Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 grudnia 2004 r. J.S. – P.H. "E." (zwana dalej "Skarżącą") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Do skargi dołączono wniosek o zwolnienie z wpisu sądowego. Na urzędowym formularzu Skarżąca sprecyzowała zakres swojego żądania wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 942/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał Skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych powyżej kwoty 10.000,00 zł, a w pozostałym zakresie odmówił jej przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 18 października 2005 r., I FZ 466/05 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione przez pełnomocnika Skarżącej na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Pismem z dnia 10 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał ponownie pełnomocnika Skarżącej do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, wpisu sądowego w kwocie 10.000,00 zł od wyżej wymienionej skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia 6 grudnia 2005 r. wniósł zażalenie na "postanowienie z dnia 10 listopada 2005 r." (powinno być zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 listopada 2005 r. wzywające o wpis – przyp. Sądu).
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 lutego 2006 r., sygn. akt I FZ 21/06 oddalił powyższe zażalenie, wskazując iż w przypadku wydania zarządzenia w sprawie uiszczenia wpisu sytuacja materialna czy osobista skarżącej nie jest przesłanką mającą jakiekolwiek wpływ na wysokość wpisu sądowego. Przewodniczący nie ma bowiem możliwości dowolnego ustalania wartości opłat sądowych, jest w tym zakresie związany przepisami aktu wykonawczego oraz prawomocnym postanowieniem Sądu w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
Sąd kasacyjny wskazał również, że argumenty zmierzające do wykazania, iż Skarżąca nie jest w stanie uiścić wpisu w określonej w zarządzeniu z dnia 10 listopada 2005 r. wysokości, były przedmiotem postępowania wpadkowego w sprawie przyznania prawa pomocy. Zostały one już ostatecznie rozpatrzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny, który powoływanym już postanowieniem z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt I FZ 466/05 oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2005 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2006 r. Sąd pismem z dnia 15 marca 2006 r. wezwał po raz kolejny pełnomocnika Skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 10.000,00 zł w terminie 7 dni. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieuiszczenie wpisu we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi.
Ze znajdującego się w aktach sądowych "Potwierdzenia odbioru" wynika, że powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 3 kwietnia 2006 r. Odbiór wezwania pokwitował adresat przesyłki.
Pismem z dnia 7 kwietnia 2006 r. pełnomocnik Skarżącej, opisując sytuację materialną i rodzinną Skarżącej, zwrócił się do tutejszego Sądu z wnioskiem o zwolnienie z kosztów wpisu sądowego. Do pisma dołączył urzędowy formularz PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały; pismem takim jest między innymi skarga. Jeśli zatem należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia.
W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie Skarżąca została wezwana do uiszczenia należnego wpisu w sposób prawidłowy. Wezwanie do dokonania tej czynności, zawierające pouczenie o skutkach jej niewykonania w wyznaczonym terminie, doręczone zostało zgodnie z przepisami Działu III Rozdziału 4 – "Doręczenia" p.p.s.a.
Termin 7-dniowy do uiszczenia wpisu zaczął więc biec w dniu 4 kwietnia 2006 r. i upłynął z dniem 10 kwietnia 2006 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Do dnia 28 kwietnia 2006 r. Skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi.
Sąd podkreśla, iż na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie mógł mieć wpływu kolejny wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku tym Skarżąca nie przedstawiła żadnych innych istotnych okoliczności, ponad te, które były przedmiotem rozważań w zakończonym prawomocnie postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy. Wskazać bowiem należy, iż nie przerywa terminu do uiszczenia wpisu sądowego, wniosek Skarżącej, który został złożony po prawomocnym oddaleniu uprzednio złożonego wniosku w tym przedmiocie, jeżeli nie zachodzą nowe okoliczności uzasadniające odmienną ocenę możliwości ponoszenia przez Skarżącą kosztów sądowych. Wniosek Skarżącej o przyznanie praw pomocy został już rozpatrzony zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jaki i Naczelny Sąd Administracyjny.
W konsekwencji rozstrzygnięcie tego postępowania "wpadkowego" co do zasady uzyskało przymiot prawomocności, a w konsekwencji moc wiążącą między innymi wobec sądu, który je wydał. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 grudnia 2005 r., sygn. akt II FZ 794/05: "(...) Złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. (...) Należy dodać, iż inna interpretacja tego przepisu mogłaby pozwolić stronom na nieograniczone przewlekanie postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy, ponieważ sytuacja materialna podmiotów z uwagi na bieżące gospodarowanie dostępnymi środkami ulega ciągłym zmianom.
Zawsze można więc stwierdzić, iż w porównaniu z sytuacją istniejącą w chwili rozpatrywania pierwszego wniosku aktualny stan materialny danego podmiotu jest odmienny (...)". Sąd w tym składzie w pełni ten pogląd aprobuje.
Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.