Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 lutego 2018 r. E. T. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (skarżąca, strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na czynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji i jej przekazania na rzecz Przedszkola Niepublicznego "S." w latach 2012 – 2013.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na uchybienie przez stronę czternastodniowemu terminowi do wniesienia usunięcia naruszenia prawa przed złożeniem skargi, ewentualnie o oddalenie skargi.
W skardze pełnomocnik strony skarżącej zawarł wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadmnistracyjnego, gdyż w dniu 9 maja 2016 r. skarżąca wytoczyła powództwo cywilne przed Sądem Okręgowym w Świdnicy. Roszczenie objęte żądaniem pozwu wiązało się z zarzucanym – niezgodnym z prawem – zaniżeniem dotacji oświatowych wypłacanych przez Gminę W. z budżetu gminy w 2012 r. oraz 2013 r. na rzecz przedszkola niepublicznego "S.", prowadzonego przez skarżącą. Żądanie pozwu sprowadzało się do żądania zapłaty kwoty 474.673,46 zł (należność główna). W tej sytuacji podniesiony został przez stronę przeciwną zarzut niedopuszczalności drogi sądowej (art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.), formułowany na podstawie rozbieżności stanowisk judykatury sądowoadministracyjnej, wyrażanych na gruncie przepisu art. 90 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r. (sygn. akt I C 963/16) Sąd Okręgowy w Świdnicy odrzucił pozew, zaś Sąd Apelacyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 8 listopada 2017 r. (sygn. akt I ACz 2545/17) oddalił zażalenie powódki na postanowienie sądu I instancji. Sądy powszechne uznały, że z braku umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy stroną skarżącą a Gminą W. łączący ich stosunek prawny należy kwalifikować jako administracyjny, zaś czynności organu wykonawczego (Prezydenta W.), polegające na ustaleniu i przyznaniu przedszkolu niepublicznemu dotacji oświatowej należy kwalifikować jako czynności, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).
Strona skarżąca pismem z dnia 19 stycznia 2018 r. wniosła skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego od postanowienia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu.
Ewentualne uwzględnienie skargi kasacyjnej mogłoby skutkować równoległym procedowaniem sądów powszechnych i sądów administracyjnych, wobec czego, Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie ze skargi strony z dnia 1 lutego 2018 r. (postanowienie z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt 125/18).
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt V CSK 87/18 Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone przez stronę postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu (sygn. akt I ACz 2545/17) oraz postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy (sygn. akt I C 963/16) i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy.
Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 125/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podjął zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jednakże § 4 tego artykułu nakazuje przed odrzuceniem ustalić, czy sąd powszechny nie uznał się w sprawie niewłaściwy. W sytuacji, kiedy sąd powszechny nie uzna swojej kognicji, przepis zakazuje odrzucenia skargi.
W przedmiotowej sprawie sąd powszechny uznał swą właściwość - postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt V CSK 87/18 Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu (sygn. akt I ACz 2545/17) oraz postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy (sygn. akt I C 963/16) i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy.
Zatem jeżeli sąd powszechny stwierdził swoją kognicję, sąd administracyjny traci możliwość przyjęcia sprawy do merytorycznego jej rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia. Skarga staje się niedopuszczalna, zachodzi bowiem przesłanka z art. 58 § 1 p.p.s.a. – sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.
O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd zdecydował na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. – Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.