Uzasadnienie
Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.
Decyzją opisaną w sentencji niniejszego postanowienia, Dyrektor Izby Celnej we W., po rozpatrzeniu odwołania J. B. (dalej jako: "skarżący") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu [...] r.
Pismem nadanym [...]r. w urzędzie pocztowym skarżący wniósł skargę na tę decyzję. Wraz ze skargą złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu podał, że pierwotnie wniósł skargę [...]r. (a więc w terminie) - ale z uwagi na błędnie oznaczonego na kopercie adresata (Wojewódzki Sąd Administracyjny) przy jednoczesnym wpisanym właściwym adresie Izby Celnej we W. (ul. [...], [...] W.) została ona zwrócona z uwagi na "nieudane doręczenie".
Wskazał, że nie może w żaden sposób skorygować swojego błędu i bezpośrednio po nadaniu przesyłki nie spostrzegł omyłki. Przekroczenie terminu, którego się dopuścił jest nieznaczne, bowiem błąd zauważył już [...]r., a więc niecałe 7 dni po upływie terminu. Przekroczenie to powoduje natomiast, że nie ma już żadnej drogi odwołania od decyzji, która nakłada na niego karę w wysokości [...]zł, która to kwota jest bardzo wysoką kwotą na jego możliwości zarobkowe.
Podniósł, że jest osobą starszą i niezdolną do pracy. Poza tym choruje oraz musi poddać się kosztownej operacji. Cierpi na chorobę [...] i w związku z tą chorobą stale leczy się w Poradni Neurologicznej. Niekiedy ma zaburzenia pamięci i orientacji. Wskazał, że dysponuje także orzeczeniem o niezdolności do pracy z tej przyczyny. Wiek i trapiące go choroby spowodowały, że dokonał oczywistej omyłki przy adresowaniu koperty.
Do wniosku skarżący dołączył kserokopię potwierdzenia nadania przesyłki poleconej z [...]r., orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z [...]r. o niezdolności do pracy oraz zaświadczenie wystawione przez ZOZ w D..
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast - w myśl art. 87 p.p.s.a. - pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Dokonując oceny zasadności złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, że skarżący uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Wyjaśnienia zawarte we wniosku o przywrócenie terminu z [...]r. pozwalają bowiem na uznanie ich za okoliczności przemawiające za brakiem winy strony skarżącej. Przede wszystkim podnieść należy, że skarżący dołączył do wniosku kserokopię dowodu nadania przesyłki poleconej z [...]r. wraz z kopertą zaadresowaną: "Wojewódzki Sąd Administracyjny, ul. [...], [...] W.", na okoliczność zamiaru wysłania skargi w terminie na prawidłowy adres Izby Celnej we W..
Ponadto, wskazać należy, że skarżący jest osobą starszą i niezdolną do pracy, co wynika z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z [...]r., nr [...], a także osobą cierpiącą na chorobę [...]. Okoliczności te, zdaniem Sądu, w realiach badanej sprawy w sposób dostateczny uprawdopodabniają, że skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
W świetle okoliczności niniejszej sprawy trzeba także pamiętać o zasadzie, według której przepisy obowiązującego prawa należy tak interpretować, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowej, o czym stanowi art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.), która formułuje prawo do sądu jako gwarancję poszanowania praw człowieka.
W tym stanie rzeczy, Sąd - na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. - postanowił jak w sentencji.