Uzasadnienie
Pismem z 10 lutego 2014 r. Skarżący J. O. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Z akt sprawy wynika, że decyzję tę doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w trybie zastępczym (dwukrotne awizo) w dniu 7 stycznia 2014 r. Zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Skargę na powyższą decyzję Skarżący nadał na poczcie w dniu 10 lutego 2014 r.
Pismami z 7 sierpnia i 2 października 2014 r. wezwano pełnomocnika Skarżącego do wskazania czy złożył wniosek reklamacyjny do Poczty Polskiej w celu wyjaśnienia kwestii błędnego doręczania adresowanych do niego przesyłek. Na wezwania te jednak nie odpowiedział.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Skargę należało odrzucić jako wniesioną po terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W niniejszej sprawie termin ten został przekroczony. Z akt tej sprawy bezspornie wynika, że w postępowaniu odwoławczym Skarżący był reprezentowany przez doradcę podatkowego M. Z. Stosowne pełnomocnictwo zostało dołączone do odwołania. W jego treści wskazano m. in. adres do doręczeń, który określono jako: "Kancelaria Doradztwa Podatkowego Z. Sp. z o.o., ul. S. [...] lok. [...], [...] W.". W czasie trwania postępowania powyższe pełnomocnictwo nie zostało przez Skarżącego odwołane. Nie uległ również zmianie adres do doręczeń.
W rezultacie pisma w sprawie kierowano do wyznaczonego pełnomocnika na adres wskazany w pełnomocnictwie. W taki też sposób doręczono zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy do jej doręczenia pełnomocnikowi doszło w trybie zastępczym, określonym w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p."). Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, o czym stanowi art. 150 § 1a O.p. Z kolei z § 2 art. 150 wynika, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Jak wynika z akt sprawy przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję awizowano po raz pierwszy 24 grudnia 2013 r. Na formularzu potwierdzenia odbioru odnotowano gdzie pozostawiono tę przesyłkę (UP Warszawa 66), doręczający uczynił też wzmiankę o pozostawieniu awiza w skrzynce pocztowej adresata. Drugiego awiza dokonano 3 stycznia 2014 r. Przesyłkę zwrócono do nadawcy 13 stycznia 2014 r.
Oznacza to, że do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji doszło 7 stycznia 2014 r., a zatem ostatni dzień trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi przypadał na czwartek 6 lutego 2014 r.
Tym samym składając skargę w dniu 10 lutego 2014 r. Skarżący uczynił to z uchybieniem wskazanego wyżej terminu. Jakkolwiek w skardze tej pełnomocnik powołał się na fakt błędnego doręczania przez Pocztę Polską adresowanych do niego przesyłek oraz zmianę adresu, niemniej okoliczności tych – mimo dwukrotnych wezwań – w żaden sposób nie uprawdopodobnił.
Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.