Uzasadnienie
P. N. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2017 r., pismem z dnia 17 stycznia 2017 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1983 zł. W wezwaniu pouczono, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone Skarżącemu 25 stycznia 2017 r.
Skarżący do 20 kwietnia 2017r. nie uiścił należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism takich należy skarga i jeśli wnoszący skargę nie uiścił należnego wpisu, wzywa się go do jego uiszczenia.
W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie w odpisie zarządzenia skierowanego do Skarżącego w sposób prawidłowy zostało zawarte wezwanie do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia16 stycznia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia należnego wpisu od skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu 25 stycznia 2017 r. W związku z powyższym termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 1 lutego 2017 r. (środa). W zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony.
W tej sytuacji Sąd był zatem zobowiązany, w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.