Uzasadnienie
Wnioskiem z 17 listopada 2009 r. A. T., dalej jako "Skarżąca", zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie w trybie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, z późn. zm.) interpretacji indywidualnej, którą Minister Finansów wydał w dniu [...] lutego 2010 r.
Skarżąca pouczona została o przysługującym jej prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację, do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia, w którym Skarżąca dowiedziała się (lub mogła się dowiedzieć) o jej wydaniu.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru interpretacji wynika, że doręczono ją Skarżącej w dniu 24 lutego 2010 r. W dniu 10 marca 2010 r. Skarżąca wniosła – pismem z 9 marca 2010 r. - skargę na powyższą interpretację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.") skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, w tym na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę tę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.).
Przepisy te wyrażają generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej, co oznacza, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego konieczne jest skierowanie pod adresem organu, który ją wydał, wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skierowanie tego wezwania jest warunkiem skutecznego zaskarżenia do sądu administracyjnego wspomnianej wyżej interpretacji. W rezultacie brak tego wezwania czyni skargę niedopuszczalną.
Z akt sprawy wynika, że - mimo wyraźnego w tym względzie pouczenia – Skarżąca nie wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji jej skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Sąd wyjaśnia jednocześnie, że nie znalazł podstaw do uznania pisma Skarżącej z 9 marca 2010 r. za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, mimo, że pismo to złożyła ona w czasie, gdy biegł czternastodniowy termin do wniesienia tego wezwania, o którym Skarżącą pouczono doręczając jej zaskarżoną interpretację.
Po pierwsze pismo to Skarżąca wyraźnie nazwała skargą na interpretację indywidualną. Po drugie pismo to skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, o czym świadczy nie tylko nagłówek, ale także użyte w treści pisma zwroty "wysoki Sądzie", czy też "zwracam się do Sądu".
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.