Uzasadnienie
W wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 27 maja 2020 r. w miejscowości K. ustalono, że prowadzonym przez W. P. (dalej: kierowca) pojazdem marki [...] o nr rejestracyjnym [...], o masie [...] ton, wykonywany był przewóz na potrzeby własne z M. do L. w imieniu przedsiębiorstwa M. F., M., ul. [...], [...] M. (dalej: przedsiębiorstwo). Kontrola wykazała, że kierujący nie rejestrował czasu jazdy, a w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździe nie znajdowała się żadna karta kierowcy. Analiza karty kierowcy wykazała, że brak jest informacji na karcie z dnia kontroli. Kierujący okazał podczas kontroli wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy własne wydanego dla przedsiębiorstwa.
Decyzją z 20 października 2020 r. nr WITD.DI.0152.I0030/27/20 Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: DWITD, organ I instancji) nałożył na M. F. (dalej: skarżąca, strona) karę pieniężną w kwocie 5800 zł w związku z naruszeniami określonymi w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. "Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi" oraz lp. 1.9 załącznika nr 3 tj. "niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi który wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie – za każdą zmianę". W odniesieniu do tego ostatniego naruszenia organ wskazał, że na podstawie uzyskanej w dniu 27 października 2020 r. informacji ze Starostwa Powiatowego w Środzie Śląskiej ustalono, że strona posiada od dnia 27 marca 2006 r. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, a od dnia 8 maja 2017 również zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne.
Dokumenty powyższe zostały wydane na podmiot oznaczony jako "M. F., M., ul. [...], [...] M." natomiast z wydruku z centralnej informacji z krajowego rejestru sądowego (stan na 20 sierpnia 2020 r.) wynika, że 19 paździerika 2015 r. dokonano zmiany danych w rejestrze w zakresie siedziby i adresu firmy - na adres: ul. [...], [...] M. W związku z powyższym organ uznał, że skoro wydający licencję i zaświadczenie nie ma wiedzy o zmianie adresu działalności, to takiej zmiany nie zgłoszono zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła jej wydanie z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. lp. 6.2.1. zał. nr 3 do u.t.d. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie. Podniosła także naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i 11 k.p.a. poprzez naruszenie zawartych w nich zasad ogólnych postępowania administracyjnego, art. 107 §3 k.p.a. poprzez niedokonanie w uzasadnieniu decyzji należytego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia oraz na naruszenie art. 7, art.77 i art.80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i brak oparcie decyzji na całokształcie okoliczności sprawy, w tym orzekanie na podstawie nieprecyzyjnie ustalonych faktów i bez kierowania się zasadą słusznego interesu strony. Strona podniosła, że kierowca nie zgodził się z ustaleniami kontroli i odmówił przyjęcia mandatu.
Następnie powołała się na złożone w toku postępowania wyjaśnienia, w których wskazała, że kierowca wykonywał w momencie kontroli przejazd pojazdem stanowiącym jego własność, w ramach działalności rolniczej, na potrzeby własne, poza zakresem rozporządzenia 561/2006. W toku kontroli oświadczył, że przewoził 3 tony mieszanki gruntowej zebranej z pól, przeznaczonej na utwardzenie drogi do pola, a zatrzymany został 6 km od gospodarstwa rolnego i siedziby przedsiębiorstwa. Kontrolowany przejazd, wykonywany przez rolnika, mógł być zatem zwolniony z konieczności rejestrowania przy pomocy tachografu. Opis naruszenia w protokole kontroli nie zawierał żadnych dowodów, nie wskazywał na charakter przewozu i jest sprzeczny z oświadczeniem kierowcy, które nie zostało w żaden sposób ocenione. Ustalenia kontroli nasuwają zatem wątpliwości, a stan faktyczny nie został należycie wyjaśniony. Bezpodstawnie w tej sytuacji organ oddalił wniosek o przesłuchanie kierowcy.
