Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 17 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 955/20

Uzasadnienie

Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Szef KAS" lub "organ"), żądaniem z dnia [...] stycznia 2020 r. wydanym w trybie art. 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r.. poz. 900, z późn. zm., dalej: "O.p.") dokonał blokady na okres 72 godzin rachunków bankowych należących do V.sp. z o.o. z siedzibą w W.(dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona")

Z posiadanych przez organ informacji wynikało, że Skarżąca może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub czynnościami zmierzającymi do wyłudzenia skarbowego. W wyniku przeprowadzonej analizy ryzyka Szef KAS ustalił, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo, że Spółka mogła być uczestnikiem procederu polegającego na niedeklarowaniu organowi podatkowemu całości obrotu. Na rachunku bankowym Spółki, po stronie uznań, zidentyfikowano operacje gospodarcze, które nie zostały wykazane w deklaracjach składanych dla potrzeb podatku VAT. W wyniku powyższego Strona naruszyła przepisy art. 19a ust. 1, art. 29a ust. 1 i art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 106, dalej: "ustawa o VAT").

Następnie, postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., Szef KAS przedłużył termin blokady ww. rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 25 maja 2020 roku, do kwoty 14.728.537 zł, z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano ww. postanowienie.

W zażaleniu na ww. postanowienie Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1. 1. art. 19a ust. 1, art. 29 a ust. 1 oraz art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż Skarżąca rzekomo nie deklarowała organowi podatkowemu całości obrotu w sytuacji, gdy odnotowane przez organ przepływy przez rachunki bankowe pochodziły z tzw. pobrań od odbiorców przesyłek, które nie stanowią przychodu Strony, a jedynie środki powierzone będące własnością osób trzecich (klientów Skarżącej), co do których Spółka pełni rolę jedynie pośrednika;
2. 2. art. 119zw § 1 O.p., poprzez przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, podczas gdy Spółka jest podmiotem rzeczywiście działającym, prowadzącym aktywnie od 2014 r. rzeczywistą działalność operacyjną, posiadającym stosowne zaplecze organizacyjne i techniczne, a w okolicznościach niniejszej sprawy w pełni legalny schemat prowadzonej działalności kurierskiej i pocztowej w żadnej mierze nie wskazuje na ryzyko wyłudzenia podatku od towarów i usług, bowiem ujawnione przez organ przepływy pochodzą z tzw. pobrań, (środki powierzone nie będące własnością Skarżącej), co do których oczywistym jest, że nie stanowią one przychodu podmiotu kwalifikowanego - co wynika wprost i jednoznacznie z udostępnionej przez Spółkę i zabezpieczonej przez organ pełnej dokumentacji operacyjnej, w tym listów przewozowych, umów i pokwitowań;
3. 3. art. 121 O.p. zgodnie z którym postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, tymczasem w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na postawie wybiórczej, dowolnej analizy materiału dowodowego, z której to analizy wynikają opisane w uzasadnieniu zażalenia liczne oczywiste i rażące błędy w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, co podważa sformułowaną w tym przepisie zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasadę dokonywania ustaleń na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego;
4. 4. art. 122 w zw. z art. 119zzb § 4 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., statuującego zasadę prawdy obiektywnej, zasadę wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zasadę swobodnej, a nie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez uznanie, iż podmiot kwalifikowany nie ujął w ewidencjach podatkowych całości obrotów i w konsekwencji przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa, iż podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, podczas gdy Szef KAS nie wykazał, że istnieje jakiekolwiek ryzyko oszustwa podatkowego i że w danej konkretnej sprawie interes publiczny postawić należy ponad interesem jednostki, zaś blokada rachunku bankowego całkowicie petryfikuje działalność gospodarczą prowadzoną przez podmiot kwalifikowany i godzi w interesy osób trzecich, którzy nie mogą odzyskać od skarżącej zablokowanych środków stanowiących ich własność.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. Szef KAS utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lutego 2020 r.

Zdaniem organu, zarówno żądanie blokady rachunków bankowych Spółki na 72 godziny z dnia [...] lutego 2020 r., jak i ustalenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] lutego 2020 r., znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 O.p.

Szef KAS ustalił, że zgodnie z odpisem pełnym z KRS na dzień [...] lutego 2020 r. V.sp. z o.o. została zarejestrowana w dniu 31 października 2014r. pod numerem KRS [...] (umowa Spółki z dnia [...] sierpnia 2014 r.). Od początku działalności Spółki, tj. od dnia 31.10.2014 r. wspólnikami spółki byli: Q.T.(600 udziałów o wartości 60.000 zł), M.D.(300 udziałów o wartości 30.000,00 zł) i M.R.(300 udziałów o wartości 30.000,00 zł). Od dnia 28 listopada 2017 r. Q.T. przestał pełnić rolę wspólnika Spółki, odsprzedając swoje udziały pozostałym wspólnikom (po 300 udziałów każdemu). Następnie w dniu 4 października 2019 r. M.R. swoje udziały w wysokości 600 szt. odsprzedał D.J.. Na chwilę obecną wspólnikami Spółki są: M.D. i D.J.. Prezesem Zarządu od dnia 4 października 2019 r. jest D.J..

Zgodnie z danymi z Krajowego Rejestru Sądowego od dnia 31 października 2014 r. Spółka posiada prokurenta M.D..

