Uzasadnienie
I
W dniu [...] września 2015 r. Burmistrz O. – działając na podstawie art. 5a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i własnego Zarządzenia Nr [...]– wydał obwieszczenie o możliwości zapoznania się z projektem "Programu ochrony środowiska dla gminy O. na lata 2015-2018 z perspektywą na lata 2019-2022", w ramach konsultacji społecznych, w dniach od [...] do [...]2015 r.
Pismem datowanym na dzień [...] października 2015 r., skarżący (dalej również: "strona" bądź "zainteresowany") zażądał ponownego zapewnienia udziału społeczeństwa w tej sprawie, z zachowaniem jednak terminu nie krótszego niż 21 dni na składanie uwag i wniosków.
W odpowiedzi na to wezwanie (datowanej na dzień[...] listopada 2015 r.) organ poinformował zainteresowanego, że obwieszczenie, o którym mowa, wydane zostało w związku z § 3 ust. 2 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] października 2009 r. w sprawie określenia zasad i trybu przeprowadzania konsultacji społecznych z mieszkańcami Gminy O.. Natomiast etap konsultacji, wynikający z art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony Środowiska (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) zostanie dopiero ogłoszony.
II
Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu obwieszczenie opisane w poprzedniej części niniejszego uzasadnienia, w części, w której wyznacza ono siedmiodniowy termin składania uwag i wniosków (wnosząc jednak o uchylenie całego obwieszczenia!?), zarzucając organowi naruszenie art. 39 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 6 ust. 2 Dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, a także art. 2 ust. 2 Dyrektywy 2003/35/WE przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej – w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości – dyrektywy Rady 85/337 EWG i 96/61/WE.
III
W odpowiedzi Burmistrz O. poprosił o podtrzymanie przez Sąd jego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
IV
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości miedzy innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy), w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Przedmiotowy zakres kontroli sądowoadministracyjnej określony został w art. 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na: "inne niż określone w pkt 1-3 akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,..." (z pewnymi wyłączeniami), określane często zbiorczą nazwą tzw. "czynności materialnotechnicznych".
Jednym z podstawowych warunków dopuszczalności skutecznego zaskarżenia tego rodzaju aktów lub czynności jest ich indywidualny charakter. Nie mieszczą się zatem w zakresie kognicji sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. akty natury ogólnej, skierowane do ogółu (a nie do konkretnego adresata). Przykładem aktów tego ostatniego typu są właśnie obwieszczenia, także zatem obwieszczenie, którego dotyczy skarga (por. T. Woś [w:], Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi. Komentarz (pod red. T. Wosia), Warszawa 2005, s. 60; podobnie J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 29).
V
Skoro zatem kontrola aktu zaskarżonego w niniejszej sprawie nie należy do właściwości sądów administracyjnych, przeto – kierując się dyspozycją art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – skarga podlegała odrzuceniu (pkt I postanowienia).
O zwrocie uiszczonego przez stronę wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej samej ustawy.