Odnośnie naruszenia opisanego w lp. 1.9 załącznika nr 3 do u.t.d. strona podniosła, że adresy siedziby firmy, wykazane w licencji i zaświadczeniu o przewozach na potrzeby własne były i są nadal aktualne. Organ nie sprawdził treści wniosku, w którym strona zgłosiła dodatkowy adres prowadzonej działalności przy ul. [...] w M. Wyjaśnienia wymaga tez prawidłowość wszczęcia postępowania i rozszerzenia go o dodatkowe naruszenie, nie ujęte w protokole kontroli.
Skarżoną obecnie decyzją z 18 lutego 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD wskazał, że strona w toku postępowania nie przedstawiła żądnych dowodów na poparcie twierdzeń zawartych w wyjaśnieniach z dnia 29 czerwca 2020 r. oraz w odwołaniu. Kontrolowany kierowca, świadomy kary za składanie fałszywych zeznań w trakcie kontroli zeznał, że w dniu 25 maja 2020 r. na terenie firmy M. F. załadował [...] na pojazd o nr rejestracyjnym [...] celem przewiezienia go do L. Treść powyższych zeznań pozostaje więc w sprzeczności z późniejszymi wyjaśnieniami strony oraz z faktem, że kierowca posiadał w momencie kontroli zaświadczenie o przewozach na potrzeby własne. Protokół z kontroli stanowi dokument urzędowy, przeciw któremu strona powinna przedstawić kontrdowód. Kierowca, wykonując własnym pojazdem przejazd podlegający pod przepisy rozporządzenia 561/2006 oraz wyłączony z zakresu jego zastosowania powinien tak udokumentować ten przejazd, by nie było żadnych wątpliwości co do jego charakteru. Organ prawidłowo ponadto wykazał, że doszło także do naruszenia, o którym mowa w lp. 1.9 załącznika nr 3 do u.t.d.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189 § 2 pkt 1-3 k.p.a. oraz art. 189e i a89f k.p.a. Wyjasnił zarazem, że brak jest możliwości zastosowania w sprawie art. 92b u.t.d., bowiem dotyczy on tylko przypadków stwierdzonych naruszeń odnoszących się do czasu pracy kierowców – co nie miało miejsca w tym przypadku. Strona w kontekście stwierdzonych naruszeń nie wskazała także na okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, przez co brak było również podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wszystkie stwierdzone w sprawie i powoływane przez stronę okoliczności były bowiem takimi, na jakie przedsiębiorca miał wpływ i mógł przewidzieć.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na powyższą decyzję strona wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podniosła w skardze zarzuty naruszenia przepisów:
- - art. 15 k.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a. – poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, wyrażającej się w prawie żądania wyjaśnienia wątpliwości faktycznych i prawnych w ponownym rozstrzygnięciu sprawy przez organ odwoławczy;
- - art. 6 k.p.a. i wynikającej z art. 7 Konstytucji RP zasady działania organów na podstawie przepisów prawa;
- - art. 11 i art. 107 §3 k.p.a. – poprzez naruszenie zasady przekonywania i niewyjaśnienie stronie przesłanek oraz środków dowodowych, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, a także brak w decyzji oceny zastosowanego przepisu (lp.6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.);
- - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i brak oparcie decyzji na całokształcie okoliczności sprawy, w tym orzekanie na podstawie nieprecyzyjnie ustalonych faktów i bez kierowania się zasadą słusznego interesu strony oraz przepisami art. 7a i art. 8a k.p.a., nakazującymi rozstrzygać wątpliwości co do stanu faktycznego oraz prawne na korzyść strony postępowania.
