Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 kwietnia 2023 r. R. F. (dalej: skarżący, strona) wniósł skargę na pismo Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: organ) z dnia 8 marca 2023 r. w przedmiocie procedowania w sprawie skierowania na leczenie uzdrowiskowe.
Z przesłanych przez organ dokumentów wynika, że skarżący uzyskał skierowanie na leczenie uzdrowiskowe/rehabilitację uzdrowiskową. Skierowanie to zostało potwierdzone przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu 13 lutego 2023 r. W potwierdzeniu wskazano rodzaj zakładu lecznictwa uzdrowiskowego – sanatorium uzdrowiskowe.
W piśmie z 13 lutego 2023 r. skierowanym do Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ skarżący zakwestionował prawidłowość skierowania go do sanatorium uzdrowiskowego zamiast do szpitala uzdrowiskowego.
W odpowiedzi na powyższe, pismem z 8 marca 2023 r. organ poinformował skarżącego, że został zakwalifikowany na uzdrowiskowe leczenie sanatoryjne dorosłych o profilu cukrzyca. Wskazał, że prawidłowo dokonano kwalifikacji, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz kierując się wiedzą medyczną i doświadczeniem lekarza specjalisty balneologa. Podkreślił, że nie znajduje podstaw do uznania zasadności skargi. Pouczył ponadto skarżącego o art. art. 238 § 1 i art. 239 § 1 k.p.a.
Skarżący w skardze na pismo z 8 marca 2023 r. zarzucił organowi administracji naruszenie przepisów mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1285) w zw. z § 4, § 6 ust. 1, ust. 2 i załącznikiem nr 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 stycznia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 14). Skarżący wniósł o stwierdzenie naruszenia powołanych przepisów; potwierdzenie uprawnienia do leczenia uzdrowiskowego w szpitalu uzdrowiskowym, a nie w sanatorium uzdrowiskowym; przeprowadzenie dowodów z powołanych załączników lub przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania; stwierdzenie naruszenia przez organ wymienionych przepisów i nakazanie potwierdzenia skierowania na leczenie w szpitalu uzdrowiskowym, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej odrzucenie ze względu na jej niedopuszczalność, gdyż przedmiotem skargi było pismo organu, które jest jedynie informacją o przepisach regulujących kwalifikowanie na uzdrowiskowe leczenie sanatoryjne oraz potwierdzanie skierowania na leczenie uzdrowiskowe i nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest wymóg, by zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które są kontrolowane przez sąd administracyjny.
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W myśl art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.)
Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych.
W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
W orzecznictwie sądowym, w szczególności w uchwale (7 sędziów) Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II GPS 2/13 (CBOSA) zostało przesądzone, że czynność organu polegająca na potwierdzeniu skierowania na leczenie uzdrowiskowe, wydane na podstawie przepisu art. 33 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych jest czynnością, o której stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Również spod kognicji sądu administracyjnego nie została wyłączona odmowa skierowania na leczenie uzdrowiskowe (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 367/18 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 883/18, CBOSA).
Tymczasem w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący kwestionuje stanowisko Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia zawarte w piśmie z 8 marca 2023 r. Z nadesłanych przez organ dokumentów wynika, że skarżący uzyskał skierowanie na leczenie uzdrowiskowe/rehabilitację uzdrowiskową. Skierowanie to zostało potwierdzone przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu 13 lutego 2023 r. W potwierdzeniu wskazano rodzaj zakładu lecznictwa uzdrowiskowego – sanatorium uzdrowiskowe. Zaskarżonym pismem z dnia 8 marca 2023 r. Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu odpowiedział na pismo skarżącego z dnia 13 lutego 2023 r. w przedmiocie nieuwzględnienia zalecanego w ocenie skarżącego miejsca leczenia. W piśmie tym wskazał, że prawidłowo dokonano kwalifikacji, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz kierując się wiedzą medyczną i doświadczeniem lekarza specjalisty balneologa.
Pismo z 8 marca 2023 r., w ocenie Sądu, nie zalicza się do żadnej z kategorii aktów (czynności), o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie kreuje bowiem praw i obowiązków skarżącego, które wcześniej uzyskał przez potwierdzenie skierowania na leczenie uzdrowiskowe. Wydanie i doręczenie zaskarżanego pisma rodzi jedynie skutek informacyjny oraz pouczenia świadczeniobiorcy. Nie prowadzi ono do przyznania skarżącemu żadnych praw lub nałożenia na niego obowiązku, lecz ma charakter jedynie informacyjny. Informacji takiej w ocenie Sądu nie można uznać ani za decyzję, czy też za postanowienie, jak również za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.