Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 stycznia 2006 r. M. Sp. z o.o. – Skarżąca w rozpatrywanej sprawie, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, stwierdzenie nieprawomocności decyzji zatwierdzającej tryb z,,wolnej ręki" i nakazanie wznowienia postępowania oraz o uznanie statusu Skarżącej jako strony postępowania.
W odpowiedzi na skargę Prezes UZP wniósł o oddalenie skargi.
W dniu 13 czerwca 2006 r. na rozprawie pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że cofa skargę.
Pełnomocnik Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych nie zgłosił zastrzeżeń co do wniosku pełnomocnika Skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Powyższych ustaleń Sąd dokonuje na podstawie całokształtu okoliczności sprawy. Cofnięcie skargi może nastąpić od chwili jej wpływu do organu do czasu wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Mając na uwadze powyższy stan prawny Sąd zbadał w powyższym aspekcie cofnięcie skargi przez pełnomocnika Skarżącej.
W ocenie Sądu, przedmiotowe cofnięcie skargi nie ma na celu obejścia prawa. W wyniku cofnięcia skargi i w konsekwencji umorzenia postępowania nie pozostanie też, zdaniem Sądu, w obrocie prawnym decyzja dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności.
Ze względu na to, iż Skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a postanowił umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Jednocześnie należy wskazać, iż w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik Skarżącej cofnął skargę po rozpoczęciu posiedzenia Sądu, na które sprawa została skierowana, zatem mając na uwadze dyspozycję przepisu art. 232 u.p.p.s.a., Sąd nie zwrócił Skarżącej uiszczonego wpisu.
Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji.