Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 lipca 2012 r. III SA/Wa 983/10 Sąd przyznał M. G. (alej jako skarżący albo strona) prawo pomocy, także w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
Pismem z 6 września 2012 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła rpr A. K. pełnomocnikiem skarżącego.
Pełnomocnik z urzędu, pismem z 20 września 2012 r. zawiadomił o wydaniu opinii o niezasadności wnoszenia skargi kasacyjnej w sprawie. Wskazała zarazem, że przekazał treść opinii stronie. Pismem z 11 października 2012 r. oświadczyła, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.
Referendarz sądowy wskazuje, że pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 u.p.p.s.a. należy się wynagrodzenie, w zakresie ustalonym w art. 250 u.p.p.s.a. jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną, a ze względu na opłacanie tego wynagrodzenia ze środków publicznych sąd ma zarazem uprawnienie, jak i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 720/04, niepubl.).
Mając na uwadze rodzaj sprawy – stwierdzenie uchybienia terminu – w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, treść wniosku pełnomocnika, fakt przekazania opinii o braku podstaw stronie oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm, dalej jako rozporządzenie), wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 180,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 15 pkt 1 przywołanego wyżej rozporządzenia, należało stwierdzić, jak w sentencji.