Uzasadnienie
K. S.A. z siedzibą w P. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za czerwiec 2013 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, iż wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej przeciwko Skarżącej na obecnym etapie, powoduje że w przedmiotowej sytuacji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreśliła, iż nie posiada zdolności uiszczenia spornej kwoty bez utraty możliwości kontynuowania działalności, a w perspektywie doprowadzenia do nieuchronnej likwidacji.
W ocenie Skarżącej tak daleko idących skutków nie będzie można odwrócić w przyszłości, po ewentualnym pozytywnym dla Skarżącej zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż zwrot wyegzekwowanych środków, nawet powiększonych o odsetki, nie spowoduje ani przywrócenia bytu prawnego Spółce, ani nie umożliwi kontynuowania przez nią dalszej działalności gospodarczej.
Aktualnie koszty działalności Skarżącej przekraczają przychody. W konsekwencji od roku 2011 Skarżąca ponosi znaczne straty:
- - za rok 2011 strata wyniosła 720.596,79 zł,
- - za rok 2012 strata wyniosła 790.126,38 zł,
- - za rok 2013 strata wyniosła 1.711.053 zł,
- - za rok 2014 strata wyniosła 671.790,74 zł (bilanse i rachunki strat za ww. okresy w załączeniu).
Skarżąca nie posiada także środków bieżących, czy też oszczędności, z których możliwe byłoby natychmiastowe zaspokojenie spornej należności wobec PFRON. Aktualny stan środków pieniężnych jakimi dysponuje Spółka to według aktualnych wyciągów: 12.614,18zł - rachunek bieżący; 158.069,53 - rachunek ZFRON; 190,00zł - rachunek do obsługi karty debetowej (aktualne wyciągi w załączeniu).
Zaznaczyła, iż ewentualne zajęcie rachunku bankowego nie doprowadzi do realnego zaspokojenia choćby znaczącej części spornej zaległości, a jedynie uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej i bieżące regulowanie zobowiązań, w tym przede wszystkim wypłacanie wynagrodzeń pracownikom. W zakresie bieżącej płynności i finansowania bieżących wydatków Spółka posiłkuje się pożyczkami udzielonymi przez osobę fizyczną do kwoty 2mln zł (aktualne wykorzystanie to ok. 1,5mln zł), która wobec zagrożenia upadłością i niewypłacalnością stanie się natychmiast wymagalna. Spłata przedmiotowych pożyczek została zabezpieczona hipoteką ustanowioną na nieruchomości położonej w K.. Spółka posiada majątek, jednakże niezależnie od jego wyceny księgowej, nie zapewnia on realnej możliwości zaspokojenia spornej zaległości przekraczającej 1,7 mln złotych, a z pewnością nie pozwala uczynić tego w sposób szybki i jednorazowy.
Wartość rzeczowych środków trwałych, jak również aktywów obrotowych systematycznie i istotnie maleje. Wartość rzeczowych środków trwałych spadła z [...] zł w roku 2011 do [...] zł, zaś środki obrotowe zmalały z [...] zł w 2011r. do [...] zł. Zdecydowana większość składników majątku Spółki to nieruchomości, których cena zakupu oraz wycena księgowa odbiega od ich aktualnej i rynkowej wartości. Spółka od dłuższego czasu podejmuje starania zmierzające do zbycia przedmiotowych nieruchomości, choćby poniżej ceny ich zakupu, które to działania nie przynoszą akceptowalnych efektów. Z ośmiu nieruchomości przeznaczonych do zbytu udało się sprzedać zaledwie trzy i to za ceny dalekie od oczekiwanych:
- • w B. za kwotę 200.000 zł netto (przy wartości księgowej 1.000.000 zł),
- • w L. za kwotę 97.561 zł netto działkę nr [...],
- • w K. za kwotę 200.000 zł netto (przy wartości księgowej 626.447 zł).
W konsekwencji zdaniem Skarżącej jakiekolwiek pośpieszne działania zmierzające do zbycia posiadanych nieruchomości, podejmowane czy to przez samą Skarżącą, czy też przez organy egzekucyjne, doprowadzi jedynie do wyprzedaży majątku za bezcen.
Ponadto Skarżąca podniosła, iż nieruchomość położona w K. obciążona jest hipoteką umowną w wysokości 2 mln zł, co nie tylko istotnie obniża jej realną wartość, ale także poważnie komplikuje możliwość znalezienia nabywcy.
Zdaniem Skarżącej z uwagi na obecny stan majątkowy Spółki oraz jej sytuację finansową nie jest możliwa jednorazowa spłata spornej kwoty, zaś egzekucja skierowana do posiadanych aktywów oznaczać będzie niemożliwość kontynuowania przez Spółkę działalności i poniesienie nieodwracalnych strat. Skarb Państwa nie tylko narazi się na ewentualną konieczność wypłaty odszkodowań, oprocentowania i zwrotu kosztów egzekucyjnych, ale także straci bezpowrotnie podatnika, który terminowo wykonuje bieżące zobowiązania publicznoprawne. Podniosła, że konieczność natychmiastowej zapłaty kwot wynikających z zaskarżonej decyzji odbije się niekorzystnie nie tylko na kondycji samej Spółki, ale negatywnie wpłynie na sytuację zatrudnionych osób, z których większość to osoby niepełnosprawne
W związku z powyższym w ocenie Skarżącej prowadzenie natychmiastowej egzekucji na aktualnym etapie postępowania i tak nie zapewni realnego ściągnięcia spornej kwoty, a nawet istotnej jej części, zaś choćby częściowa egzekucja sparaliżuje możliwość funkcjonowania Spółki. Zaznaczyła, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wpłynie negatywnie na możliwość, czy skuteczność egzekucji w przyszłości, za to pozwoli zapobiec nieodwracalnym skutkom pochopnej egzekucji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji Sąd wziął pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego, którego decyzja ta dotyczy. Wartość przedmiotu sporu wynikająca z decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie, wynosi 1.731.916 zł co jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z trudną sytuacją finansową Skarżącej. W tym zakresie Sąd w pełni podzielił pogląd Skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę, poprzez niekorzystne rozporządzenie mieniem jak również może doprowadzić do likwidacji Skarżącej.
Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.