Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 grudnia 2010 r. (sygn. akt III SA/Wa 2413/10) referendarz sądowy przyznał Skarżącemu K. G. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, którym wyznaczona została M. S.. Pismem z 9 marca 2012 r. Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego w powyższej sprawie III SA/Wa 2413/10. Skargę tę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił postanowieniem z 1 czerwca 2012 r. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 12 czerwca 2012 r. Pismem z 13 lipca 2012 r. pełnomocnik poinformował, że nie znalazł podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz że stosowną opinię przesłał Skarżącemu. Na tej podstawie, pismem z 7 sierpnia 2012 r., pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego, gdyż nie zostały one uiszczone w całości ani w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. - dalej: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie – na obecnym jej etapie - pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 120 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji była bowiem decyzja wydana w trybie stwierdzenia nieważności, nie zaś należność pieniężna. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.