Organ ustalił ponadto, iż M.D. w toku czynności prowadzonych przez funkcjonariuszy[...] Urzędu Celno - Skarbowego w L. stwierdził, że swoje udziały pod koniec stycznia 2020 r. sprzedał D.J. oraz poinformował, że w styczniu 2020 r. zrzekł się również prokury (powyższa zmiana wspólnika M.D. oraz wycofanie prokury na dzień [...] lutego 2020 r. nie zostały ujawnione w KRS).

Ponadto Szef KAS zauważył, iż z informacji uzyskanych przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno - Skarbowego w L. od M.R.(wspólnika Spółki do 4 października 2019 r.) wynika, iż od założenia Spółki nie zajmował się jej prowadzeniem, był "figurantem a sprawami spółki zajmował się M.D.".

Ponadto, wskazano, iż z informacji przekazanych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w L. wynika, że najważniejsze działania realizowane przez Spółkę prowadzone były przez T.K., który w okresie od października 2016 r. do czerwca 2019 r. pełnił funkcję Prezesa Zarządu. Organ podał, że z przekazanych przez T.K. informacji, wynika, że obecnie jest on pracownikiem Spółki w charakterze sprzedawca/kasjer (jest upoważniony do wypłaty środków pieniężnych z rachunków bankowych Spółki). Ponadto w dniu 28 stycznia 2020 r. został ustanowiony pełnomocnikiem do odbioru korespondencji - pełnomocnictwo udzielone przez D.J.(Prezesa Zarządu) i M.D. (prokurenta Spółki).

Organ odwoławczy wskazał, że adres siedziby Spółki znajduje się w W.przy ulicy [...]. Ponadto Spółka jako adres prowadzenia działalności i adres do korespondencji wskazała adres w W. przy ul. [...]. Natomiast jako miejsce przechowywania dokumentacji rachunkowej wskazano adres w W. przy ul. [...].

Na podstawie informacji przekazanych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w L. wynika, iż pod adresem wskazanym przez Stronę jako adres rejestracyjny, nie stwierdzono oznak prowadzenia działalności, jak również oznaczeń siedziby ww. firmy. Spółka ww. lokal wynajmowała do końca marca 2018r., obecnie wynajmuje pomieszczenia w W. przy ul. [...] (wskazany w urzędzie skarbowym jako adres prowadzenia działalności i adres do korespondencji).

Funkcjonariusze [...] Urzędu Celno - Skarbowego w L. pod adresem wskazanym, jako adres przechowywania dokumentacji rachunkowej, tj W. ul. [...] stwierdzili, iż jest to adres Biura Księgowego M., które prowadzi księgi rachunkowe Skarżącej.

Szef KAS wskazał, że przedmiotem przeważającej działalności Strony jest pozostała działalność pocztowa i kurierska. Wysokość kapitału zakładowego Spółki uwidocznionego w KRS od momentu powstania wynosi [...] zł.

Organ stwierdził, że Spółka złożyła pliki JPK VAT za analizowany okres od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. Wskazał, że dane dotyczące wartości podatku należnego i naliczonego zawarte w złożonych plikach JPK_VAT za ww. okres są zgodne z danymi zadeklarowanymi w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za ww. okres. Natomiast stwierdzono rozbieżności pomiędzy wartością podstawy opodatkowania dostaw towarów i usług za lipiec 2018 r. zadeklarowaną w deklaracjach VAT-7 (80.896 zł), a kwotą zadeklarowaną w złożonym pliku JPKVAT (80.079,50 zł).

W okresie od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. Skarżąca w plikach JPK_VAT wykazała faktury VAT sprzedaży do 98 kontrahentów w łącznej wysokości brutto 1.801.360,91 zł (67,7%) oraz zadeklarowała sprzedaż brutto na rzecz osób fizycznych w wysokości 851.023,27 zł (32,3%). W ww. okresie tylko 5 podmiotów z ww. 98 dokonało płatności na rzecz podmiotu kwalifikowanego w łącznej wysokości 55.149,30 zł. Ponadto na rzecz podmiotu kwalifikowanego dokonano wpłat kartą w wpłatomacie w wysokości 1.241.300,00 zł.

Po analizie przepływów finansowych na rachunkach Skarżącej Szef KAS wskazał, iż podmioty: D. sp. z o.o. (30.828.339,82 zł), D.sp. z o.o. (21.784.335,27 zł), G. sp. z o.o. (19.693.197,76 zł), I. sp. z o.o. (10.618.102,47 zł), G. sp. z o.o. (788.577,00 zł), T. S.A. (5.997,20 zł), W. sp. z o.o. (1.132,00 zł), G. (160,00 zł) G. (963,00 zł) przekazały w łącznej wysokości 83.720.804,52 zł na rzecz podmiotu kwalifikowanego.

Szef KAS zaznaczył, że Skarżąca zadeklarowała dostawy towarów i usług w wysokości 851.023,27 zł, w których wskazano "Kasa fiskalna", które są dostawami deklarowanymi na rzecz osób fizycznych. W związku z powyższym dokonane wpłaty na rachunki bankowe za pośrednictwem wpłatomatów w łącznej wysokości 1.241.300,00 zł, mogą w części stanowić kwotę należną wynikającą z dokonanych dostaw na rzecz osób fizycznych.