W uzasadnieniu skargi strona podtrzymała zarzuty i argumenty zawarte w odwołaniu, akcentując w szczególności, że bezzasadnie organ oddalił wniosek skarżącej o przesłuchanie kierowcy, a także nie wyjaśnił wątpliwości mających wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie kwalifikacji naruszenia z lp. 6.2.1. i 1.9. załącznika nr 3 do u.t.d. Podtrzymała twierdzenia, że przewóz w dniu kontroli był wykonywany przez jej męża jako rolnika, a przedmiotem transportu była mieszanka gruntowa przeznaczona na utwardzenie drogi do pola, nazwana przez inspektora w protokole kontroli "[...]" – wobec czego kontrolowany był na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b rozporządzenia 561/2006 zwolniony z obowiązku rejestrowania aktywności kierującego przy pomocy tachografu. Skarżąca podniosła, że 29 czerwca 2020 r. wnosiła o pouczenie jej, jakie dowody ma okazać, by wyjaśnić ujawnione przez organ wątpliwości, jednak organ tego wniosku nie rozpatrzył.
Odpowiadając na skargę GITD wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko oraz argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej "p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wyżej powołanych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d, który stanowił podstawę materialno prawną zaskarżonej decyzji, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł (ust. 2).
W niniejszej sprawie zarzuty skargi dotyczą przede wszystkim braku przekonującego uzasadnienia stanowiska organu co do stwierdzonych naruszeń opisanych w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. "Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi" oraz lp. 1.9 załącznika nr 3 tj. "niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi który wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie – za każdą zmianę".
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dotyczących oparcia decyzji na błędnej ocenie zebranych dowodów, a w konsekwencji nieprawidłowej kwalifikacji przez organy charakteru spornego przewozu i błędnego przypisania kierowcy obowiązku rejestrowania aktywności kierowcy, należy wskazać, że co do zasady każdy przypadek przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony podlega regulacji ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), dalej: u.t.d. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 tej ustawy, określa ona zasady podejmowania i wykonywania m.in.: krajowego transportu drogowego (pkt 1), niezarobkowego krajowego przewozu drogowego (pkt 3). Do przewozu wykonywanego przez rolnika (podmiot niebędący przedsiębiorcą) należy stosować odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego (art. 3 ust. 2 pkt 3).
Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 u.t.d., jej przepisów nie stosuje się m.in. do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy (pkt 2). Wyliczenie w art. 3 ust. 1 utd ma charakter zamknięty i nie podlega rozszerzeniu. Oznacza to, że ustawa ma zastosowanie do wszystkich przewozów drogowych, których nie można zakwalifikować do przewozów wymienionych w art. 3 ust. 1 u.t.d (por. wyroki NSA: z dnia 12 października 2016 r., sygn. II GSK 735/15; z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. II GSK 2728/15).
Zgodnie zaś z art. 4 pkt 22 utd, obowiązki lub warunki przewozu drogowego – to m.in. obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (lit. a), rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 (lit. g) i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (lit. h). Jednocześnie na mocy art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz..UE.L.2014.60.1 ze zm.), odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014.
W motywie 4 preambuły do rozporządzenia nr 165/2014 przyjęto, że w pojazdach, do których ma zastosowanie rozporządzenie nr 561/2006 (na mocy art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 ma ono zastosowanie do przewozu drogowego, oznaczającego każdą podróż odbywaną w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy) należy instalować tachografy. Jednocześnie w tym samym motywie preambuły znalazła się wskazówka co do wyłączeń spod stosowania rozporządzenia nr 165/2014. I tak niektóre pojazdy powinny być wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia, mianowicie pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używane do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy, które to pojazdy są używane wyłącznie w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy.
W świetle powyższego, skoro tachograf ma służyć do weryfikacji zgodności działania m.in. z rozporządzeniem nr 561/2006 (art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia), to do rejestracji wymaganych danych w odniesieniu do kierowcy wymagana jest karta kierowcy, na której są zapisywane wymagane wiadomości (art. 2 lit. a i d w zw. z rozdziałem V – Karta kierowcy rozporządzenia nr 165/2014). Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przepis art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 stanowi, że kierowca ma obowiązek stosowania wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzi pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.
