Uzasadnienie
Decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej we W, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez "A" sp. z o.o. w C. (dalej jako: spółka) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. nr [...] z dnia [...] października 2014 r. odmawiającą przedłużenia spółce zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności na automatach o niskich wygranych na terenie województwa d.
W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej we W. wskazał, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. spółka wystąpiła o przedłużenie terminu ważności zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa d., udzielonego spółce na mocy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], o kolejne sześć lat.
Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Dyrektor Izby Celnej we W. odmówił spółce przedłużenia zezwolenia. Po rozpoznaniu odwołania spółki, zapadłe rozstrzygnięcie zostało utrzymane decyzją Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2014 r.
Na wskazaną wyżej decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim jego rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, na przykład w przypadku podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny lub wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 200/08, LEX nr 505445; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006).
W niniejszej sprawie Sąd wziął pod uwagę okoliczność przedstawienia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego następującej treści: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14.
Zauważyć należy, że w dniu 11 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie P 4/14 (Dz. U. Nr 369), lecz do chwili obecnej do orzeczenia tego nie zostało sporządzone uzasadnienie. Przede wszystkim jednak Sąd orzekający uznał, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawy o sygn. akt. II GSK 686/13. W sprawie tej bowiem Naczelny Sąd Administracyjny winien przesądzić kwestię dotyczącą stosowania przez sądy administracyjne przepisów technicznych, które nie zostały notyfikowane mimo takiego obowiązku a mają zastosowanie także w niniejszym przypadku. Tak więc mając na względzie jednolitość orzecznictwa w tym zakresie, w ocenie Sądu sprawa powinna zostać zawieszona do czasu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w powyższej sprawie.
Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.