Podkreślono również, że 99,99% (83.712.552,32 zł) łącznej wartości zasileń rachunków bankowych stanowią wpłaty od firm logistycznych zajmujących się dostarczaniem przesyłek oraz, że Skarżąca otrzymała płatności na kwotę 83.711.903,01 zł od firm logistycznych, tj.: I. sp. z o.o., G. sp. z o.o., D.sp. z o.o., D.sp. z o.o. i G.sp. z o.o., gdzie w opisie transakcji widnieją sformułowania wskazujące na to, że dotyczą płatności dokonywanych przez firmę kurierską związanych z dostarczaniem przesyłek za pobraniem.

Ponadto organ stwierdził, iż podmiot kwalifikowany w złożonych plikach JPK_VAT za okres od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. ujął faktury VAT zakupu w wysokości brutto 2.293.049,95 zł (netto 1.864.267,92 zł, VAT 428.782,03 zł) od 73 podmiotów. Jednocześnie z analizy rachunków bankowych za okres od 1 stycznia 2018 r. do 9 stycznia 2020 r. wynika, że podmiot kwalifikowany dokonał płatności tylko na rzecz 12 z ww. podmiotów, tj. D.(P.) sp. z o.o. (689.248,68 zł), G. L.sp. z o.o. (641.318,51 zł), D.sp. z o.o. (455.595,52 zł), I. sp. z o.o. (262.431,27 zł), A. SP. z o.o. (61.262,34 zł), S. (48.065,19 zł), G.sp. z o.o. (21.732,99 zł), M. (20.886,50 zł), F. sp. z o.o. (47.117,96 zł), M.(4.769,94 zł), H. sp. z o.o. (2.260,00 zł) i S. W L. (350,43 zł) w łącznej wysokości 2.255.039,33 zł.

Jednocześnie, zauważono, że z rachunków bankowych Spółki wynika, że Spółka dokonała przelewu środków na rzecz byłego wspólnika i prokurenta M.R. na kwotę w wysokości 34.473.110,00 zł oraz aktualnego wspólnika i prokurenta M.D. na kwotę w wysokości 47.750.200,00 zł. Powyższe płatności przekazywane były najprawdopodobniej na rachunki ww. osób.

Szef KAS stwierdził, że w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 9 stycznia 2020 r. Skarżąca poza płatnościami na rzecz kontrahentów wskazanych w ww. plikach JPK_VAT dokonała również płatności w łącznej wysokości 257.894,38 zł na rzecz: P.P.H.U. M. 187.378,00 zł), D.sp. z o.o. (50.825,94 zł), Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe M. sp. z o.o. (8.156,00 zł), B. sp. z o.o. (3.200,46 zł), B. (1.894,20 zł), D. sp. z o.o. (79,00 zł), SPÓŁKA [...] s.c. J. i W. (4.920,00 zł), F. sp. z o.o. w likwidacji (978,90 zł) i P. S.A. (361,88 zł) oraz dokonała zwrotu pobrania na rzecz N.P. w wysokości 100,00 zł.

Po analizie ww. danych Szef KAS wskazał, iż w złożonych plikach JPK VAT za okres od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. Skarżąca zadeklarowała dostawy towarów i usług w łącznej wysokości brutto 2.652,384,18 zł, a w deklaracjach VAT wartości brutto 2.653.200 zł, natomiast jak wynika z przepływów na rachunkach bankowych Skarżąca została zasilony środkami pieniężnymi w łącznej wysokości 83.720.804,52 zł.

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, iż istnieje uzasadnione podejrzenie, że Skarżąca nie zadeklarowała w okresie od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. całości obrotu. Wywodząc ww. wniosek organ wziął pod uwagę, że:

1. • Skarżąca w składanych deklaracjach VAT-7 za poszczególne okresy od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. deklaruje stosunkowo niewielkie wartości dostaw towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług w porównaniu do otrzymanych na rachunki bankowe środków pieniężnych,
2. • Zasilenia od firm kurierskich, na rzecz których podmiot kwalifikowany nie deklarował sprzedaży tj. I. sp. z o.o., G. L.sp. z o.o., D.sp. z o.o., D.sp. z o.o. i G.sp. z o.o. w łącznej wysokości 83.712.552,32 zł stanowią 99,99% wszystkich otrzymanych środków,
3. • Z rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego w ww. okresie dokonano płatności na rzecz byłego wspólnika i prokurenta M.R. na kwotę w łącznej wysokości 34.473.110,00 zł oraz aktualnego wspólnika i prokurenta M.D. łącznie na kwotę w wysokości 47.750.200,00 zł, Płatności realizowane na rzecz M.R. nie były dokonywane na rachunki Strony, tj. prowadzone do działalności gospodarczej M. M.R.(rachunki nie figurują w wykazie rachunków podmiotów kwalifikowanych w STIR). W opisie transakcji figuruje sformułowanie "zwrot pobrań",
4. • Płatności realizowane na rzecz M.D. nie były dokonywane na rachunki podmiotu kwalifikowanego, tj. prowadzone do działalności gospodarczej A. M.D.(rachunki nie figurują w wykazie rachunków podmiotów kwalifikowanych w STIR). W opisie transakcji figuruje sformułowania: "pobrania" i "zwrot pobrań",
5. • W złożonym zeznaniu dla podatku dochodowego CIT-8 za 2018 r. Skarżąca deklaruje przychody o wartości zbliżonej do wartości obrotu deklarowanego dla potrzeb dostaw w podatku VAT łącznie za poszczególne okresy 2018 r, a nie do wartości otrzymywanych środków pieniężnych.
6. • Porównanie danych zawartych w plikach JPK VAT złożonych przez Skarżącą i danych zawartych w rachunkach bankowych wskazuje, iż:

o Skarżąca 32,3% sprzedaży deklaruje jako sprzedaż na rzecz osób fizycznych, o 54,63% stanowią dostawy do podmiotów których łączna wartość przekracza 50.000,00 zł, tj.:

