Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] września 2016 r. E. Z.-K. (dalej jako: skarżąca) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej i umorzenia postępowania w części wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.
W uzasadnieniu podała, że kondycja finansowa jej firmy nie jest dobra z uwagi na trudności w odzyskiwaniu płatności od kontrahentów. Skarżąca nie ma oszczędności ani wolnych środków z działalności bieżącej. Stąd, nałożona na jej przedsiębiorstwo zaskarżoną decyzją kara finansowa w kwocie 8 000 zł nie jest możliwa do zapłacenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze. zm., dalej jako p.p.s.a.,) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku.
W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.
Przechodząc do oceny wniosku skarżącej, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie wykazała on, aby groziła jej osobie znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Nie przedstawiła bowiem jakiegokolwiek materiału źródłowego, który mógłby zobrazować jej aktualną sytuację faktyczną i prawną. Natomiast sam wniosek został uzasadniony w sposób ogólnikowy.
W tym stanie rzeczy nie było możliwe dokonanie analizy, czy w obecnej sytuacji skarżącej spełnione zostają przesłanki udzielenia jej osobie ochrony tymczasowej, wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego na podstawie przywołanego przepisu należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na koniec należy podnieść, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą określoną dolegliwość. Dolegliwość ta nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.