Uzasadnienie
W niniejszej sprawie V. s.c. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła do tutejszego Sądu w piśmie z dnia 18 lutego 2014 r. skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2013 r. o sygn. akt I FSK 1133/13 oraz z dnia 3 kwietnia 2014 r. o sygn. akt I FSK 257/14 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.nsa.gov.pl), zgodnie z którym podatnikowi, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie kontroli podatkowej na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.).
Jest to bowiem indywidualny akt o charakterze zewnętrznym i publicznoprawnym, niebędący decyzją ani postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. oraz dotyczący uprawnienia podatnika do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług w określonym terminie.
Zaskarżony w niniejszej sprawie indywidualny akt administracyjny, tj. postanowienie z dnia [...] października 2013 r. w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług, spełnia wszystkie kryteria wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga podlega jednakże odrzuceniu z uwagi na niespełnienie przez Skarżącą w wymaganym terminie wymogu formalnego, warunkującego skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżone przez Skarżącą postanowienie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r. zostało odebrane osobiście przez pełnomocnika Skarżącej – dor. pod. G. P. w dniu 14 października 2013 r. Termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął zatem dla Skarżącej z dniem 28 października 2014 r. Z przekazanych przez organ administracji publicznej akt administracyjnych wynika natomiast, iż Skarżąca wystąpiła do organu ze wskazanym wezwaniem dopiero w dniu 2 stycznia 2014 r.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1) sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono w pkt 2) sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.