1. ▪ 46,1%, tj. kwota 1.226.903,48 zł stanowi sprzedaż brutto na rzecz wspólników Spółki tj. M.R. byłego wspólnika prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M.(transport drogowy towarów) i M.D. obecnego wspólnika prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. (transport drogowy towarów), jednocześnie należy wskazać, iż płatność za ww. dostawy wynosi 29.532,30 zł,
2. ▪ 8,53%, tj. kwota 226.561,48 zł sprzedaży brutto deklarowana jest na firmy: D. P. D. i M. zajmujące się sprzedażą hurtową odzieży i obuwia oraz firmę N. zajmującą się sprzedażą hurtową perfum i kosmetyków, natomiast płatności za ww. dostawy wynoszą 29.532,30 zł.

Zdaniem Szefa KAS powyższe może wskazywać, że Skarżąca nie deklaruje w rejestrach sprzedaży całości obrotu. Zatem istnieje uzasadnione przypuszczenie wykorzystywania przez Spółkę sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych.

Mając na uwadze fakt, że Skarżąca najprawdopodobniej nie zadeklarowała całości dostaw towarów i usług w okresie od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. organ uznał, że była zobowiązana na podstawie przepisów art. 19a ust. 1, art. 29a ust. 1 i art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, do rozliczenia podatku należnego w łącznej kwocie 14.728.537 zł według następującego wyliczenia: 83.711.903,01 zł (wpłaty firm logistycznych na rachunki Skarżącej) - 2.653.200 zł (dostawy brutto Skarżącej według deklaracji VAT) - 2.293.051 zł (nabycia brutto Strony według deklaracji VAT) - 78.765.652,01 zł (wartość brutto szacowanych nieprawidłowości).

Organ stwierdził, że twierdzenia Strony, że odnotowane przez organ przepływy przez rachunki bankowe pochodziły z tzw. pobrań od odbiorców przesyłek, które nie stanowią przychodu podmiotu kwalifikowanego, a jedynie środki powierzone będącego własnością osób trzecich (klientów Skarżącej), co do których Skarżąca pełni rolę jedynie pośrednika, nie znajdują odzwierciedlenia w przedstawionym powyżej stanie faktycznym.

Jak wynika z analizy przepływów finansowych, Spółka w większości przypadków nie przekazywała otrzymanych wpłat, które, jak twierdzi Strona, były "kwotami pobrań" do właściwych podmiotów, natomiast w ww. okresie dokonano płatności m.in. na rzecz byłego wspólnika i prokurenta M.R. na kwotę w łącznej wysokości 34.473.110,00 zł oraz aktualnego wspólnika i prokurenta M.D. łącznie na kwotę w wysokości 47.750.200,00 zł, przy czym płatności realizowane na rzecz M.R. nie były dokonywane na rachunki prowadzonej działalności gospodarczej M.M.R.(rachunki nie figurują w wykazie rachunków podmiotów kwalifikowanych w STIR), pomimo, iż w opisie transakcji figuruje sformułowanie "zwrot pobrań".

Również płatności realizowane na rzecz M.D. nie były dokonywane na rachunki prowadzonej działalności gospodarczej A. M.D.(rachunki nie figurują w wykazie rachunków podmiotów kwalifikowanych w STIR), pomimo, iż w opisie transakcji figuruje sformułowania: "pobrania" i "zwrot pobrań".

Następnie Szef Kas stwierdził, że w przedmiotowym przypadku zaistniała podstawa do przedłużenia blokady rachunku, którą jest istnienie uzasadnionej obawy, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro.

Zauważono, że Skarżąca nie posiada majątku wystarczającego na pokrycie zobowiązań podatkowych.

Spółka złożyła sprawozdanie finansowe za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. W złożonym sprawozdaniu Spółka wykazała wartość aktywów trwałych o wartości 600,88 zł, wartość aktywów obrotowych o wartości 280.350,79 zł (w tym należności krótkoterminowe 2.586,79 zł). Natomiast na wartość pasywów składa się wartość kapitału własnego o wartości [...] zł i wartość zobowiązania w wysokości 103.284,06 zł. Wynik finansowy netto spółki na dzień 31.12.2018 r. wynosił 10.835,60 zł.

Ponadto jak wynika z analizy przekrojowej sprawozdań finansowych Skarżącej za lata 2016-2018 r.:

1. • maleje wartość aktywów trwałych od wartości 6.774,96 zł w 2016 r. do 600,88 zł w 2018 r.,
2. • należności krótkoterminowe kształtują się odpowiednio od wartości 50.453,36 zł w 2016 r. do 1.947,51 zł w 2017 r. i 2.586,79 zł w 2018 r.,
3. • zysk netto w latach 2016-2018 wynosił odpowiednio 14.640,61 zł, 22.356,12 zł i 10.835,60 zł,
4. • kapitał własny Spółki na przełomie lat wzrasta w związku z osiąganym niewielkim zyskiem i kształtuje się na poziomie od 144.475,98 zł przez 166.832,01 zł do 177.667,61 zł,
5. • zobowiązania podmiotu kwalifikowanego na przestrzeni lat 2016-2018 kształtują się na poziomie od 141.590,42 zł przez 171.855,00 zł do 103.284,06 zł.

