Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...].02.2005r. nr [...], wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 239, art. 217 § 2 i art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), § 4 ust. 4, § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 67, poz. 690), Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia pełnomocnika firmy A. GmbH z siedzibą w N., na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...].03.2004r. w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług w kwocie 1.368,89 zł za okres od stycznia do grudnia 2002r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Z motywów postanowienia wynika, że w dniu 30.06.2003r. wpłynął do [...] Urzędu Skarbowego W. wniosek A. GmbH z siedzibą w N. o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2002r. w kwocie 1.368,89 zł. Pismem z dnia 5.02.2004r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał stronę do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma braków formalnych, tj. nadesłania:
- - oryginału zaświadczenia wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
- - oryginałów faktur, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku,
- - prawidłowego wyliczenia kwoty wnioskowanego zwrotu.
Pismo to A. GmbH odebrała w dniu 13.02.2004r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru).
Postanowieniem z dnia [...].03.2004r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pozostawił ww. wniosek o zwrot podatku bez rozpatrzenia, ponieważ strona nie usunęła braków formalnych we wskazanym terminie.
W zażaleniu pełnomocnik A. GmbH utrzymywał, że przepisy rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom nie nakładają obowiązku przedłożenia w oryginale zaświadczenia, o którym mowa w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5.02.2004r.. Dlatego brak oryginału tego zaświadczenia nie był brakiem formalnym wniosku o zwrot podatku od towarów i usług, a tym samym nie ma zastosowania termin, o którym mowa w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy powinien, zdaniem pełnomocnika, wyznaczyć stronie termin do przedłożenia żądanych dokumentów w trybie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powołując się na treść art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej zauważył, że w przedmiotowej sprawie katalog warunków formalnych, którym powinien odpowiadać wniosek o zwrot podatku od towarów i usług, ustanowiony został w przepisach szczególnych, jakimi są § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom. Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie wezwał stronę do usunięcia braków formalnych wniosku o zwrot podatku od towarów i usług w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Następstwem zaś nieusunięcia braków było pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Zdaniem organu odwoławczego, brak oryginałów faktur jest istotną przeszkodą uniemożliwiającą rozpatrzenie wniosku o zwrot podatku także z uwagi na treść § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, na podstawie którego urząd skarbowy, rozpatrując wniosek o zwrot podatku, jest obowiązany ostemplować pieczęcią urzędu oraz przedziurkować każdą fakturę lub dokument celny, z których wynikają kwoty do zwrotu podatku, w celu uniknięcia ponownego ich użycia.
Dyrektor Izby Skarbowej zgodził się ze stanowiskiem pełnomocnika, iż organ I instancji powinien wezwać stronę do przedłożenia oryginału zaświadczenia w trybie art. 155 Ordynacji podatkowej. Jednak w jego ocenie wystarczającą podstawą pozostawienia wniosku A. GmbH o zwrot podatku od towarów i usług było niespełnienie wymogów wynikających z § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom.
W skardze pełnomocnik A. GmbH zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez akceptację stanowiska organu I instancji, które nie miało podstawy prawnej, skutkiem czego naruszony też został art. 121 § 1 tej ustawy. Powtórzył zarzuty zawarte w zażaleniu. Jako niedopuszczalne ocenił stanowisko organu II instancji w kwestii trybu wezwania do złożenia oryginału zaświadczenia, ponieważ konwalidowało ono bezprawne działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego i doprowadziło do uznania, iż uchybienia podatnika są ważniejsze niż organu podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie u podstaw sporu legło pozostawienie przez organy podatkowe bez rozpoznania wniosku firmy A. GmbH z siedzibą w N. o zwrot podatku od towarów i usług w kwocie 1.368,89 zł za okres od stycznia do grudnia 2002r.. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej i Naczelnika Urzędu Skarbowego nienadesłanie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa § 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom sprawia, iż wniosek o zwrot podatku od towarów i usług nie spełnia wymogów ustalonych w przepisach szczególnych i zgodnie z dyspozycją art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej pozostaje bez rozpoznania.
W stanowisku tym nie sposób dopatrzyć się jakichkolwiek nieprawidłowości.
Zgodnie z art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. W niniejszej sprawie firma A. nie spełniła wymogów ustalonych w przepisach szczególnych, tj. w § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom. Przepis ten stanowi, że do wniosku o zwrot podatku dołącza się:
- 1. oryginały faktur oraz dokumentów celnych, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku,
- 2. zaświadczenie, według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia, wskazujące, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Z przytoczonego przepisu wynika, iż oba wskazane w nim dokumenty powinny być dołączone do wniosku, aby móc skutecznie ubiegać się o zwrot podatku. Skarżąca niewątpliwie nie dołączyła do wniosku oryginałów faktur, lecz ich kserokopie. Niezbędne więc było ich dostarczenie i dlatego Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał ją, na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, do uzupełnienia tego braku formalnego w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania oraz pouczył o skutkach nie uzupełnienia braków formalnych. Firma A. GmbH nie nadesłała oryginałów faktur. Był to więc wystarczający powód, aby jej wniosek o zwrot podatku organ podatkowy pozostawił bez rozpoznania
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje, że organ I instancji w wezwaniu o przedłożenie oryginałów faktur zażądał również nadesłania przetłumaczonego na język polski oryginału zaświadczenia, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (strona nadesłała kserokopię zaświadczenia wystawionego w języku niemieckim) i jego nienadesłanie obostrzył takimi samymi skutkami jak w przypadku nieprzedłożenia oryginałów faktur. Jak już bowiem powiedziano, w sprawie i tak już wystąpiła przesłanka do pozostawienia wniosku o zwrot podatku bez rozpoznania.
Uchylenie więc zaskarżonego postanowienia, jak chce tego pełnomocnik skarżącej, dlatego, że organ podatkowy zastosował nieprawidłowe pouczenie o skutkach nieprzedłożenia oryginału zaświadczenia i nakazanie temu organowi dokonania tego wezwania w trybie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej byłoby niecelowe, ponieważ organ podatkowy nie mógłby wydać innego rozstrzygnięcia niż stanowiące przedmiot niniejszej skargi. Inaczej mówiąc, wskazywana w skardze wadliwość postępowania organu podatkowego pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.
W myśl postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego za niezasadny należy uznać zarzut skargi, według którego zaskarżone postanowienie narusza art. 120 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, powołując się na konkretne przepisy, dlaczego nieprawidłowe pouczenie o skutkach nieprzedłożenia oryginału zaświadczenia nie jest na tyle istotne, by postanowienie organu I instancji należało uchylić i wskazał przyczyny, dla których rozstrzygnięcie tego organu uznał za prawidłowe. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe. W tej sytuacji nie ma podstaw, by stwierdzić, iż postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych.
Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.