Uzasadnienie
K. G. (dalej: "Skarżący"), działając poprzez pełnomocnika, pismem z dnia 9 marca 2012 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2415/10 oddalającym skargę K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. W uzasadnieniu skargi wniósł o "uchylenie bałaganu zaskarżonego orzeczenia".
Sąd, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 7 maja 2012 r., wezwał pełnomocnika Skarżącego do usunięcia, w terminie siedmiu dni, braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego poprzez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności wskazujących zachowanie terminu do wniesienia skargi, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.
Skarżący, w odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 15 maja 2012 r., wskazał jako podstawę prawną wznowienia postępowania "prawo własności z roku 1962 i 1963 zniesienie współwłasności" oraz nadmienił, że "podział nie wchodzi w grę i nadal obowiązuje". Ponadto wskazał na akt notarialny oznaczony nr [...].
Sąd, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 7 sierpnia 2012 r. przesłał Skarżącemu kserokopię jego pisma z dnia 15 maja 2012 r. wraz z wezwaniem do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych pisma z dnia 15 maja 2012 r., poprzez złożenie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza tego pisma, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Skarżący, przy piśmie z dnia 10 sierpnia 2012 r. przesłał do Sądu podpisany egzemplarz swojego pisma z dnia 15 maja 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę o wznowienie należało odrzucić.
Na wstępie wskazać należy, że kwestia wznowienia postępowania sądowego uregulowana została w dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. wznowienia postępowania można żądać jedynie w przypadkach określonych w tym dziale, jeśli postępowanie to zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki takiego wznowienia określone zostały w sposób enumeratywny w art. 271-273 p.p.s.a. Żadne zatem inne okoliczności, nawet istotne w ocenie składającego skargę, nie mogą skutkować nadaniem skardze o wznowienie dalszego biegu.
W myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać, oprócz oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, także podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Natomiast zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Łączne spełnienie obu tych warunków umożliwia rozpoznanie zasadności skargi. Brak zaś choćby jednego z nich sprawia, że merytoryczne rozpoznanie skargi nie jest możliwe i powoduje jej odrzucenie na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś § 2 powyższego artykułu na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia.
Jednocześnie trzeba zauważyć, że zgodnie z poglądem jaki ugruntował się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom zawierającym przesłanki do wznowienia postępowania nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2005 r. sygn. akt GSK 1243/04 niepubl., postanowienie NSA z dnia 25 września 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 970/01 niepubl., wyrok NSA z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1201/06 niepubl., a także postanowienie SN z dnia 29 stycznia 1968 r. sygn. akt I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154).
Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący żąda wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2415/10, w której zapadło już prawomocne merytoryczne rozstrzygnięcie, a zatem została spełniona przesłanka wynikająca z art. 270 p.p.s.a.
Odnosząc się jednakże do wskazania ustawowej podstawy wznowienia, Sąd uznał, iż nie zachodzą przesłanki warunkujące wznowienie postępowania. Skarżący nie wskazał żadnej ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Wniósł jedynie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, a jako podstawę prawną wznowienia wskazał dokumenty, z którymi Sąd zapoznał się już na etapie orzekania w sprawie, o której wznowienie wnosi Skarżący.
W zaistniałej sytuacji, wobec braku powołania przez Skarżącego określonej w ustawie podstawy wznowienia, bezprzedmiotową stała się kwestia terminowości wniesienia niniejszej skargi.
Mając powyższe na uwadze, wobec braku ustawowej podstawy do wznowienia postępowania sądowego, Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.