Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 lutego 2011 r. M. B. (zwana dalej "skarżącą") złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r.
W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podatkowej uzasadnione jest niebezpieczeństwem wystąpienia nieodwracalnych, niekorzystnych skutków postępowania egzekucyjnego i poniesieniem dużych strat materialnych. Skarżąca wskazała, że z racji bardzo ubogiego trybu życia nawet obniżenie wiarygodności kredytowej w banku prowadzącym rachunek i spłaty kredytów konsolidacyjnych zadłużenia ma dla niej duże znaczenie. Zwiększenie kredytu na potrzeby ewentualnej spłaty rozważa jako możliwość rozwiązania problemu w przypadku niekorzystnego rozstrzygnięcia obok źródła dochodów z wynagrodzenia za pracę.
Ponadto stwierdziła, że od dnia 1 marca 2011 r. po 350 zł miesięcznie będzie starała się odłożyć na cele ewentualnej płatności, rezygnując z innych potrzebnych wydatków, nie podejmowania odkładanych remontów mieszkania, leczenia i zakupu lekarstw. Ewentualne zajęcie i wyprzedaż przez komornika (zawsze po cenach niższych od wartości) sprzętu gospodarstwa domowego grozi olbrzymią stratą. Podniosła, iż brak środków na skromne wyżywienie i dojazdy do pracy byłby największą tragedią.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania
Sygn. akt III SA/Wa 919/11 zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i sygn. akt FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Tymczasem skarżąca ograniczyła się w istocie do sformułowania wniosku oraz ogólnikowego wskazania, iż może zostać narażona na niekorzystne skutki postępowania egzekucyjnego i poniesienie dużych strat materialnych. Wskazanie, iż ewentualne zajęcie i wyprzedaż przez komornika, po cenach niższych od wartości sprzętu gospodarstwa domowego grozi olbrzymią stratą oraz brak środków na skromne wyżywienie i dojazdy do pracy bez przedstawienia stosownych dokumentów w tym zakresie, uniemożliwia Sądowi rzeczywistą ocenę sytuacji w jakiej znajduje się skarżąca. W istocie nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Również sama obawa skarżącej o możliwości narażenia na możliwości wystąpienia nieodwracalnych skutków w wyniku wykonania decyzji nie spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżąca złożyła zeznanie podatkowe za 2009 r. (PIT-37) w którym wykazała nadpłatę w wysokości 4.682 zł oraz pobrane zaliczki przez płatnika w wysokości 5.026 zł. Organ nie dokonał zwrotu nadpłaty ww. kwocie oraz wydał decyzję określającą w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 4.806 zł.
Należy mieć na również na uwadze, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią
Sygn. akt III SA/Wa 919/11 aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest co prawda decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego, jednak w sprawie nie ma potrzeby prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż organ nie dokonał zwrotu kwoty nadpłaty wskazanej przez Skarżącą w zeznaniu rocznym. Nie zachodzi zatem przesłanka wskazana w art. 61 § 3 p.p.s.a. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.