Z danych pozyskanych na podstawie plików JPK_KR od Spółki V. wynika, iż wynik finansowy Spółki na dzień 31 grudnia 2019 r. wynosił 19.445,29 zł. Zgodnie z informacją z serwisu Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości Spółka nie posiada nieruchomości.

Z kolei z danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że V. sp. z o. o. jest właścicielem nw. pojazdów, których szacunkowa łączna wartość wynosi ok. 7.400,00 zł, tj.: [...] (wg otomoto.pl: znaleziono samochody z ceną od 1.900,00 zł do 5.900,00 zł oraz [...] (wg otomoto.pl: znaleziono samochody z ceną od 5.500,00 zł do 35.670,00 zł) Spółka od dnia 1 września 2014 r. jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (CIT), natomiast od dnia 22 września 2014 r. jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Organem podatkowym właściwym dla Spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w P..

W złożonym zeznaniu podatkowym dla podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2018 r. Skarżąca zadeklarowała przychody o wartości 1.091.790,22 zł, koszty uzyskania przychodów o wartości 1.079.042,62 zł oraz dochód o wartości 12,747,60 zł. W 2019 r. Strona dokonywała wpłat na zaliczki podatku dochodowego od osób prawnych za marzec (263 zł), za okres od maja do sierpnia (160 zł, 104 zł, 368 zł, 529 zł) oraz okres od października do grudnia (381 zł, 343 zł, 563 zł).

Z informacji posiadanych przez Szefa KAS wynika, iż Spółka złożyła deklaracje roczne o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R za lata 2015-2019 deklarując w nich zatrudnienie od 2 do 6 pracowników.

Pierwszą deklarację Skarżąca złożyła za wrzesień 2014 r. W deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. Spółka zadeklarowała sprzedaż towarów i usług w łącznej wysokości netto 2.164.678,00 zł (podatek VAT 488.522,00 zł) oraz nabycia towarów i usług w łącznej wysokości netto 1.864.269,00 zł (podatek VAT 428.782,00 zł). W deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. nie deklarowała nabyć środków trwałych.

Skarżąca w analizowanym okresie deklarowała łącznie podatek do zapłaty do właściwego urzędu skarbowego w łącznej wysokości 59.740 zł.

W ocenie Szefa KAS wskazane powyżej informacje z dużym prawdopodobieństwem wskazują, że podmiot kwalifikowany nie posiada majątku pozwalającego na uregulowanie w przyszłości zobowiązań podatkowych.

W związku z powyższym Szef KAS uznał, iż wystąpiły przesłanki do przedłużenia terminu zastosowanej blokady na czas oznaczony, tj. do dnia 25 maja 2020 roku, do kwoty 14.728.537 zł, gdyż zachodzi uzasadniona obawa, że Strona nie wykona zobowiązania w podatku VAT, którego szacowana kwota, tj. 14.728.537 zł, przekracza równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano niniejsze postanowienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] lutego 2020 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1. 1. Art. 19a ust. 1, art. 29 a ust. 1 oraz art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Szefa KAS w obu postanowieniach, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż podmiot kwalifikowany rzekomo nie deklarował organowi podatkowemu całości obrotu w sytuacji, gdy odnotowane przez organ przepływy przez rachunki bankowe pochodziły z tzw. pobrań od odbiorców przesyłek, które nie stanowią przychodu podmiotu kwalifikowanego, a jedynie środki powierzone będące własnością osób trzecich (klientów Skarżącej), co do których Skarżąca pełni rolę jedynie pośrednika;
2. 2. Art. 119zw § 1 O.p., poprzez przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, podczas gdy podmiot kwalifikowany jest podmiotem rzeczywiście działającym, prowadzącym aktywnie od 2014 r. rzeczywistą działalność operacyjną, posiadającym stosowne zaplecze organizacyjne i techniczne, a w okolicznościach niniejszej sprawy w pełni legalny schemat prowadzonej działalności kurierskiej i pocztowej w żadnej mierze nie wskazuje na ryzyko wyłudzenia podatku od towarów i usług bowiem ujawnione przez organ przepływy pochodzą z tzw. pobrań, (środki powierzone nie będące własnością Skarżącej), co do których oczywistym jest, że nie stanowią one przychodu podmiotu kwalifikowanego - co wynika wprost i jednoznacznie z udostępnionej przez Skarżącą i zabezpieczonej przez organ pełnej dokumentacji operacyjnej, w tym listów przewozowych, umów, pokwitowań;
3. 3. Art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 119zzb § 4 w zw. z art. 239 w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., poprzez brak uchylenia postanowienia wydanego w pierwszej instancji i utrzymanie w mocy blokady rachunków bankowych w sytuacji, gdy w sprawie nie zebrano odpowiedniego materiału dowodowego uzasadniającego wydanie takiego rozstrzygnięcia;
4. 4. Art. 127 w zw. z art. 119zzb § 4 O.p., poprzez brak ponownego całościowego rozpoznania sprawy w wyniku złożonego przez Skarżącą zażalenia i de facto ograniczenie się przez Szefa KAS do powielenia argumentacji w postanowieniu poprzedzającym zaskarżone postanowienie;
5. 5. Art. 121 O.p., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie wybiórczej, dowolnej analizy materiału dowodowego, z której to analizy wynikają opisane w uzasadnieniu skargi liczne oczywiste i rażące błędy w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, co podważa sformułowaną w tym przepisie zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasadę dokonywania ustaleń na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego;
6. 6. Art. 119zzb § 4 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p., poprzez uznanie, że w postępowaniu w sprawie blokady rachunku bankowego możliwe jest odstąpienie od prowadzenia postępowania dowodowego w sytuacji, gdy art. 119zzb § 4 O.p. nakazuje stosować przepisy dotyczące postępowania dowodowego odpowiednio do postępowania w sprawie blokady rachunku i nie daje podstaw do ich wyłączenia;
7. 7. Art. 122 w zw. z art. 119zzb § 4 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., statuującego zasadę prawdy obiektywnej, zasadę wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zasadę swobodnej, a nie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez uznanie, iż podmiot kwalifikowany nie ujął w ewidencjach podatkowych całości obrotów i w konsekwencji przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa, iż podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, podczas gdy Szef KAS nie wykazał, że istnieje jakiekolwiek ryzyko oszustwa podatkowego i że w danej konkretnej sprawie interes publiczny postawić należy ponad interesem jednostki, zaś blokada rachunku bankowego całkowicie petryfikuje działalność gospodarczą prowadzoną przez podmiot kwalifikowany i godzi w interesy osób trzecich, którzy nie mogą odzyskać od skarżącej zablokowanych środków stanowiących ich własność.

