Uzasadnienie
Opisanym w sentencji postanowieniem z 2 stycznia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-K. z 6 listopada 2019 r. w przedmiocie uznania zarzutów skarżącego za niezasadne.
Postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. zostało doręczone P. B.(skarżącemu) 23 stycznia 2020 r. (k. 220 akt adm.).
W dniu 26 lutego 2020 r., skarżący złożył osobiście skargę za pośrednictwem Izby Administracji Skarbowej we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W świetle art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Na wstępie odnotować trzeba, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (pkt 5a) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).
Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.).
Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a jej odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Określony w cyt. przepisie termin do złożenia skargi jest terminem ustawowym, co oznacza, iż niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez Sąd. Jest nadto terminem prekluzyjnym, a zatem jego upływ Sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę. Dokonując oceny zachowania wskazanego wyżej ustawowego terminu, powołać należy art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tej regulacji, terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
O trybie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący został prawidłowo pouczony przez organ w zaskarżonym postanowieniu. Organ wykonał tym samym obowiązek wynikający z art. 107 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) i art. 53 § 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie, wbrew pouczeniu zawartemu w zaskarżonym postanowieniu o 30 dniowym terminie do wniesienia skargi, liczonym od daty doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. od dnia 23 stycznia 2020 r., skarżący złożyła skargę z uchybieniem terminu, który upłynął z dniem 24 lutego 2020 r. (tj. poniedziałek). Natomiast skarżący wniósł osobiście skargę 26 lutego 2020 r. za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Powyższe wynika z adnotacji na wniesionej skardze. W tych okolicznościach złożona skarga podlegała odrzuceniu.
Mając niniejsze na względzie i kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak I sentencji postanowienia