Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 31 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek K.K. ("Skarżący") o przyznanie prawa pomocy. Podstawę takiego zarządzenia stanowiła okoliczność, że Skarżący, mimo wezwania, nie złożył wniosku o prawo pomocy na obecnie obowiązującym formularzu.
Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. Podniósł, iż nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF. Zarzucił naruszenie art. 257 i 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a.") przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Jak stanowi art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Na mocy art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie w piśmie z dnia 22 maja 2018 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu (PPF), w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (adwokata).
Z uwagi na fakt, że wniosek zawierał braki formalne uniemożliwiające jego rozpoznanie, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 19 czerwca 2018 r., wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wypełnienie rubryk nr 5, 6, 7.1., 7.2.1., 7.2.2, 7.2.3., 7.3, 8, 9, 10, 11 nadesłanego do Sądu formularza lub ponowne nadesłanie prawidłowo wypełnionego i podpisanego formularza wniosku - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 2 lipca 2018 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych upływał wraz z dniem 9 lipca 2018 r. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku.
Jednocześnie zarzuty Skarżącego są bezzasadne. Z urzędowego dokumentu w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż został on prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do niego.
Skoro Skarżący nie nadesłał prawidłowo wypełnionego formularza wniosku, to zasadnie wniosek ten pozostawiono bez rozpoznania na podstawie art. 257 P.p.s.a. Niezłożenie w terminie siedmiu dni wypełnionego formularza skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Skutku tego nie może uchylić nawet nieprawidłowe przedłużenie terminu do jego uzupełnienia.
Gdyby jednak chcieć przyjąć rozwiązanie dla Skarżącego najbardziej korzystne, to i tak - w realiach niniejszej sprawy – nie mogłoby zapaść inne niż dotychczas rozstrzygnięcie. Formularz PPF został złożony ale zawierał braki uniemożliwiające zbadanie sytuacji materialnej Skarżącego i oceny czy sytuacja ta jest tego rodzaju, iż nie jest on w stanie pokryć należnych w sprawie kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie przytoczonych przepisów orzekł, jak w sentencji postanowienia.