Uzasadnienie
UZASADENIENIE
Radny Rady Gminy P. – K. P. – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, skargę na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia budżetu gminy P. na rok 2013. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenia art. 238 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a także § 3, 5 i 6 uchwały Rady Gminy P. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia trybu prac nad projektem uchwały budżetowej gminy P. W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował tryb podjęcia zaskarżonej uchwały, a także sposób rozpatrzenia zgłoszonego przez niego projektu poprawek do uchwały.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, wskazując, że projekt budżetu gminy na rok 2013 uzyskał pozytywną opinię Regionalnej Izby Obrachunkowej we W. (uchwała z dnia [...] r., nr [...]), ponadto uchwała w sprawie uchwalenia budżetu została także przekazana Wojewodzie D., który jako organ nadzoru jej nie uchylił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu – między innymi – stwierdzenie nieważności uchwały, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 lub 6 p.p.s.a. (w całości lub w części) albo stwierdzenie, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).
Przed przystąpieniem do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należało zbadać, czy skarga została wniesiona przez podmiot legitymujący się interesem prawnym do jej złożenia i czy spełnia wymogi formalne.
Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej w skrócie: "u.s.g."), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę na uchwałę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a.).
Nie budzi wątpliwości, że zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Strona skarżąca dopełniła również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a skarga została wniesiona w terminie. W dalszej kolejności konieczne stało się zatem zbadanie legitymacji strony skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.
Zasygnalizować należy, że badanie czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/2004).
Podkreślić należy, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02). Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01).
Wskazać także należy, że art. 101 u.s.g. jest zaadresowany do podmiotów zewnętrznych wobec władz gminy, będących adresatami kwestionowanych uchwał lub zarządzeń. Krąg ten nie ogranicza się do wspólnoty samorządowej, którą według art. 1 u.s.g. tworzą mieszkańcy gminy. Podmiot korzystający z uprawnienia uregulowanego tym przepisem jest przy tym obowiązany wykazać, że zaskarżony akt organu gminy narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Inaczej mówiąc, że taki akt ingeruje w indywidualny interes prawny lub uprawnienie skarżącego i wywołuje skutki uzasadniające skorzystanie z możliwości zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego.
Osoba sprawująca mandat radnego nie jest pozbawiona możliwości zaskarżenia w trybie powołanego art. 101 ust. 1 u.s.g. uchwały lub zarządzenia organu własnej gminy, ale tylko wtedy, gdy ten akt narusza jej indywidualny interes prawny lub uprawnienie. Przyjęcie innego stanowiska prowadziłoby do różnicowania pozycji obywateli znajdujących się w porównywalnej sytuacji prawnej. Przepis ten nie daje także podstawy do zaskarżenia uchwały lub zarządzenia organu gminy przez każdego, kto uznaje taki akt za podjęty obiektywnie z naruszeniem prawa. Ocena legalności uchwał lub zarządzeń organów gminy należy bowiem do właściwości organów nadzoru, realizowanej na podstawie art. 91 i 93 u.s.g.
Biorąc pod uwagę powyższe wywody, Sąd stwierdza, że skarżący jako radny kwestionujący tryb podjęcia uchwały z dnia 28 grudnia 2012 r., nie miał legitymacji do jej zaskarżenia. Skarżący nie wykazał bowiem w skardze, że jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie jako obywatela zostały naruszone wymienioną uchwałą.
Z uwagi na to, że w świetle wymogów art. 101 us.g. skarżący nie miał legitymacji do wniesienia skargi, jego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.