Uzasadnienie
W skardze z 15 marca 2008 r. W. J. (skarżący w niniejszej sprawie) zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na fakt, iż wniosek nie został złożony w przewidzianej prawem formie, referendarz sądowy pismem z 21 kwietnia 2008 r. wezwał skarżącego do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) oraz do nadesłania dokumentów dotyczących jego sytuacji majątkowej. Do wezwania załączono formularz PPF. W wezwaniu pouczono skarżącego, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Przedmiotowe wezwanie zostało wysłane na adres do korespondencji wskazany przez skarżącego i prawidłowo doręczone (doręczenie zastępcze: przesyłka dwukrotnie awizowana w dniach 23 kwietnia i 5 maja 2008 r.).
Mimo upływu terminu wskazanego w wezwaniu skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu PPF i nie nadesłał żądanych dokumentów.
Zarządzeniem z dnia 30 maja 2008 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Od powyższego zarządzenia skarżący w ustawowym terminie złożył sprzeciw. W uzasadnieniu poddał w wątpliwość zasadność wypełniania formularza PPF. Wskazał również, iż wykazywanie przed organami władzy publicznej "życia w ubóstwie" jest upokarzające. Do sprzeciwu skarżący załączył - oprócz kopii kilkunastu pism kierowanych do rożnych instytucji i organów państwowych - kopię wypełnionego formularza PPF złożonego do sprawy o sygn. III SA/Wa 934/08.
Skarżący nie złożył natomiast formularza w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje więc usunięcie z obrotu prawnego wcześniejszego orzeczenia.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wymóg złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF, jednoznacznie wynika z obowiązujących przepisów. Jak stanowi bowiem przepis art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), osoba fizyczna składa wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu oznaczonym symbolem "PPF". Wzór formularza wniosku stanowi załącznik nr 1 do powołanego rozporządzenia.
Sąd zauważa, iż w niniejszej sprawie wezwanie do nadesłania wypełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) zostało skutecznie doręczone w trybie "doręczenia zastępczego" (art. 73 p.p.s.a). Skarżący do dnia dzisiejszego nie złożył formularza PPF w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo podnieść należy, iż Sąd chcąc uniknąć negatywnych dla Skarżącego skutków związanych z doręczeniem w trybie art. 73 p.p.s.a., jak również respektując gwarantowane Konstytucją RP prawo do sądu, 26 maja 2008 r. w siedzibie Sądu doręczył stosowny formularz urzędowy (PPF), co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy (k. 91).
Z dyspozycji art. 257 p.p.s.a. wynika natomiast, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 254 § 1 w zw. z art. 257 powołanej ustawy, Sąd postanowił jak w sentencji.