Stosownie zarazem do treści art. 13 ust. 1 lit.b) rozporządzenia nr 561/2006, o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 (w zakresie czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku) i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa. Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wyjątkach wprowadzonych zgodnie z ust. 1, a Komisja poinformuje o nich pozostałe Państwa Członkowskie (ust. 2).
Wyjątki, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, znalazły wyraz w ustawie z 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U.2012.1155.t.j. ze zm.), a konkretnie w art. 29 ust. 1 i 2 zgodnie z którym kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 wyłączone są ze stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Oznacza to, że w przypadku przewozów wykonywanych pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa, kierowcy nie mają obowiązku używania wykresówek i rejestrowania prędkości pojazdu, własnej aktywności i przebytej drogi.
W przekonaniu Sądu w rozpoznawanej sprawie organ zasadnie jednak ocenił, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że w momencie kontroli drogowej kierowca jako rolnik wykonywał niezarobkowy przewóz na potrzeby własne, związane z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Ustalenia organu w tym zakresie opierały się na zapisach protokołu z kontroli drogowej [...] oraz protokołu z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka (z 27 maja 2020 r.). Z zeznań tych – potwierdzonych własnoręcznym podpisem kierowcy – wynika, że w dniu 27 maja 2020 r. na terenie firmy skarżącej załadował on na przedmiotowy pojazd [...] celem przewiezienia go do L. Kierowca oświadczył również, że nie włożył karty kierowcy do zainstalowanego w pojeździe tachografu (i nie wkładał jej przez ostatnie 29 dni), gdyż był przekonany, że do jakiegoś limitu kilometrów nie musi tego robić w przypadku przejazdu na potrzeby własne. Powyższe pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przedstawionym później w toku postępowania przez skarżącą stanowiskiem, że kontrolowanym pojazdem mąż skarżącej przewoził mieszankę gruntową zebraną z pól, w celu utwardzenia drogi dojazdowej do pola i wobec tego nie miał obowiązku rejestrowania przejazdu.
Nie tylko bowiem protokół wskazuje na zupełnie inne okoliczności dotyczące zarówno przedmiotu transportu, jak i jego celu i okoliczności wykonania (towar załadowany na terenie przedsiębiorstwa), a także przyczyn zaniechania rejestrowania czasu jazdy na karcie kierowcy przy pomocy tachografu.
Podkreślić należy, że protokół jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. A sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy, w ich zakresie działania, protokół stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/04, LEX nr 205475 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10 LEX nr 1137861). Tak jak zaznaczył organ w zaskarżonej decyzji, dowód z dokumentu urzędowego może być również podważony w postępowaniu administracyjnym, jednak to na stronie postępowania spoczywa ciężar przedstawienia wiarygodnych dowodów przeczących ustaleniom protokołu.
W niniejszej sprawie skarżąca takich dowodów nie przedstawiła. Zgodzić się należy z organem, że w świetle złożonych już przez kierowcę w dniu 27 maja 2020 r. zeznań w charakterze świadka ponowne jego przesłuchanie w zakresie tych samych okoliczności było niecelowe. Organ zasadnie dokonał zatem oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego, uznając na tej podstawie wyjaśnienia skarżącej z 20 czerwca 2020 r. za niewiarygodne. Wbrew zarzutom skargi wnioski organów obu instancji w tym zakresie są logiczne i znajdują oparcie w zebranych dowodach, w tym przede wszystkim twierdzeniach kierowcy przedstawionych bezpośrednio po kontroli przejazdu – co czyni niezasadnym podniesione w tym kontekście zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Przechodząc do oceny ustaleń organów co do przesłanek stwierdzenia naruszenia, o jakim mowa w lp. 1.9 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd nie dopatrzył się uchybień procesowych ze strony organów również w tym zakresie. Prawidłowo też zastosowano przepis prawa materialnego.