W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zmianami, dalej: "p.p.s.a."), na mocy którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie było postanowienie Szefa KAS z dnia [...] marca 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego Strony na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące tj. do dnia 25 maja 2020 r.

Istota sporu między stronami koncentruje się wokół prawidłowości zastosowania instytucji blokady rachunków bankowych Skarżącej oraz oceny dowodów zebranych w sprawie na okoliczność istnienia uzasadnionej obawy, że podmiot kwalifikowany, tj. Skarżąca nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 119 zv § 1 O.p., Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (art. 119 zv § 2 O.p.) zawiera oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2).

Na mocy natomiast art. 119zw § 1 O.p. Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie.

Należy jednak zauważyć, że art. 119zw § 1 O.p. tworzy jedną normę prawną z art. 119zv § 1 tej ustawy. Blokada rachunku bankowego jest bowiem ciągiem czynności prawnych podejmowanych przez Szefa KAS po wystąpieniu określonych w O.p. przesłanek w ściśle zakreślonym przedziale czasu (szerzej patrz: uzasadnienie rządowego projektu ustawy o zmianie ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, Sejm VIII kadencji, druk sejmowy nr 1880, oraz odpowiedź Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów (...) z dnia 29 stycznia 2019 r. na interpelację poselską z dnia 3 stycznia 2019 r.).

Zastosowanie art. 119zv O.p. warunkowane jest ziszczeniem się dwóch przesłanek: posiadaniem przez Szefa KAS informacji, w szczególności wynikających z analizy ryzyka (119zn § 1 O.p.), wskazujących, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność m.in. banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego i blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Celem instytucji prawnej żądania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest przede wszystkie uniemożliwienie szybkiego transferu środków finansowych. Szybkość zabezpieczenia ma zasadnicze znaczenie przede wszystkim właśnie w odniesieniu do najbardziej płynnego aktywa przedsiębiorstwa jakim są środki zgromadzone na rachunku.

Instytucja prawna przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (art. 119zw O.p.) realizuje natomiast podobne cele ustawodawcy jak instytucja zabezpieczenia zobowiązań podatkowych (art. 33 O.p.). Celem ustawodawcy w obu przypadkach było efektywne zabezpieczanie realizacji obowiązków podatkowych w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona obawa nie wykonania zobowiązań podatkowych przez podmiot do tego zobowiązany. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego i w konsekwencji przedłużenia ww. blokady pozwala bowiem na realizację powyższego celu ustawodawcy w krótszym czasie, gdyż nie następuje m.in. proces wydawania decyzji. Na powyższe zwraca uwagę także ustawodawca w uzasadnieniu ustawy wprowadzającej ww. instytucję prawną stwierdzając, że przyczyną wprowadzenia do polskiego porządku prawnego blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego była konieczność "podjęcia niezwłocznych działań w celu zabezpieczenia środków, które powinny zostać przeznaczone na zapłatę należnego podatku, zanim zostaną wytransferowane poza polski system bankowy".

Rekonstruując zatem normę prawną wynikająca z art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p. należy stwierdzić, że żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego przez Szefa KAS następuje po zaistnieniu dwóch przesłanek wskazanych w art. 119zv O.p. na okres nie dłuższy niż 72 godziny, a następnie może zostać przedłużona na okres nie dłuższy niż 3 miesiące po wykazaniu przez organ zaistnienia dodatkowej przesłanki wskazanej w art. 119zw § 1 O.p. Oczywiście znaczenie prawne ma również wartość mającego powstać zobowiązania podatkowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, rozpatrując niniejszą sprawę, musi więc ocenić czy organ w prawidłowy sposób wykazał zaistnienie zarówno przesłanek określonych w art. 119zv § 1 jak i art. 119zw § 1 O.p. Powyższe ma zasadnicze znaczenie dla ochrony praw podmiotu kwalifikowanego, gdyż w świetle art. 119zzb O.p. zażalenie, a więc związana z tym kontrola wewnątrzadministracyjna jaki i kontrola sądowoadministracyjna prawidłowości żądania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, nie przysługuje na samo żądanie sformułowane przez Szefa KAS na podstawie art. 119zv O.p., a tylko na przedłużenie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.

