Uzasadnienie
Decyzją z [...] lipca 2010 r. Prezydent Miasta W. ustalił P. i E. M. (dalej "Uczestnicy") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010 r. w kwocie 247 zł. Przedmiotem opodatkowania była nieruchomość położona w W. przy ul. [...], lok. [...]. Do podstawy opodatkowania w zakresie "budynków pozostałych" zaliczono miejsce postojowe znajdujące się w bryle budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w skład którego wchodziły odrębne lokale mieszkalne.
Pismem z [...] lipca 2010 r. Uczestnicy wnieśli odwołanie od powyższej decyzji podnosząc zarzut dotyczący zastosowania stawki podatkowej jak dla budynków pozostałych, tj. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej "ustawa").
Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło wymiar podatku od nieruchomości na rok 2010 w kwocie 83 zł. Zdaniem Organu dla celów opodatkowania garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym powinien być opodatkowany stawką za nieruchomości mieszkalne, a nie jak za budynki pozostałe.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję SKO wniósł Prokurator Rejonowy Prokuratury Rejonowej W. S. (dalej "Prokurator"). Decyzji SKO zarzucił naruszenie art. 5 ust. 2 pkt a i e ustawy oraz § 1 pkt 2 ppkt a) i e) Uchwały Nr LXVII/2072/2009 Rady Miasta Stołecznego W. z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2010 (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 207, poz. 6120), przez ich błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem przy opodatkowaniu garażu podziemnego wielostanowiskowego, stanowiącego odrębny lokal, w części odpowiadającej udziałowi Uczestników, stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków mieszkalnych.
Prokurator uznał, iż sam fakt położenia garażu w bryle budynku nie przesądza o zastosowaniu do niego stawki podatkowej przewidzianej dla budynków mieszkalnych. Zdaniem Prokuratora kluczowym dla rozstrzygnięcia, czy garaż ulokowany w bryle budynku z lokalami mieszkalnymi, choć wyodrębniony prawnie jako samodzielna nieruchomość lokalowa, podlega opodatkowaniu według stawki jak za "budynki mieszkalne lub ich części", czy jak za "pozostałe budynki lub ich części", jest ustalenie, czy garaż taki spełnia samoistnie cele mieszkaniowe.
W ocenie Prokuratora uznanie, że garaż znajdujący się w obrębie budynku mieszkalnego spełnia cele mieszkaniowe, jest wykładnią zbyt daleko idącą i nie znajdującą potwierdzenia w faktycznym wykorzystaniu tej kondygnacji budynku. Niezależnie od tego, iż garaż taki stanowi część budynku mieszkalnego, to w rozumieniu prawa rzeczowego jest odrębną nieruchomością i nie jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe. W konsekwencji nie podlega opodatkowaniu stawkami jak dla budynków mieszkalnych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawiło ją do uznania Sądu.
W pismach z [...] marca 2012 r. i [...] maja 2012 r. Uczestnicy nie zgodzili się z zastosowaniem stawki podatkowej jak dla budynków pozostałych, za właściwą uznali stawkę jak dla budynków mieszkalnych. Podnieśli również szereg argumentów dotyczących postępowań podatkowych za 2008 i 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga Prokuratora wniesiona w niniejszej sprawie w pełni zasługiwała na uwzględnienie.
W odwołaniu od decyzji Prezydenta W., jak też w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2012 r. oraz z [...] maja 2012 r., Uczestnicy postępowania podnieśli zarzut dotyczący zastosowania stawki podatkowej jak dla budynków pozostałych, a więc określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Przyznać należy, że kwestia zastosowania w omawianym przypadku właściwej stawki podatkowej była przedmiotem rozbieżności w doktrynie i orzecznictwie sądowym. Z tego właśnie względu Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 27 lutego 2012 r., w sprawie o sygn. II FPS 4/11, podjął uchwałę rozstrzygającą wcześniejsze wątpliwości prawne. Jak zresztą wynika ze wspomnianych pism z dnia 30 marca 2012 r. oraz z 11 maja 2012 r., uchwała ta jest Uczestnikom znana. Według NSA, "W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy (...)". NSA podkreślił ponadto, że "...garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny.".
Na konieczność opodatkowania garażu stawką jak dla budynków pozostałych wskazuje ponadto, zdaniem NSA, wykładnia systemowa zewnętrzna (prawne wyodrębnienie garażu skutkuje zastosowaniem wyższej, podstawowej stawki także w podatku od towarów i usług), a ponadto względy wynikające z preferencyjnego traktowania w polskim prawie podatkowym budownictwa wyłącznie ściśle mieszkaniowego. Miejsce garażowe w wielostanowiskowym lokalu służącym do przechowywania pojazdów nie spełnia takich ściśle mieszkaniowych funkcji.
Z niniejszym postępowaniem sądowym nie wiąże się postępowanie sądowe lub podatkowe dotyczące zobowiązania podatkowego za rok 2009 oraz 2008. Argumenty Uczestników dotyczące decyzji za te lata, zawarte w pismach z dnia [...] marca 2012 r. i [...] maja 2012 r., nie mogły być więc analizowane w niniejszym postępowaniu sądowym.
Zgodnie z art. 269 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko zaprezentowane w przytoczonej uchwale NSA, toteż nie uznał za konieczne wystąpić do NSA ponownie.
W dalszym postępowaniu Organ uwzględni ten pogląd Sądu, wynikający z przytoczonej uchwały NSA.
Z tego względu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Odnośnie do wstrzymania jej wykonania podstawą wyroku był art. 152 przywołanej ustawy procesowej.