Uzasadnienie
Skarżący – Pan H. D. - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku nr [...] w sprawie ustalenia stawki opłaty za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych, których właścicielem albo zarządzającym jest gmina W. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi podając jednocześnie, że zarówno skarga jak i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie były kierowane do Rady Miejskiej, ale do Prezydenta Miasta W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1980 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2015 r., Nr 1515 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W tym przypadku, z mocy art. 102 a) powołanej ustawy nie stosuje się art. 52 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", jednakże zastosowanie znajduje § 1 art. 52 p.p.s.a., w świetle którego skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Na tle art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 52 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego na wymieniony rodzaj aktu administracyjnego jest dopuszczalne, ale wymaga od skarżącego przed dokonaniem tej czynności procesowej wyczerpania wszystkich dostępnych środków zaskarżenia, jakie służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. "Właściwym organem" jest organ, który wydał zaskarżony akt. Wniosek taki wynika również z art. 54 § 1 i § 3 oraz z art. 57 p.p.s.a., wezwanie takie jest bowiem czynnością procesową, którego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania organu administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności, i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego (T. Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, praca zbiorowa, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2008, str. 275). Gdyby bowiem organ uznał racje przedstawione w wezwaniu, wniesienie skargi byłoby zbędne.
Wniesienie skargi, aby było skuteczne pod względem formalnoprawnym, winno zatem poprzedzać skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia do tego organu gminy, który podjął w ocenie strony skarżącej uchwałę naruszającą jej interes prawny lub uprawnienie.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest opisana wyżej uchwała Rady Miejskiej W., a wobec tego ten organ gminy winien być wezwany do usunięcia naruszenia prawa. Z lektury akt zaś wynika bezsprzecznie, że wezwanie strony skarżącej do usunięcia naruszenia prawa skierowane zostało do Prezydenta Miasta W., który nie jest organem właściwym w sprawie - w rozumieniu wyżej przytoczonym, to nie Prezydent bowiem podjął kwestionowaną uchwałę. Wystosowanie w tej sytuacji wezwania do usunięcia naruszenia prawa tylko do organu wykonawczego gminy nie wyczerpuje wymogów z art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym.
Mając na uwadze, iż przed wniesieniem skargi na przedmiotową uchwałę strona skarżąca nie wyczerpała trybu postępowania przed wniesieniem skargi, tj. nie dokonała wezwania Rady Miasta W. do usunięcia naruszenia prawa, tym samym zachodzi przesłanka niedopuszczalności skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł jak w punkcie I postanowienia. O zwrocie wpisu (pkt II) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.