Naruszenie powyższe dotyczy niedopełnienia przez przewoźnika drogowego obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił:
- 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,
- 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8
- - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.
Po pierwsze należy stwierdzić, że nie stanowiło uchybienia procesowego orzeczenie w decyzji kary za naruszenie, które nie zostało wskazane i opisane w protokole z kontroli drogowej. Ustalenia, że skarżąca nie dokonała w przewidzianym terminie wymaganego przepisami prawa zgłoszenia zmiany danych adresowych organowi wydającemu zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne oraz licencję przewoźnika drogowego, organ nie mógł stwierdzić w momencie kontroli, bowiem dokonał ich dopiero na podstawie porównania danych wynikających z dokumentów okazanych w trakcie kontroli (wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne z 8 maja 2017r.), pozyskanych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz informacji i dokumentów otrzymanych w toku postępowania od Starostwa Powiatowego w Środzie Śląskiej. Stosowanie do treści art. 75 § 1 k.p.a. organ prowadzący postępowanie powinien jako dowód w sprawie dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Katalog środków dowodowych w postępowaniu administracyjnym nie ma przy tym charakteru zamkniętego. Dokumenty i inne dowody pozyskane przez organ w trakcie kontroli drogowej stanowią zatem materiał dowodowy, na którym organ opiera się we wszczętym w następstwie tej kontroli postępowaniu, jednakże mogą być także uzupełniane o kolejne dowody w toku postępowania. Zważywszy na to, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie warunków i zasad wykonywania przewozów drogowych z 3 czerwca 2020 r. organ poinformował stronę o wszczęciu postępowania wyjaśniającego co naruszenia lp.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., a następnie (31 sierpnia 2020 r.) o zmianie kwalifikacji powyższego naruszenia na odpowiadające lp. 1.9 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz poinformował o możliwości złożenia wyjaśnień oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, objęcie decyzją także orzeczenia co do kary za to naruszenie nie stanowiło uchybienia przepisom postępowania.
W obu przesłanych organowi przez Starostwo Powiatowe w Środzie Śląskiej dokumentach: licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy (udzielonej 27 marca 2006 r.) oraz zaświadczenia z 8 maja 2017 r. nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne jako siedzibę i adres przedsiębiorcy wskazano: M., ul. [...], [...] M. Z pozyskanych przez organ wydruków z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika natomiast niewątpliwie, że skarżąca 19 października 2015 r. dokonała zmiany tego adresu na: M., ul. [...],[...] M., przy czy wbrew temu co podniesiono w skardze zmiana nie dotyczyła dodatkowego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym zaistniały podstawy do zastosowania sankcji przewidzianej za naruszenie obowiązku wskazanego w art. 14 ust.1 pkt 2, a określonej w lp 1.9. zał. nr 3 do u.t.d., w kwocie 800 zł.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że organ prawidłowo dokonał w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych i w oparciu o zebrane dowody zasadnie konkludował, że skarżąca dopuściła się wskazanych na wstępie naruszeń zasad i warunków wykonywania transportu drogowego, opisanych w lp. 6.2.1. i lp. 1.9 załącznika nr 3 do u.t.d. Decyzje organów obu instancji zawierają uzasadnienie prawne i faktyczne, w którym prawidłowo przytoczono podstawy prawne rozstrzygnięcia oraz przedstawiono argumenty na jego poparcie odnosząc się do zgromadzonego materiału dowodowego oraz zarzutów mi twierdzeń podniesionych przez stronę. W sprawie, jak wykazano powyżej, nie zaistniały wątpliwości, o jakich traktują art. 7a i 81a k.p.a. Nie budzi również zastrzeżeń ocena organu co do braku wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, zawartych w art. 92b i 92c u.t.d., a argumentację w tym zakresie zawartą w zaskarżonej decyzji - co do której strona nie podnosi zresztą żądnych zarzutów – Sąd w pełni podziela.
Uznając zatem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.