Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy wydaną wobec Polskiego Związku Działkowców, Rodzinny Ogród Działkowy "B." decyzję Burmistrza T. z [...] września 2019 r. orzekającą o zmianie ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie rozłożenia na raty płatności opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Z akt sprawy wynika, że organ I instancji pismem z 16 sierpnia 2019 r., powiadomił Skarżącego, iż od 1 sierpnia 2019 r. wzrosła wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w miejscowości P. przy ul. [...]. Wyjaśnił, że od nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe jedynie przez część roku, ustalono ryczałtową stawkę opłaty za odpady zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości 255 zł.
W efekcie organ I instancji decyzją z [...] września 2019 r. orzekł o zmianie ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 2019 r. w ten sposób, iż zmienił wysokość rat za wrzesień i październik 2019 r., uwzględniając zmianę wysokości opłaty od miesiąca sierpnia 2019 r.
Od tej decyzji Skarżący odwołał się.
Rozpoznając to odwołanie Kolegium powołało się na wstępie na art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: "O.p.") umożliwiający zmianę decyzji ostatecznej, ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych.
Zdaniem Kolegium taka właśnie zmiana miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż uchwałą Rady Miejskiej w T. z [...] czerwca 2019 r. ustalono, że "od właścicieli nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, uchwala się ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe". Nadto ustalono tę stawkę w wysokości 255 zł za rok, jeżeli odpady zbierane i odbierane są w sposób selektywny. Uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z mocą od 1 sierpnia 2019 r.
Kolegium stwierdziło zatem, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji obowiązywały przepisy podatkowe - przepisy prawa miejscowego, tj. powyższa uchwała, która określiła nowe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i stosownie do tej zmiany organ I instancji miał obowiązek zmienić decyzję.
W skardze do Sądu Skarżący zarzucił naruszenie przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 O.p. oraz art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm.), polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w sprawie zmiany ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 2019 r. o rozłożeniu na raty płatności opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, pomimo iż:
- - art. 254 § 1 O.p. nie może stanowić podstawy do zmiany ostatecznej decyzji o rozłożeniu na raty płatności podatku (opłaty), gdyż na podstawie tego przepisu zmienić można jedynie ostateczną decyzję ustalającą lub określającą wysokość zobowiązania podatkowego,
- - po doręczeniu decyzji z [...] kwietnia 2019 r. nie doszło do zmiany okoliczności faktycznych uzasadniających jej zmianę, gdyż wejście w życie uchwały Rady Miejskiej w T. z [...] czerwca 2019 r. jako zmiana przepisów prawnych, nie może być uznane za zmianę okoliczności faktycznych.
W konsekwencji Skarżący zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. przez brak uchylenia decyzji organu I instancji w całości i umorzenia postępowania w sprawie.
Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Kolegium w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło ojej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy możliwe jest zmiana decyzji ostatecznej rozkładającej na raty opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w przypadku gdy zmieniono uchwałę dotyczącą jej wysokości. W tym miejscu organ I instancji wskazuje, że jest taka możliwość na podstawie art. 253a § 1 2
O.p. Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazuje na art. 254 O.p. jako podstawę zmiany decyzji ostatecznej nie zgadzając się w tym zakresie z organem I instancji.
Przechodząc do meritum w ocenie Sądu skarżąca słusznie wskazuje, że zgodnie z art. 254 § 1 O.p. tylko decyzja ostateczna ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie bądź określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.
Jak z powyższego wynika w ramach przesłanek zastosowania przepisu art. 254 Ordynacji podatkowej wyróżnia się cztery następujące elementy:
- - charakter decyzji - określająca lub ustalająca,
- - ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania w odniesieniu do okresu czasu, a nie do jednorazowego zdarzenia,
- - wystąpienie zmiany w stanie faktycznym po doręczeniu decyzji,
- - dopuszczalność na gruncie przepisów prawa podatkowego, na podstawie których wydano decyzję, zmiany wysokości zobowiązania podatkowego.
Jak wynika z literalnego brzmienia omawianego przepis ten dotyczy tylko zmiany decyzji ostatecznych określających lub ustalających wysokością zobowiązania podatkowego.
Odnosząc powyższe uwagi do stanu sprawy nie można zastosować trybu zmiany decyzji ostatecznej rozkładającej opłaty za odpady na raty, ponieważ decyzja ta nie określa ani nie ustala wysokości zobowiązania podatkowego. W wyniku tej zmiany nie będzie można na nowo określić czy też ustalić nowego zobowiązania podatkowego.
Z kolei mając na uwadze niniejszą sprawę, zdaniem Sądu zmiana decyzji ostatecznej rozkładającej opłaty za odpady może być dokonana w trybie art. 253 § 1 O.p. Tenże przepis odwołuje się do decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo. Nabycie prawa należy rozumieć jako wszelkie przypadki przysporzenia na rzecz strony (w rozumieniu art. 133 O.p.) w sferze prawnej. Wynikają one z decyzji, a nie z mocy określonego przepisu prawa, zostały bowiem w niej skonkretyzowane. Najogólniej prawa nabyte z decyzji można utożsamiać z każdą korzyścią, jaką strona wyciąga pod względem prawnym z załatwienia jej sprawy decyzją ostateczną. W przypadku decyzji pozytywnych (uwzględniających wniosek strony) jest to odroczenie terminu płatności podatku lub zaległości, rozłożenie podatku na raty, umorzenie zaległości podatkowej czy stwierdzenie nadpłaty - L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany LEX/el. 2021 - komentarz, stan prawny: 1 stycznia 2021 r.).
Jednak aby zmienić decyzję ostateczną w trybie art. 253a § 1 O.p. wprowadzono dodatkową przesłankę o charakterze gwarancyjnym, uzależniając dopuszczalność uchylenia lub zmiany decyzji od zgody strony. Stanowi to dodatkowe zabezpieczenie nabytych przez stronę praw na podstawie decyzji niewadliwej w myśl zasady wyrażonej wart. 128 O.p. Uzyskanie zgody strony jest wymogiem formalnoprawnym prawidłowo przeprowadzonego postępowania w trybie art. 253a. Zgoda ta musi być wyraźna (nie dorozumiana), wyrażona wprost, w sposób jednoznaczny i stwierdzona podpisem strony. Dokument potwierdzający zgodę strony na zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej powinien znajdować się w aktach sprawy Dokonanie natomiast przez organ zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej bez wymaganej prawem zgody strony stanowi naruszenie prawa, skutkujące uchyleniem decyzji.
Odnosząc to do rozpoznawanej sprawy Skarżący nie wyraził zgody na zmianę decyzji ostatecznej dotyczącej rozłożenia na raty opłat za odpady w nowej wysokości. Zatem decyzja o rozłożeniu na raty nie mogła być zmieniona w tym trybie.
Na marginesie należy też nadmienić, że wyrokiem z dnia 15 września 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2693/19 WSA w Warszawie stwierdził nieważność uchwały z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [....] Rady Miejskiej w T. dotyczącej wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na 2019 r. Niemniej jednak orzeczenie to na dzień orzekania w niniejszej sprawie jest nieprawomocne.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach należnych Stronie orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 ww. ustawy.