W kontekście wymagań dowodowych jakie ustawodawca stawia przez Szefem KAS w sprawach dotyczących blokady rachunku bankowego, należy zauważyć, że w art. 199zv O.p. sformułowany jest wymóg, aby posiadane informacje (w szczególności wyniki analizy ryzyka) wskazywały na możliwość wykorzystania przez podmiot kwalifikowany działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Zatem ustawodawca obniżył wymóg pewności udowodnienia powyższej okoliczności osiągany za pomocą środków dowodowych, gdyż wystarczy jej uprawdopodobnienie. Szef KAS nie musi więc jej udowodnić, tj. wykazać za pomocą środków dowodowych okoliczności wykorzystania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, musi natomiast przedstawić informacje wskazujące na taką możliwość (uprawdopodobnić). W wyniku dalszej weryfikacji może okazać się, że podmiot kwalifikowany działał jednak zgodnie z prawem.

Powyższe zastrzeżenie jest istotne w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, w których autor podkreśla brak udowodnienia (wykazania z pomocą środków dowodowych) przez Szefa KAS określonych okoliczności oraz dowolną (a nie swobodną) ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez uznanie, iż Skarżąca nie ujęła w ewidencjach podatkowych całości obrotów i w konsekwencji przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa, iż podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego. Sąd zatem podkreśla, że dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia ustala czy organ przedstawił informacje wskazujące na możliwe działania Skarżącej prowadzące do wykorzystania działalności banków do celów związanych z wyłudzeniami skarbowymi (uprawdopodobnił), a nie ocenia czy okoliczność powyższa została udowodniona w przedstawionym już znaczeniu.

Dokonując zatem oceny wystąpienia pierwszej przesłanki warunkującej żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, tj. możliwości wykorzystywania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, należy uwzględnić przede wszystkim informacje wynikające z zestawienia plików JPK-VAT z operacjami finansowymi przeprowadzanymi na rachunkach bankowych Skarżącej. Jak ustalił Szef KAS w złożonych plikach JPK VAT za okres od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. Skarżąca zadeklarowała dostawy towarów i usług w łącznej wysokości brutto 2.652,384,18 zł, a w deklaracjach VAT wartości brutto 2.653.200 zł. Natomiast jak wynika z przepływów na rachunkach bankowych Skarżąca została zasilona środkami pieniężnymi w łącznej wysokości 83.720.804,52 zł. Powyższe wskazuje na istnienie uzasadnionego podejrzenia, że Skarżąca nie zadeklarowała w ww. okresie całości obrotu.

O powyższym, zdaniem szefa KAS, świadczą takie okoliczności jak: deklarowanie przez Skarżącą w deklaracjach VAT – 7 za okres od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. stosunkowo niewielkich wartości dostaw towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług w porównaniu do otrzymanych na rachunki bankowe środków pieniężnych, zasilenia od firm kurierskich, na rzecz których podmiot kwalifikowany nie deklarował sprzedaży (tj. I. sp. z o.o., G. L. sp. z o.o., D. sp. z o.o., D. sp. z o.o. i G. sp. z o.o. w łącznej wysokości 83.712.552,32 zł stanowią 99,99% wszystkich otrzymanych środków), z rachunków bankowych Strony w ww. okresie dokonano płatności na rzecz byłego wspólnika i prokurenta M.R. na kwotę w łącznej wysokości 34.473.110,00 zł oraz aktualnego wspólnika i prokurenta M.D. łącznie na kwotę w wysokości 47.750.200,00 zł, przy czym płatności nie były realizowane na rachunki figurujące w wykazie rachunków podmiotów kwalifikowanych w STIR.

Ponadto w złożonym zeznaniu dla podatku dochodowego CIT-8 za 2018 r. Skarżąca deklaruje przychody o wartości zbliżonej do wartości obrotu deklarowanego dla potrzeb dostaw w podatku VAT łącznie za poszczególne okresy 2018 r, a nie do wartości otrzymywanych środków pieniężnych.

Zdaniem organu, istotną okolicznością wynikającą z porównania danych zawartych w plikach JPK VAT złożonych przez Skarżącą i danych zawartych w rachunkach bankowych, jest fakt, że Skarżąca 32,3% sprzedaży deklaruje jako sprzedaż na rzecz osób fizycznych, a 54,63% stanowią dostawy do podmiotów, których łączna wartość przekracza 50.000,00 zł, tj.: 46,1%, tj. kwota 1.226.903,48 zł stanowi sprzedaż brutto na rzecz wspólników Spółki tj. M.R. byłego wspólnika prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M.(transport drogowy towarów) i M.D. obecnego wspólnika prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. (transport drogowy towarów) i jednocześnie wskazuje, iż płatność za ww. dostawy wynosi 29.532,30 zł. Natomiast 8,53%, tj. kwota 226.561,48 zł sprzedaży brutto deklarowana jest na firmy: D.P. D. i M. zajmujące się sprzedażą hurtową odzieży i obuwia oraz firmę N. zajmującą się sprzedażą hurtową perfum i kosmetyków, natomiast płatności za ww. dostawy wynoszą 29.532,30 zł.

