwołania. Ponownie złożone odwołanie należało potraktować co najwyżej jako przejaw owej ostrożności procesowej Skarżącej, a nie przejaw mnożenia odwołań. A zatem również z tego względu stwierdzenie niedopuszczalności przedmiotowego odwołania nie miało podstaw prawnych ani faktycznych.
Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zobowiązany będzie do uwzględnienia powyżej przedstawionego stanowiska Sądu.
Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 tej ustawy.