Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. Gmina M. wniosła skargę na opisaną w osnowie postanowienia czynność Marszałka Województwa D. z dnia [...] r. Odmowa ta zawierała pouczenie, że w przypadku zastrzeżeń, co do jej prawidłowości, w terminie 14 dni od jej otrzymania, strona ma możliwość wezwania Urzędu Marszałkowskiego do usunięcia naruszenia prawa.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia [...] r. wezwano stronę skarżącą do wyjaśnienia, czy skorzystała z przysługującego jej prawa i wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzenie to doręczono stronie skarżącej w dniu [...] r. Z akt sprawy wynika, że Gmina M. nie wykonała zarządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyny odmowy. Natomiast stosownie do ust. 4 przywołanego przepisu, w przypadku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.". Po myśli art. 3 § 1 tej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W świetle art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Artykuł 52 § 1 p.p.s.a. ustanawia natomiast zasadę, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Artykuł 52 § 2 p.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jedynie jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi do sądu drogi przewidzianej w powołanym wyżej przepisie, musi prowadzić do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz, T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005 str. 87 tezy 75 i 76 oraz str. 236 tezy 5 i 6).
W rozpoznawanym przypadku, strona skarżąca otrzymała rozstrzygnięcie Marszałka Województwa, które było pierwszym podjętym rozstrzygnięciem w sprawie. Dodatkowo zawierało ono pouczenie o możliwości wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt administracyjnych, strona z możliwości tej nie skorzystała, wywodząc od razu skargę do sądu administracyjnego.
W świetle opisanych okoliczności, przyjąć należy, że w dacie składania skargi do Sądu, skarżący nie dopełnił obowiązku wyczerpania drogi administracyjnej.
Wobec niewyczerpania przed wniesieniem skargi wymaganego toku instancji, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucić jako niedopuszczalną.