Oceniając wszystkie wskazane okoliczności łącznie należy, zdaniem Sądu, uznać, że organ wykazał, że posiadane i przedstawione w skarżonym postanowieniu informacje, wskazują, że Skarżąca może wykorzystywać działalność banków do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Analiza przepływów środków na rachunkach bankowych Skarżącej, dokonywanie wysokich kwot przelewów na rzecz byłego i obecnego wspólnika i prokurenta Skarżącej wskazują bowiem, że w przedmiotowym przypadku mogło dojść do nie zadeklarowania w rejestrach sprzedaży całości obrotu Spółki. Co istotne, Skarżąca na żadnym etapie toczącego się postępowania nie wyjaśniła przyczyn takiego stanu przepływów finansowych. Strona kwestionowała jedynie fakt opodatkowania podatkiem od towarów i usług realizacji zleceń "za pobraniem", co jednak nie było kwestionowane przez organy podatkowe, ani nie było przedmiotem oceny i sporu w niniejszej sprawie.

Przechodząc do oceny przesłanki warunkującej przedłużenie blokady rachunku na okres do 3 miesięcy, tj. oceny czy w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżąca nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego również należy podzielić ocenę sytuacji finansowej i majątkowej dokonaną przez organ. Standardy zastosowania omawianej blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego może, w ocenie Sądu, wyznaczać orzecznictwo sądowoadministracyjne odnoszące się do zbliżonej instytucji regulowanej przepisami Ordynacji podatkowej, a mianowicie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych (art. 33 O.p.), gdzie występuje analogiczna przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, a zabezpieczenie dokonywane jest przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania (art. 33 § 2 O.p.).

Rację należy przyznać Szefowi KAS, iż analiza informacji dotyczących majątku Skarżącej prowadzi do wniosku, że Strona nie posiada majątku wystarczającego na pokrycie zobowiązań podatkowych w szacowanej kwocie 14.728.537 zł. Według sprawozdania finansowego za 2018 r. wartość aktywów trwałych wyniosła 600,88 zł, a wartość aktywów obrotowych 280.350,79 zł (w tym należności krótkoterminowe 2.586,79 zł). Natomiast na wartość pasywów składała się wartość kapitału własnego o wartości 177.667,61 zł i wartość zobowiązania w wysokości 103.284,06 zł. Wynik finansowy netto spółki na dzień 31.12.2018 r. wynosił 10.835,60 zł. Natomiast analiza przekrojowa sprawozdań finansowych Strony za lata 2016-1018 wykazała, że maleje wartość aktywów trwałych, należności krótkoterminowe kształtują się odpowiednio od wartości 50.453,36 zł w 2016 r. do 1.947,51 zł w 2017 r. i 2.586,79 zł w 2018 r., zysk netto w latach 2016 - 2018 wynosił odpowiednio: 14.640,61 zł, 22.356,12 zł i 10.835,60 zł, kapitał własny Spółki na przełomie lat wzrasta w związku z osiąganym niewielkim zyskiem i kształtuje się na poziomie od 144.475,98 zł przez 166.832,01 zł do 177.667,61 zł, zobowiązania kształtują się na poziomie od 141.590,42 zł przez 171.855,00 zł do 103.284,06 zł. Wynik finansowy na dzień 31 grudnia 2019 r. wyniósł 19.445,29 zł.

Dodatkowo Spółka nie posiada żadnych nieruchomości. Jest wprawdzie właścicielem dwóch samochodów, których łączna wartość została oszacowana na kwotę ok. 7.400,00 zł. Natomiast analiza rozliczeń podatkowych Spółki wskazała, że Strona w analizowanym okresie deklarowała łącznie podatek do zapłaty w wysokości 59.740 zł.

Reasumując, Skarżąca nie posiada środków, które pozwalałyby na wykonanie mogącego powstać zobowiązania podatkowego we wskazanej powyżej kwocie, zatem została w przedmiotowej sprawie spełniona także przesłanka wskazana w art. 119zw § 1 O.p.

Reasumując, w ocenie Sądu, poczynione w sprawie ustalenia uzasadniały zastosowanie wobec Spółki zarówno blokady rachunku jak i jej przedłużenia. Prawidłowo Szef KAS ocenił, na podstawie przeprowadzonej analizy ryzyka oraz całokształtu ustalonych okoliczności, odnoszących się przede wszystkim do Skarżącej, że Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, a blokada rachunku jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Prawidłowe, zdaniem Sądu, były także ustalenia i ocena stanowiące podstawę do przedłużenia terminu blokady, gdyż w sprawie zachodziła uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania, które zgodnie z wstępną kalkulacją organu przekroczy 10.000 euro.

Zarówno skarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie były prawidłowo uzasadnione oraz spełniały wymogi szczególne określone w § 2 art. 119zw O.p.

Wobec przedstawionych ustaleń Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że zaskarżonym postanowieniem naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenia przepisów zarzuconych przez Skarżącą, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Mając zatem na uwadze powyższe Sąd nie dostrzega naruszenia przez organ art. 119zw § 1 O.p., art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 119zzb § 4 w zw. z art. 239 w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., art. 127 w zw. z art. 119zzb § 4 O.p., art. 121 O.p., art. 119zzb § 4 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p.

W ocenie Sądu uwzględniając cel ustawowy instytucji blokady rachunku bankowego postępowanie organu zostało przeprowadzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości