Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 listopada 2021 r., P. G. (skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lipca 2020 r. nr 470000/71/410259/2020/ZPWWO w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r.
Zaskarżoną decyzję organ wydał po przeprowadzeniu postępowania na wniosek skarżącego z 10 kwietnia 2020 r. Decyzję (wraz z prawidłowym pouczeniem o prawie do ponownego rozpatrzenia wniosku i skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego) doręczono skarżącemu 7 sierpnia 2020 r.
Pismem z 16 kwietnia 2021 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z 1 lipca 2021 r. organ stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i pouczył skarżącego o prawie do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu 12 lipca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z treści analizowanej skargi jednoznacznie wynika, że jej przedmiotem jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lipca 2020 r. nr 470000/71/410259/2020/ZPWWO, a więc decyzja organu, od której przysługiwał środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm. - dalej: k.p.a.), postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia, może w tej sprawie wnieść wniosek o ponowne rozpatrzenie swojej sprawy. Dopiero, gdy organ ponownie rozpatrzy sprawę i wyda decyzję (lub postanowienie), można wnieść skargę do sądu administracyjnego.
Tym samym skarga jest niedopuszczalna, jeżeli skarżący już po wyczerpaniu przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia wniesie skargę na pierwotne rozstrzygnięcie organu do sądu administracyjnego. Sądy administracyjne nie rozstrzygają skarg na pierwotne decyzje organów, gdyż ich działanie naruszałoby ww. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (patrz: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27.06.2019 r., sygn. akt II SA/Kr 424/19).
Należy również zauważyć, że w niniejszej sprawie, przed wniesieniem skargi skarżący skorzystał już wcześniej z możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzją z 1 lipca 2021 r. organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ją odrzucił.